Ίσως να μη τύχω ποτέ καθολικής αποδοχής. Ίσως, για να μ' ακούσεις, πρέπει πρώτα να μ' ερωτευτείς.
Κι είμαι δύσκολος άνθρωπος και σπασμένος, επομένως ο έρωτας μαζί μου είναι παράλογος και παράφορος.
Solmeister - Στη πρώτη επαφή
@solmeister13

seen from Türkiye
seen from Austria
seen from Yemen
seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from China
seen from United Kingdom
seen from Russia
seen from Belgium

seen from Malaysia
seen from Mali

seen from Türkiye
seen from United States

seen from United States
seen from South Korea
seen from Russia
seen from United Kingdom
Ίσως να μη τύχω ποτέ καθολικής αποδοχής. Ίσως, για να μ' ακούσεις, πρέπει πρώτα να μ' ερωτευτείς.
Κι είμαι δύσκολος άνθρωπος και σπασμένος, επομένως ο έρωτας μαζί μου είναι παράλογος και παράφορος.
Solmeister - Στη πρώτη επαφή
@solmeister13
Είχα γεμίσει το ποτήρι της με όνειρα, μα εκείνη δε μεθούσε, έσβηνε τη δίψα απλά.
Solmeister - εκείνη δε μεθούσε, έσβηνε τη δίψα απλά
Γιατί πληγώνεται αυτός που αγαπάει; Γιατί πληρώνει των άλλων τα λάθη μια ζωή;
Πιστεύω πως άσπρη μέρα δε θα φανεί, κι ό,τι μπορεί στραβά να πάει, θα μου πάει.
Αρχικά και για να τα 'χω και μ' εμένα καλά, παραδέχομαι, πριν πω οτιδήποτε, πως συχνά βάζω τα χέρια μου και βγάζω τα μάτια μου μόνος και δεν έχει αλλάξει τίποτα κι αυτή τη φορά.
Μα πες μου, εγώ κι εκείνη πώς περίμενα να λήξει; φταίει που προτιμώ την αυτοκαταστροφή από την πλήξη... φταίει που προτιμώ από την ηρεμία μου τη θλίψη, για να ξεκινήσει η ποίηση να μιλήσει.
"Δε με μισούσε" πες της, "απλώς με αγαπούσε μισά". Ποτέ δεν ήταν δικιά μου στα φωτεινά, άρα πώς να 'ναι δικιά μου παντοτινά; πόσα όνειρα παιδικά πεθαίνουν βίαια σ' άχαρα πρωινά σαν κι αυτά;
Πες της θα 'μουν εδώ, θα 'μουν ανάσα σε πνιγμό, θα 'κανα ό,τι περνάει απ' το χέρι μου για να μη πάθει κανένα κακό, μα αιμορραγώ και φτύνω το αίμα φωνάζοντας "ΣΩΣΕ ΜΕ", καθώς σε λίγες σελίδες ψάχνω για να τη βρω.
Γιατί έχει μείνει ένα παραμύθι μισό κι επικίνδυνα χαμηλό επίπεδο σεροτονίνης στο μυαλό και μια μνήμη απο 'κείνη ένα φθινόπωρο ψυχρό, στη λίμνη που πεθαίνουν οι κύκνοι.
Το βράδυ εκείνο που ο Ουρανός έβρεχε κρύσταλλα, ήταν το βράδυ που εκείνη μ' έκανε θρύψαλα.
Είχα γεμίσει το ποτήρι της με όνειρα, μα εκείνη δε μεθούσε, έσβηνε τη δίψα απλά.
Γι'αυτό...
Όταν της πεις πως με κέρδισε, πριν της φορέσουνε τις δάφνες στο τέρμα, δύο σφηνάκια ηττοπάθειας απο 'μένα στείλ' της και πες "ο χαμένος τα κέρασε."
Τη καρδιά μου απ' το στήθος αφαίρεσε, χωρίς να στάξει ούτε σταγόνα από αίμα. Χωρίς να σπάσει, το μαχαίρι, το δέρμα. Και μενταγιόν στο λαιμό της τη πέρασε.
@solmeister13