Δυστυχώς, αυτό που ξέρω πολύ καλά είναι ότι από όταν χωρίσαμε μόνο ήρεμη δεν είμαι. Τον περισσότερο καιρό, εδώ και ένα χρόνο δηλαδή, αισθάνομαι μια τρικυμία μέσα μου. Μέσα στη μέρα απασχολούμαι με διάφορα πράγματα. Αλλά το βράδυ δεν αντέχω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ακόμα κλαίω καμία φορά παρόλο που έχει περάσει ένας χρόνος. Ακόμα δεν αντέχω τον πόνο στην καρδιά μου και το κενό που άφησες φεύγοντας. Ένα βράδυ, αφού δεν με έπαιρνε ο ύπνος αποφάσισα να κάνω κάτι. Αποφάσισα να προσποιηθώ. Να προσποιηθώ ότι είμαστε ακόμα μαζί, ότι μόλις είπαμε καληνύχτα, ότι θα ξυπνήσω και θα δω την καλημέρα σου. Ότι είμαι μαζί σου και ότι είμαστε ξαπλωμένοι αγκαλιά. Αυτό αποφάσισα να προσποιηθώ εκείνο το βράδυ. Και κοιμήθηκα ξανά ήρεμη. Αυτό λέω να κάνω και σήμερα. Η ώρα είναι 02:52. Σε σκεφτόμουν έντονα πάλι. Έκλαψα για λίγο. Μετά έβαλα μουσική για να εκτονωθώ. Και μετά ξανά έκλαψα. Έβαλα να δω μια σειρά για να ξεχαστώ. Δεν ξεχάστηκα και τόσο. Οπότε, θα προσποιηθώ και σήμερα το βράδυ ότι είμαστε ακόμα μαζί. Για να αισθανθώ λίγη ηρεμία μετά από τόση τρικυμία. Για να πω ότι κοιμήθηκα ήσυχα έστω 2 από τα 365 βραδιά αυτού του χρόνου.