#eerstedate

[breinfart]

Eerste date

Het begon als een romantische film:

We hadden elkaar nog nooit ontmoet. Na enkele sms-gesprekken besloten we om iets te gaan drinken. Ik wachtte af aan de voordeur van je kot, jij kwam van school en het verrassende was dat ik niet eens zenuwachtig was.

Uiteindelijk kwam je aangelopen met een brede glimlach op je gezicht. Ik moest ook lachen uiteraard, je zag er zo lief uit. Je deed heel sympathiek en op het gemak. Onderweg naar onze bestemming durfde ik je niet aankijken (de zenuwen waren hoogstwaarschijnlijk ingekickt haha). We kwamen aan, we zette ons aan een tafel en bestelde beide een cappuccino.  Op een eerste date zeggen mensen vaak dat je u moet gedragen, bepaalde onderwerpen moet vermeiden, niet teveel over jezelf moet praten, etc. Dat deden wij dus wel, LOL. Over alles werd er gesproken. Het ging van reizen naar seks tot religie en nog zoveel meer. Het knappe aan al dit was dat er geen schaamte was. Alles ging allemaal vanzelf. Precies of we kende elkaar al jaren en nog eens samenkwamen om bij te praten over de laatste maanden. Humor kwam je niet tekort die dag. Het is onwaarschijnlijk hoeveel er gelachen werd. Ik had nog nooit iemand ontmoet met dezelfde schrale humor als ik. Het was niet te vatten. Ik kon er niet goed aan uit hoe alles zo goed ging. 

Het was tijd om te vertrekken, ik moest naar huis. Ik zag je sukkelen met je gsm om geld over te storten naar je andere rekening. Ik besloot zelf te betalen aangezien ik werkte toen. Je zag dat ik m’n kaart nam en naar de kassa liep. Je ging nog achter me aan om me te stoppen maar dat hield me niet tegen haha. (Ik heb het niet zo voor die dubbele standaarden.) ‘Je deukt mijn mannelijkheid’ hoor ik je nog zeggen. Ik lachte me een deuk ook al vond jij het niet zo grappig (Het boeit mij persoonlijk gewoon niet wie er betaald. Het studentenleven is al duur genoeg en hij had geen geld dus waarom zou ik hem dan laten betalen als ik toen werkte en genoeg op zak had, toch?).

Je zette me af aan de tramhalte. We stonden nog wat te praten. Toen de tram kwam gaf je me nog een dikke knuffel (ken je die hele warme, stevige knuffels? zo eentje dus!!!) en stond dan klungelig tussen de menigte mensen en zwaaide tot mijn tram wegreed. 

[ikbensingle]

Wat je kunt leren van First Dates

                                                                                          Beeld: Een - First Dates

First Dates is nog steeds mateloos populair. Twee mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten. Het ongemak dat daarbij komt kijken. Het blijft heerlijke televisie. Toch voelt het ook raar om mee te gluren met een eerste ontmoeting van twee mensen. Het is zo kwetsbaar om onder het toeziend oog van duizenden mensen op zoek naar de liefde gaan. Singles worden op deze manier vermaak. Terwijl ik deze mensen juist dapperder dan ooit vind. Daten is al spannend genoeg en om het dan ook nog eens te doen met camera’s erbij…

Laten we in plaats van te lachen om singles die stuntelen tijdens hun eerste date kijken of we er iets van kunnen leren. Wat gaat er allemaal goed? En wat gaat er compleet fout? Hoe kun je dat zelf bij je eigen dates voorkomen? Ik kwam deze date van de Belgische Jaël en Gilles tegen. Ik zat met open mond te kijken. Er gaat zoveel mis! Ik neem je graag mee in mijn observaties.

De ontmoeting tussen Gilles en Jaël gaat volgens het boekje. Gilles blijkt Jaël zelfs al te kennen, hij volgt haar op Instagram. Ze komen erachter dat ze super veel gezamenlijke vrienden hebben. Overeenkomsten zoeken tijdens dates is belangrijk, en dat gaat hier dus vanzelf. Ze zijn beiden op hun gemak en ze praten honderduit. Als het stel aan tafel gaat is Jaël meteen heel open, ze kent weinig gerechten op de menukaart. Hier stelt ze zich kwetsbaar op. Daardoor durft Gilles ook toe te geven dat hij dingen niet kent. Leuk! Ik zie de match helemaal tussen deze twee. Allebei knap, dezelfde leeftijd, dezelfde vrienden. Kat in het bakkie, zou je denken.

