Prijs
Toen ik vanochtend de brooddozen van de kinderen vulde met “vieze bruine boterhammen” zette ik de radio aan; wie weet was er ‘s nachts wereldvrede uitgebroken en mijn koters weten dat ik dan de brooddozen volpleur met suikerbrood belegd met dikke lage chocoladepasta. Witte en bruine! Op de radio ging het niet over wereldvrede, maar begon er een gesprek met Fien Troch. Zij bevond zich op het filmfestival van Venetië, waar vandaag haar film Holly in première ging. Ondanks het vroege uur was ik klaar om alles te weten te komen over het hoe, wat en waarom van Holly, paraat voor een interview met iemand die al bewees te beschikken over talent, intellect en integriteit. De inspiratie zou zomaar vanuit de ether de brooddozen in kunnen belanden. De presentatrice leek echter vooral benieuwd naar hoe dat ging, zo’n premièredag en of dat niet spannend was. Ik vat samen: make-up, aankleden en ja. Dat mevrouw Troch nogal gelaten deed over haar kans op de Gouden Leeuw – op de dag van de uitreiking plande ze naar huis te gaan, tenzij men haar *knipoog* vroeg te blijven – verbaasde de presentatrice enigszins; Fien Troch moest toch stiekem op een prijs hopen… Om toch een sportwedstrijd te maken van wat Fien Troch eerder in het gesprek geen sportwedstrijd noemde, vroeg de presentatrice op wie zij haar geld zette om de Gouden Leeuw te winnen. Troch antwoordde dat ze goede dingen had gehoord over Yorgos Lanthimos, zoals een sportverslaggever antwoordt dat Milan Vanoverschelde goede benen heeft voor een belangrijke bergetappe. De kers op de taart van het gesprek kwam wanneer Fien Troch toegaf dat haar jaar al geslaagd was toen men haar meldde dat Holly geselecteerd was voor het filmfestival van Venetië. Ik zou denken dat haar jaar geslaagd is als Holly een hoop bezoekers naar de zalen lokt, bezoekers die de film gaan bekijken voor de cinematografische en verhalende kwaliteiten waarvan mevrouw Troch al bewezen heeft ze te kunnen be- en verzorgen en niet omdat Holly een prent is waar men al dan niet een medaille heeft opgeplakt. Maar goed, ik zit aan een keukentafel in het Hageland fronsend vieze bruine boterhammen te smeren en Fien Troch in Venetië, wachtend op een visagiste.
Gelukkig is dit maar het filmfestival van Venetië en hoeven we niet nog eens de hysterie en collectieve depressie na de nominatie en ‘het verlies’ van Close te doorstaan; een circus onwaardig voor een film die u sowieso had moeten gaan bekijken, in het donker, stilletjes. Nee? Zonde.
