#euxinos

[gallegorey]

Martin Guerre siempre regresa. Cultura campesina e identidad en la Francia del siglo xvi - Euxinos

Natalie Zemon Davis desmenuza en «El regreso de Martin Guerre» uno de los casos de impostura de identidad más famosos del Antiguo Régimen. Una historia contada durante siglos como divertimento y enseñanza moral que nos ofrece una valiosa información sobre la vida campesina del siglo xvi.

[gallegorey]

«Por voluntad de la mayoría del pueblo». La revolución cantonal de 1873 - Euxinos

A pesar de nuevas investigaciones, el Sexenio Revolucionario sigue siendo mal conocido a nivel popular. Peor visión aún tiene uno de sus periodos: la revolución cantonal de 1873 en el marco de la I República Española. Sin embargo, es un periodo crucial, un momento de inflexión en la evolución política de la construcción de la España contemporánea.

Un gran artículo para los amantes de la historia de España

[euxinos]

Drawn by me

[euxinos]

sadece susam

Bu sonbahar akşamında kışa girdiğimizi unuttuğum bu gecede .Kahvemi yudumlarken tüten dumanıyla birlikte niye yaşıyoruz ben lan dedim.Dengesizliğimin farkına vardığımda dengemi çoktan yitirmiştim, yaşamın sırrını çözmek bana mı düşmüştü yoksa hayatımın ceplerinden düşenler bir bir hayatımdan kayıp gidenler mi beni bu kadar etkilemişti.Yaşamımın uzaklarında sırrakadem basanlar bir daha geri dönmeyeceklerini bildiğim hislerim.Bir kedi uysallığında bunları düşünürken evrende kaybolan parçaları bir bir birleştirdim.Sonuç yalnızlığa çıkıyordu.Bu benim yalnızlığımdı.Evren bu kadar büyükken hepimiz yalnızdık ve bu bi sırdı.. çünkü iki kişinin bildiği sır olmazdı ve olmasını bekleyemezdik …Beklentilerimiz zamanla örselenmiş eskimiş ve nostalji olmuştu.Yaşamın sırlarını çözmeye çalışırken yalnızlığımızı unutmuş farkettiğimizde ise son baharda düşen yaprak parçaları gibi orda oraya savrulmuştu.Ben hep geç kalırdım, sevmem zaman alırdı, ben sevdiğimde ise  karşımdaki bi başkasını sevmeye başlamış olurdu şimdi yavaş yavaş yalnızlığımı anlamlandırmaya başlıyorum, işte şimdi yalnızlık daha anlamlı oldu.Galiba ben yalnızlığı seviyorum ve böyle hocama merhaba diyorum.yazamadığım komposizyonları öpüyorum, yazı böyle yazılır ne döktürdüm be yoruldum ve merhaba hayata.. sizlere merhaba…yazının  başında merhaba demeyip sonunda diyorum ve sizleri şaşırtıyorum.(yazar burda şaşırtmış)

[euxinos]

Yaşamın sürekli tatil olduğu bir yerdi ve dünyanın gülmeyi bildiği  günlerdi.