Boy, was I wrong. Jaël vertelt dat ze mannen ouder dan 25 maar oud vindt. Gilles zegt daar meteen wat van: ‘al die vooroordelen meteen’. En hij heeft gelijk. Je ziet dat Jaël vastzit in plaatje van haar perfecte man. Ze wil een jongere man dan zij. Ze is zelf bang om ouder te worden en ze wil een man die ook nog mee wil feesten. Dan stelt Gilles zich kwetsbaar op. Hij vertelt over zijn vorige relatie en dat hij nu alleen woont en gelukkig is. Hij is open over de band met zijn vader, die niet in zijn leven is. Een heel mooi moment! Als een van de twee z’n muurtje laat zakken, kan de ander dat ook doen.

Maar Jaël grijpt deze kans niet aan. Op het toilet belt ze een vriendin en ze vertelt dat ze de match wel snapt. ‘Hij heeft super mooie ogen, een mooie mond en tanden. Maar ja… ‘je kent mij, he’ zegt ze. En dan weet ik al dat Gilles het niet gaat redden. Jaël heeft zo’n perfect plaatje in haar hoofd… dan maakt het niet uit of er een fotomodel of een prins tegenover haar wordt gezet.

Jaël wilde veel lachen tijdens de date. En dat doet ze. De twee liggen continue in een deuk. De match is perfect, maar als het ‘willen jullie elkaar nog een keer zien’ moment komt voel je het al aankomen. ‘Ik vind u super sympathiek, maar het romantische is voor mij niet overgesprongen’ zegt Jaël. Waarop Gilles antwoordt: ‘Nee, bij mij ook nog niet meteen’. En daar spreekt hij wijze woorden.

Verliefd word je niet meteen. Tijdens de eerste date meteen in vuur en vlam staan is een illusie. De juiste match is er pas als je ‘m zelf ook kunt zien. En misschien is Jaël daar nog wat te jong voor. Ze heeft in ieder geval nog wat meer levenservaring nodig om daar achter te komen. En Gilles? Het zal niet lang duren voordat er een vrouw voorbijkomt die hem wel op waarde weet te schatten. Want Gilles kan wel door oppervlakkigheden heen kijken. En dat is een voorwaarde voor een geslaagde date.

Kijk hier de date van Gilles en Jaël terug.

[goreconstructed]

Je bent een man, en gaat op je EERSTE DATE. . Wat moet je doen en hoe moet je je gedragen? . Reconstructed . LIKE EN COMMENT, DAT HELPT ONS💖 . #relaties #geluk #liefde #eerstedate #afspraken #verliefd #onzeker #patsergedrag (at Zuid-Holland, Netherlands) https://www.instagram.com/p/BvCdK8DoAmX/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1p1vyudx1apzz

[nikitadb]

#firstdate #first #date #eerstedate #mackenzie #kimberly #letsgotothemovies #letsgoseethestars #movie #film #pluisje #omg 😱😱 (bij Vue Cinemas NL)

[ikbensingle]

Daten met je buik

‘Misschien ontmoet ik wel nooit meer iemand’, verzucht een vriend van me. We staan bij het voorprogramma van een concert en ineens zitten we middenin een diep gesprek. ‘Gelukkig heb je mij om mee op stap te gaan, want mij lukt het al jaren niet’, grap ik en samen liggen we helemaal in een deuk. Wat is het toch fijn om met leuke mensen te kunnen lachen, maar ook over de diepere dingen van het leven te kunnen praten. Toch snap ik mijn vriend super goed. Ik heb dat moedeloze gevoel ook weleens. Als een liefde de goede richting op leek te gaan toch weer mislukt, of als er al tijden niks gebeurd is op liefdesgebied. Dan kan de moed erin houden echt lastig zijn.

‘Na mijn ex is er nooit meer iemand langsgekomen met wie het zo klikte’, gaat hij verder. Maar waarom ging het dan stuk? ‘Omdat hij nooit naar mij vroeg, dit soort gesprekken konden we niet voeren’, vertelt hij. ‘Maar dan was het ook niet de liefde van je leven! roep ik uit. Dan was het een voorproefje van dingen die fijn waren, maar ook dingen die minder waren. Ik ben ervan overtuigd dat je van je vorige liefdes leert wat je wel en niet wil in een relatie’. Bier. We hebben bier nodig bij dit gesprek. Als we richting bar lopen kom ik een kennis en haar vriend tegen. We praten even en als we verder lopen zeg ik: ‘denk je dat ze nu tegen elkaar zeggen, ‘zo leuk dat Millie weer met iemand is… maar eh.. denk je dat ze weet dat hij gay is?!’ We gieren het weer uit.

