#dyornal

[lorenzdyornal-blog]

Tungkol sa ‘kin (05022019)

Kumusta? Ako, eto o...key pa naman?? Tanong talaga e noh. Abang-abang na lang ako ng grades namin sa CPE. ‘DI ko pa naiisipan magreview, siguro ‘pag nakapag-online application na ‘ko para sa LET exam ay saka sisismulan ang pagsususnog ng kilay. Ang pinagkakaabalahan ko ngayon bukod sa pagpasok sa trabaho ay ang akin instagram at tumblr account (follow mo pala ‘ko dito --> @lorenzdyornal kung gusto mo makita o mabasa ang mga ipopost ko). Ngayon lang ako naglakas ng loob na isalin ang buhay ko sa social media. Meron akong dyornal dito sa bahay kaso ako lang ang nakakabasa at medyo confidential ang mga nakasulat du’n. (kala mo talaga e noh) Kaya ko pala ginawa ‘tong dyornal thing na ‘to ay para i-document ang buhay ko. Gusto ko mapabasa sa inyo ang paglalakbay ko patungo sa mga pangarap ko sa buhay. Ang drama na ba? Hahaha. Basta dito ko isasalin lahat ng tumatakbo sa isip ko at sana ma-inspire o mag-enjoy kayo sa mga ipopost ko dito at sa instagram. Adios

[laluna-lee]

I should be studying Hume’s empiricism………………..but it happened that I woke up to a morning delicacy. I ran my fingers until the feeling even jumped into the book I was to read and finish –and Yuki must be having the similar innocence to the world right now. The cupboards replaced with the stepmother’s ruling, their floor must be the last year-object of my prose to a guy friend who is now in Canada. Lately I have been lamenting for that. Said to myself once intersecting with the exiting people, I would come back to novels and poetry and history and remember all the metaphorical core of economic exchange. Because philosophies contain no more than romantic correspondences. The wars, the pacts, nothing has elevated, so far, itself to be important, to be the worry of the globe. They reside in my everyday trips to school. Yes, that when I come home l have with me their memories. All the emotions I need to ward off. But, there are few moments permitted for a little ecstasy. Limited in the ground, before the gymnasium, where the sunlight tickle my nose with a pungent odor of spaciousness, large sight of the afternoon sky which under it are the temporal beings… playing volleyball, winning by the misses of the enemies. That realization that we can win when they fail. There I am reminded that my eyes blaze browner than the others’. From which I should build-against inconsistent boast and denial.

[laluna-lee]

with sympathy, no more than looking at that but never ever slither and fall back into my own shoes, again, just to realise my incapacity as a mortal -fast like heat meets itself on the thumb. that there is the vivacity of what I cannot know; another is the function of the memory when something meaningful attempts to materially re-embody. while i was working with the plates and avoiding the spoonheads to enter the “hiatuses” of the forks, i remembered a fact and, as always, i succumbed it to the idea of poem -that i did not write.  i don’t know. these days are but in the ideas and catching experiences from there, me carved on bed. though so far i have been not disappointed there is simply this void between two worlds, a lie; sounds like a sin if ever i call it normal. for i want power for the next year. i dream of eating alone in the corridor near two important places in the university my feet brave on the ground and wait for a boygaze. for i want isolation that leads to harmonisation with the self; posture; resistance. so much of these reveries lack flexibility, but i aver the art in here.  that glide into the other unknown side of myself. un-fearing. this self that i cannot claim as my property. practically, by summing up my deeds and consequences of my presence to others’ lives and family, i should say now that i have been kind. and giving. fuck. im remorseful of this crumbling piece of time settling this moment with what that of Sisyphus, where i am sitting straight because of the girdle and that i am not allowed to hunch. the nice thing is i remember my scoliosis. i have a distracted back. my ribs dislocated. i am not fine if i am my spine. practically.

[laluna-lee]

here i am, i am here, and all the attempts. but the subconscious becomes observable in its functioning before the year end. what can i do? redefine myself to cross out the bad sides; wear thinner underwear; be familiar with my body, now that it loves boy gazes. one night realisation while the dark was tossing movements to the cabinet, curtain, wall. it’s almost a talent that a person expands himself until the last dusts of the earth. scoop it, take care of the tiny memories it can bring. [...] i heard my father cried upstairs. beside me this afternoon he allowed the gap to vertically fall between us. only that i was able to reach for the convenient resistance; power: life. tell me how to make sense of these.

[laluna-lee]

12/1/2015 - 9.25

may tula ako no'ng isang araw.

[...] mga hinambalang upang maumpog sa pagdiretso, nabarag lang ng pagkakatanto.

'yung lumang nakiayon sa tema ng kasalukuyan. kaya naman ngayon, mayroon na lamang akong

iisang

hangganan.

