Farewell, Dorothy Parker / Ellen Meister
In haar filmreviews is Violet Epps scherp en snedig, maar in haar dagelijks leven durft ze zich niet zo expliciet te uiten. Dat heeft haar bijna de voogdij over haar nichtje gekost, na het ongeval waarbij haar zus en zwager zijn omgekomen. Tot haar grote verdriet en dat van haar nichtje, dat graag met haar tante in haar ouderlijk huis wil wonen. Violet heeft nog één kans om een goede indruk te maken en zich niet door de advocaat van de grootouders van vaders' kant opzij te laten zetten. Na een bezoekje aan het Algonquin Hotel wordt Violet bezocht door de geest van Dorothy Parker, haar grote voorbeeld. Dorothy bemoeit zich met Violet's leven en dwingt haar om ook privé haar mondje te roeren.
"I disagree," said Mrs. Parker. "I believe you're angry at yourself for making such a terrible mess of your custody case." "Spare me the analysis." "I thought people of your generation loved that sort of thing -- grand revelations of heartbreaking self-pity when you recognize your pattern of avoiding that which would give you the most pleasure." "Talk about projection," Violet mumbled. "I beg your pardon?" "Projection," she repeated. "But I guess that's a modern term -- the kind of Freudian jargon hijacked by my generation, navel-gazers that we are. Your contemporaries would just say it's the pot calling the kettle black." Dorothy Parker took a sip of her drink. "My contemporaries avoided clichés," she said. "Like you're avoiding the truth?" "How darling," Mrs. Parker said. "You're learning to parry."
Een grappig concept, goed uitgevoerd. Een leuke draai is dat het contact tussen Violet en Dorothy niet alleen bij Violet veranderingen teweeg brengt.