‘I’ve got a hole in my heart, where your love used to be’, zingt onze favoriete singersong-writer op het podium. Niet echt opbeurende teksten. Maar gelukkig zijn we blijkbaar niet de enige met liefdesperikelen. ‘Weet je wat ik laatst heb bedacht? begin ik. Ik date niet meer met mijn hoofd maar met mijn buik. Vaak zit je ratio in je hoofd van alles te roepen, maar weet je lichaam het allang. Klinkt misschien een beetje zweverig, maar heb je weleens als je met iemand praat een steek in je buik gevoeld? Of juist dat je heel blij van iemand werd, je energie kreeg? Dat is je buikgevoel’. Mijn vriend herkent dat wel. ‘Ik had laatst een date en op papier was hij helemaal perfect. Maar mijn gevoel zat alleen maar van nee, nee, nee’. Dat is dus typisch een gevalletje buikgevoel.

Mij overkwam het een tijdje geleden. Op een festival had ik een leuke man ontmoet. Na wat heen en weer geapp spreken we af om samen te lunchen. Ik neem mezelf voor: Millie, voelen! Niet denken. Als ik aan kom zie ik hem al staan. Ik zet mijn fiets op slot en loop op hem af. Dan voel ik een hard gevoel in mn buik. Het is een klein gevoel. Als ik er niet op had gelet, was het me misschien niet eens opgevallen. Maar overduidelijk een nee. Alsof ik juist niet naar deze man toe wil. Maar hij staat daar met zijn leuke glimlach en ik zeg tegen mezelf, het is echt een leuke man, Millie! De lunch is gezellig. In mijn hoofd probeer ik mezelf er steeds van te overtuigen dat er niks mis is met hem. Maar nee. Ik heb mezelf beloofd met mijn buik te gaan daten. Dus exit leuke festival man.

Twee weken later wordt mijn goede voornemen al beloond. Ik heb afgesproken met een man via een datingapp. Ik lig meerdere keren dubbel om zijn berichtjes. Maar, dat zegt nog niks, houd ik mezelf voor. We hebben afgesproken om samen te gaan hardlopen. Gek? Ja. Leuk? Zeker! Als we elkaar zien houdt mijn buik zich rustig. Ik voel geen nee. Sterker nog, ik word blij van deze man! Hij ziet er goed uit, is aardig, grappig en heel gezellig. We praten en praten, het is alsof we elkaar al heel lang kennen. Ik voel me heel erg op m’n gemak bij hem. Het lijkt erop dat mijn buik toestemming heeft gegeven… ‘There are some things you, some things you can’t explain’ klinkt het vanaf het podium. En dat klopt. En misschien wordt daten op deze manier ook wel een stuk makkelijker!

[ikbensingle]

De eerste date. Hel op aarde

Als je het niet verwacht, komt het, zeggen ze weleens. En net voordat ik Tinder van m’n telefoon af wilde gooien gebeurde het: een normaal berichtje van een evenzo normaal ogende jongeman. Wat in mijn beleving toch een uitzondering is op Tinder. We raakten aan de chat (zoals dat gaat) en hij wist me meteen al hardop aan het lachen te krijgen met zijn teksten. Leuk! Dit keer geen ellenlang chatten en verder geen actie. Al gauw was er een datum en een tijd om elkaar te zien. Ik moet bekennen: dat vind ik toch elke keer weer spannend. Ook al blijkt het de grootste nerd ooit te zijn, twee uur van te voren ben ik stikzenuwachtig, heb ik geen idee wat ik aan moet, m’n haar zit natuurlijk écht niet die dag en ik zweer dat ik ‘NOOIT MEER op date ga’. Vreselijk vind ik het. Achteraf valt het allemaal hártstikke mee. Maar dat weet je van te voren natuurlijk nog niet. Hel op aarde is het, zo’n eerste date.