"ang makasama ka," j.borromeo 11/29/2015 - 7.32AM

at ngayong araw.....

gusto ko naman na makaaninag ng bahaghari.............. oo nga pala, kakapalit ko lang ng mga kurtina kahapon. ang tema ay maagan-ay malambot-ay malinaw-ay natatagusan ng tinginan-titig. inabot ako ng alas diyes. kumain ako ng kapiranggot, at sadya 'yon. nagpahinga sa panaginip nang gising, maya-maya ay kumunot ang noo sa kahit maliit na kibot ng walang hanggang pagbabago............... ang galing! na kung paano ngunit totoo. at sabi nga ng isang manunulat (na di ko maalala ang pangalan), lahat ay malikhain. lahat ay manunulat, manunula, lahat ay kumikilos nang may angkop na sining. o kung minsan din ay sobra o kapos, ngunit may sining. malay o 'di. alam ng sarili o pansin lang ng iba. at ang buong walang gagawin kundi masira at mabuo, magsara't magbukas, lahat ng magkaibang nangyayari para sa isa't isa......... lahat ay mayro'ng sining.

titimplahin ko pa rin ang tamang kombinasyon ng dalawang magkaibang teorya tungkol sa mekanismo ng mundo, o uniberso na inihanda na nang magkahalo ng isang espanyol na pilosopo.............. ang maunawaan ang  nararanas. ang danasin ang nauunawaan. tinanong ako ng isang kaklase kung bakit 'okay' ang buhay. tapos, wala akong maisip no'n. ni ang mga nakikita ko'y tila ngayon lang nagrerehistro sa utak ko. berde 'yung mga dahon, ang canteen ay naiba na. ang mga tao sa baba. nasa ikaanim na palapag kami. nakatanaw ako. pero, malinaw sa akin no'n na nagtatanong siya. buti ay may kailangang sagutan sa symbolic logic. buong klase ng subject na 'yon, ngumiti at tumawa ako.

[laluna-lee]

Kapara ng binitawan kong sumpa sa ngalan ng bayan, tayo’y mananatiling katipun, kawal, at bayani ng ating pagmamahalan

Liham ni Andres Bonifacio kay Oryang 1897 Mayo 1

[laluna-lee]

11/21/2015 - 11.28AM

obligado akong magkuwento nang ganito, para di ko na ulitin ang kagabi. kahit libong beses, segu-segundo, sobrang haba, bilang babae na bukas sa lahat kahit pa tawa na lang ang pagsalubong ko sa mga batong titig sa'kin, at sa lalaking nilabas ang dila niya -iniisip marahil na ganoon ako. ngunit may punto naman siya...... pansariling respeto; kalinisan; kailan ko natiyak ang yumi sa aking pagkatao; kailan ko huling sinabing sinisinta ko ang aking sarili..... diyos ko, mas mabuti pa ang kalagayan ng quiapo kagabi. tapos ang maluwag, lahat at inuumpog ko ang utak na magbanat ng buto -kumuha ka ng kahit ano sa sitwasyon na 'to, kumuha ka ng kahit ano sa sitwasyon na 'to! at natatandaan ko na bumuong bigla ang isip ko. tumayo ako sa harap ni aira, inaya siya ng usapan. habang mabigat ang kalooban, di lubos ang tanaw sa mga puno at nag-iisang mataas na gusali sa malayo (simbolo ko ng pinakaunang orasan gamit ang sinag ng araw at sa kabilang bandang produkto nito na anino), inamin ko sa kanya na, di ko na kaya.

[laluna-lee]

11/22/2015 - 7.50

nagising ako ng madaling-araw tapos natulog tapos sa ikalawang pagkakataon, nagsusumiksik sa balakang ko ang pusa namin. ubos na -kaya dapat na maghinay na ako. nilustay ko na sa kama kagabi ang natirang isa, ipinagpalagay na ashtray ang kaha habang nakikinig dito, sumunod ang maalinsangang klima, patuloy na awayan, kahirapan. napagtanto ko sa gitnang bahagi ng proseso (pagpapaikot sa daliri ng yosi) na ang pinaglalaruan ko na 'yon ay, may, ilaw. pumasok ang historikal na uniberso; batang rizal; tutubi; nagsalita ang ina; naging tugon ni rizal ay hawig sa pamosong linya ni ninoy aquino. at ano? lalamunin tayo ng liwanag, kaya salamat sa bawat gabi. bawat pikit. anino. sulok. noong nakaraang linggo habang dinadaan ko ang isang mall sa muñoz, ang itim ay di kulay. maging puti. palagi lang na pangbagay sa ganito, pero di kulay. pagkaupo ko sa loob ng jeep, para bang lumingon ang mundo sa akin. pero pilit kong inihagis ang tingin sa hangin na sumalubong. kailangan kong igilid ang sarili ko sa mga panahon na ito sapagkat ang lahat ay di tungkol sa akin. di ako parating kailangan na magluksa sa nawasak, ni magsisi 'pag di sila napagbigyan. kaya kagabi, di gaanong masakit. diretso ang usok sa pagkawala, nabahagian ako ng munting ligaya sa pagtanda sa mga bata kong rason sa kasiyahan. payak na pagsabi na may gusto ako sa kanya kaso- kaya iba na lang. ang mga iyon ay musmos, at higit sa lahat, tapat. kailan pala ako nagsimula na magsabi ng di totoo? kalimutan literatura at magsimula sa simpleng pagkuwento. pangit maging kahiya-hiya at huwag magtago sa paganda ng wika -di ko na maisip ang ikalawa. nananatili na lamang sa akin ang maliit na parihabang liwanag na flash ng camera. madilim ang kuwarto at tulog na si jet. hamon ko ay didilatan ko ang kada flash ng camera. at iyon at muntikan ang pagluha sa kada paglaho ng mantsang parihabang ilaw ng flash ng camera. sa mga mata.