Aangezien Ikram de smenvatting van week 6 heeft gemaakt en hierbij ook een verslag over onze 1e co-creatiesessie op onze groepsblog, neem ik dit over ter informatie. Hieronder het verslag:
Maandag was het zover. De langverwachte sessie waarop we met smart op wachtten. Omdat de voorbereidingen op de sessie best wel stroef liepen, was het allemaal extra spannend. We hadden vroeg op de locatie afgesproken om de benodigde voorbereidingen te treffen, alles klaar te leggen en het geheel nogmaals door te nemen om zo allemaal echt op één lijn te staan. We hebben met z’n allen nogmaals de draaiboek bekeken, signalen afgesproken, onderdelen van het programma doorgenomen en toe gelicht.
Omdat we natuurlijk geen oefensessie hebben gehad tijdens les, hebben Anne & Ikram nog kort voor JP & Masha geoefend. Op deze wijze konden we de touwtjes strak trekken en om het verhaal goed op een rijtje te zetten in onze hoofden.
Tijdens de korte oefensessies merkten we al op dat het eigenlijk best wel spannend was en dat we hierdoor zaken vergaten te vermelden of fouten maakten in uitleg van o.a. de opdrachten. Zo vergaten we te vermelden wat het doel was van de sessie, hebben we gemerkt dat we een beetje te snel praatten en hadden we een beter inzicht in waar we elkaar moesten aanvullen.
En voor we het wisten kwam de rest van de groep binnen stormen en moesten we een einde breien aan onze oefensessie. Met de feedback die JP & Masha hebben gegeven gestampt in onze achterhoofden stond het moment voor ons neus.
Annemarie en Ikram hebben met veel enthousiasme en energie de spits afgebeten als procesbegeleiders. Jan Philip en Masha hebben het geheel geobserveerd. We wisten tijdens de sessie de spanning, bij zowel de deelnemers als bij ons, heel snel om te buigen tot positieve energie.
Het doel van de sessie was ‘101 ideeën’ bedenken met betrekking tot de volgende vragen;
- Aan watvoor soort lesmethode is er behoefte in 2020?
- Wat zijn de technologische ontwikkelingen die bijdragen aan kennisoverdracht?
Het ijs was heel snel gebroken en konden we aan de slag. Er heerste een informele sfeer waarbij iedereen zich prettig voelde om leuk mee te denken. De deelnemers voelde zich niet geremd en brainstormde er op los. Iedereen deed en dacht heel leuk en enthousiast mee. Als de deelnemers van onderwerp dreigde te dwalen, dan wisten de procesbegeleiders subtiel in te grijpen en het gesprek weer op de juiste rails te krijgen.
Hoewel het geheel heel lekker verliep merkten we halverwege de sessie dat we nog geen concrete ideeën hadden met betrekking tot de vragen en het doel van de sessie. We hadden een hoop gevoelens, behoeften en waarden maar nog niets concreets. Tijdens de pauze besloten we dus maar om het geheel wat meer aan te sturen richting de deelvragen door wat specifieker te zijn in onze opdrachten. Echter beseften we dat we het doel sowieso niet meer konden halen, dus dan maar knallen, kijken hoe ver we komen en bij de volgende sessie het geheel weer oppakken.
Achteraf gezien zijn we toch blij dat we niet al te snel in ideeën en/of oplossingen dachten. Want dit betekent ook dat er straks met het divergeren nog deuren open staan. Als we allemaal ideeën zouden hebben gehad, zal het straks lastiger worden om het geheel samen te smelten omdat je al soort van eilandjes hebt. Nu hebben we emoties, middelen en behoeften die allemaal afzonderlijk een bepaalde kern vormen en die samen heel goed een geheel kunnen vormen. De mogelijkheden zijn hiermee afgebakend maar toch eindloos.
Na de sessie voelden we allen een mega kick. Met veel trots keken we terug op de hele dag. We waren trots op de deelnemers, op het resultaat en op elkaar. Want samen hebben we het toch voor elkaar gekregen om een succesvolle sessie te organiseren. We wisten tot het einde heel enthousiast te blijven. En hoewel we een beetje uitliepen, werd dat helemaal niet als erg gevonden omdat er ook een fijne sfeer hing. Na afloop bleef iedereen zelfs nog een beetje hangen en werden we geholpen met het opruimen.
Eenmaal thuis aangekomen waren we allemaal echt bekaf! We merkten toen pas hoe intensief de sessie was. However. We zijn het er allemaal over één ding eens; Het was het waard!
Voorbereidingen op sessie II
In principe hadden we de tweede sessie op donderdagavond gepland. Deze kon dus niet doorgaan omdat we nog geen oefensessie hadden gehad in de les. We hebben de tweede sessie daarom verplaatst. Hierdoor zaten we dus ook minder onder druk.
En omdat we allen nog best wel moe waren van het intensieve sessie die we net achter de rug hadden, hebben we in de afgelopen week ook niet meer afgesproken om even samen te komen. We hebben onderling afspraken gemaakt en de rest van de communicatie verliep per mail.
Dit zorgde voor wat chaos in de tent. Al heel gauw merkten we op dat we langs elkaar werkten en dat we een beetje inzakten. Zo hebben we deadline gemist en hebben we ons niet voldoende (naar ons gevoel) kunnen voorbereiden op de oefensessie. Hoewel dit zeker een leermoment was voor de volgende keer, hebben we toch het vertrouwen dat we maandag, zowel tijdens de oefensessie als de tweede sessie, weer eens kei hard zullen knallen. Wij zijn er klaar voor!