Oke. Haar zit wel goed zo (beter wordt het niet vandaag), tshirtje en gympjes zijn prima, lekker casual (hij moet niet denken dat ik uren voor de spiegel gestaan heb) en make-upje is ook goed zo. En ik moet NU de deur uit want ik ben al te laat. (what’s new?) We hebben afgesproken op Utrecht CS. Bij het verzamelpunt. Lekker cliché. Als ik de roltrap op stap ben ik me bewust van alles. Niet aan je haar zitten. Relaxed ogen, relaxed ogen. Dat het van binnen tekeer gaat als een tornado mag niemand weten. Ik stap de hal binnen, op zoek naar het trefpunt. Sjezus, alles is veranderd hier, waar is dat ding gebleven? Speurend kijk ik om me heen en dan valt mijn blik op een lange blonde jongen met krullen. Daar is íe. Mijn Tinderdate. Hij staat op van het bankje en ik kan mijn ogen niet afhouden van… z’n gele broek. Serieus. Knal geel. Hij draagt zo’n kakkerbroek die je in alle kleuren van de regenboog hebt. En hij heeft geel uitgekozen. Niet. Mijn. Smaak.

‘Heej, hooi’, zeggen we, terwijl we elkaar drie zoenen geven. Ook awkward, vind je niet? Met nieuwjaar probeer ik zelfs sommige collega’s te ontwijken, maar nu geef ik een wildvreemde meteen even drie klapzoenen. Weird. Als we naar de stad lopen merk ik dat hij nog veel zenuwachtiger is dan ik. Hij is ook anders dan ik dacht. Veel meer timide en rustiger dan op de chat. Waarschijnlijk ontspant ie wel met een wijntje. Na de eerste paar slokjes zijn we allebei een beetje gewend en is het best heel relaxed. Naast me zit een lieve, aardige jongen. Niks mis mee. Maar ik moet wel het gesprek gaande houden. En dat is best vermoeiend. De spitsvondige grapjes van de chat komen ook met de wijn niet terug. Soms moet ik zelfs vragen wat hij zegt, zo stilletjes en rustig praat hij. Waar is de man van de chat? Je voelt het al aankomen, dit is geen match. Binnen no time wals ik zo over deze lieve jongen heen. Jammer. Het begon zo veelbelovend.

Mijn maag begint te knorren en de wijn stijgt naar mijn hoofd. Ik heb trek, naast mij zit een aardige jongen, ja, waarom niet samen eten? Hij vindt het een goed plan. Als we tegenover elkaar in een restaurantje zitten besef ik dat ik een fout heb gemaakt. Aan de blikken te zien die hij me toewerpt (smachtend, verliefderig, lonkend, hoe zeg je dat?) vindt hij mij wel heel leuk. En voor hem is dit, wij tweeën in een restaurant, romantisch dineren, de bevestiging dat ik dat ook vind. En ik doe ook alsof ik dat vind. Maar ik doe het meer uit beleefdheid en voor de gezelligheid. Fout. Stom. Of niet? Je kunt toch ook gewoon een gezellige avond hebben, ook al weet je dat het daarbij blijft? Of is dat lullig naar de ander toe en houd je hem in de waan van iets dat er niet is? Ik vind van niet. Bij het afscheid geef ik hem drie zoenen en bedank hem voor de leuke avond. Die heb ik ook echt gehad. Alleen blijft het hierbij voor mij.

[bestebarman]

Eerste date debacle

Beste barman,

Hoe is het voor jou om een eerste date te aanschouwen? Ik heb namelijk het eerste half uur van mijn belachelijk korte date aanschouwt als door de ogen van een ander, en ik moet zeggen; eerste dates moeten er toch onwaarschijnlijk ongemakkelijk uitzien als buitenstaander.

Het was niet dat ik het erg vond om even te wachten, ook niet om mijn wijntje in mijn favoriete cafe snel achterover te klokken omdat jij perse op het Rembrandtplein af wilde spreken. Goeie smaak valt namelijk aan te leren. En toen ik je hals over kop voorbij zag rennen naar de plek waarvan je dacht dat ik stond verscheen er zelfs een klein glimlachje.

Toen ik je met een schuin oog naar voetbal zag kijken terwijl je een gratis biertje dronk in een van de meest aftandse cafe's op het meest onromantische plein van Amsterdam begon er iets te dagen. Tijdens je staarwedstrijd onder het mom van 'je hebt zulke mooie ogen' was ik verkocht; aan de barman.

Wat was je geweldig. Mijn zogenaamde prins op het witte paard ging even zijn verkouden neus poederen en jij zette een biertje neer met een knipoog. "You're not gonna go right". Ik wilde voor altijd blijven. Helaas kwam mijn iets te over het paard getilde prins weer terug van het snuiten en daalde ik langzaam maar zeker weer af van mijn roze wolk.

Na nog wat tonggeworstel op het plein, God mag trouwens weten waarom want de vonken sprongen en draaiden meteen rechtsomkeert na dit debacle, namen we afscheid. Ik wist niet hoe snel ik een vuurtje moest vragen aan de eerste de beste knul in mijn buurt terwijl ik zonder te kijken het nummer van mijn beste vriendin intoetste.

Jij was het lichtpuntje van mijn avond. Had niet gehoeven, maar je was het wel. Bedankt voor het gratis biertje, volgende keer bij mij.

Liefs

[ikbensingle]

De eerste en meteen de laatste date

Morgen staat de date. De eerste date met een man die ik op een datingsite heb ontmoet. Spannend. Maar ergens heb ik niet zo´n zin. Dat gedoe, elkaar leren kennen, waar kom je vandaan, wat heb je gestudeerd en wat doe je in je vrije tijd? Geforceerd is het. En laat ik nou precies het tegenovergestelde zijn. Dan krijg ik een mail binnen, waarin staat dat ik de winnaar van de prijsvraag ben. Waaaa! Ik heb twee kaarten gewonnen voor een filmpremière. Morgenavond! 

Zijn postuur, het loopje…  wat een jongetje, schiet er door me heen als hij op me afloopt. Heel anders dan op de foto´s, waarop hij veel mannelijker leek. Meteen herpak ik me en begroet hem enthousiast. Ik houd mezelf voor dat ik het een kans moet geven. Druk kwebbel ik er op los, vraag hoe zijn dag was en hoe grappig het is dat hij nu meegaat naar deze film. Ik doe echt mijn best. Toch lijkt het meteen niet te klikken. We praten wel, maar de voorzetjes die ik geef kopt hij niet in.

Ik vertel dat ik spontaan op wintersport ga dit weekend en daar veel zin in heb. Hij knikt enthousiast. Dat doet hij sowieso heel veel. Knikken. En ook lachen. Hij is vrolijk. Maar op aparte, vrouwelijke manier. Ofzo. Hij gaat niet op mijn wintersportverhaal in. Heb je broers of zussen, vraagt hij dan. Uhhhh, ja, die heb ik. Het lijkt wel een interview op deze manier. Ik ben even stil. Dit gaat zo nog een heel lange avond worden. Gelukkig begint de film. Hoeven we dus even niet te praten.

Tijdens de film bedenk ik dat de klik er van mijn kant niet is. Eigenlijk weet je dat meteen al, binnen vijf minuten. Dus, hoe pak ik dit aan? En gaan we nog wat drinken hierna? De aftiteling loopt en we lopen de zaal uit. Ik zeg even niets. Wacht gewoon even af. Dan hoor ik…. niets. Er is stilte. Ook hij zegt niets. Vet ongemakkelijk. Maar voor de film heb ik veelal het woord gevoerd en vragen gesteld. Nu is hij aan de beurt, vind ik.

´Zullen we nog wat gaan drinken?´, vraagt hij. Eh, oké, zeg ik. Want, ben ik dat niet aan hem verplicht? We hebben pas een minuut of tien echt gesproken. We zoeken een cafeetje op. Daar nemen we een drankje. En vooruit, nog maar een. Ik merk dat ik heel erg m´n best doe om het leuk te maken. Zoek naar onderwerpen. Vind het lang duren. Ik kijk op mijn horloge.

Podverdikke alweer bijna elf uur. Tijd om te gaan. Hij gaat ook met de trein. We lopen richting station. Moet ik nu gaan zeggen dat het wat mij betreft hierbij blijft? Of laten we dat in het midden? We nemen afscheid. Hij zegt ook niets over nog een keer afspreken. God, wat ongemakkelijk.

Met een ´ik zie je wel weer´ loop ik naar het perron. Dacht het niet. Opgelucht sta ik op het perron. Ik heb het overleefd. De lichte tegenzin die ik voor de date had begrijp ik nu ineens. Al tijdens het chatten was ik er blijkbaar niet helemaal van overtuigd dat deze man iets voor mij was. Maar ja, je moet het wel een kans geven, hè. Ik stap de trein in. Lekker naar huis. Alleen. Heerlijk!