#faberyayo

[mythischemiems]

[huilendnaardeclub]

Rapper, writer and all-round icon Pepijn Lanen aka Faberyayo

[ber-tin]

Onlangs kwam ik thuis, lang na zonsondergang. Ik trok m’n schoenen uit, en hing m’n jas op, op de gang. Ik trof een tafereel aan, en daar schrok ik nogal van. Want daar stond m’n lever met een koffer in z’n hand. Hij zag er fris uit, was net klaar met douchen. Hij had een zonnebril op, en droeg een Hawaiaans bloesje. Over een t-shirt, met daarop “Waar ga je poesje?” Ik keek hem strak aan, en ik was klaar voor z’n smoesje. Hij kwam rustig met: “Ik ga niet liegen voor je. Je bent mijn favoriete mens, Yayo I adore ya. Maar ik ben toe aan rust, en wat tijd voor mezelf. Ik ga samen met je neus, het lijkt me wel gezellig." Ik keek hem in z’n ogen, op zoek naar medeleven. En zei: “En ik dan, wat moet ik die twee weken? Ik heb geen baan, doe geen studie en hou niet van boeken lezen." Dat laatste was een leugen, maar dat hoefde die niet te weten. Ik was verbaasd, probeerde het nog te snappen. Toen sprintte die naar de deur, en ik probeerde hem nog te pakken. Maar hij was helemaal glibberig, van al mijn lichaamssappen. Ik had nog net z’n enkel vast, maar hij wist zich los te trappen. Vanuit het raam zag ik hem nog net een taxi aanfluiten. Ik voelde me belazerd, en huilde tranen met tuiten. Hij heeft me geen één keer gebeld maar, een kaartje volgde weldra. Ik kreeg de hartelijke groeten, en de kanker uit Marbella.

Faberyayo

[froy]

Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik gister tussen de tranen door uit proberen te leggen wat er mis is met mij. Het was de eerste keer dat ik het allemaal hardop uitlegde aan iemand, en op die manier feitelijk ook de eerste keer dat ik zelf het verhaal aanhoorde. 'Ik ben aan het verdwijnen' was mijn conclusie.

Pepijn Lanen - Naamloos

[faberyayo]

Gelul by me X

[faberyayo]

Avonturen op de Maan - Week 20

De kinderen worden allebei ziek en ik verschoon zoveel lakens dat er op een gegeven moment niks meer over is om tussen te slapen. Overdag is alles ok maar ’s nachts komt de Excorsist projectile vomit meerdere keren voorbij.Ik schrijf elke dag en heb er een goed gevoel over ondanks dat het verhaal de hele tijd van me weg rent. Ik app met Mick in Japan in de Dadbro appgroep waar we met zijn tweeën in zitten. Hij heeft met zijn handen een kommetje gemaakt voor de kots van zijn dochter afgelopen week en weet wel hoe die dingen gaan. Mick is ook van het schrijven en als ik zeg dat ik millimeter voor millimeter er in raak vertelt hij dat bij hem weer even helemaal stil ligt. Dat kan natuurlijk ook. Ik weet me gezegend dat ik in ieder geval ergens achter aan aan het rennen ben.Ik heb zin om naar Tokio te vliegen met Coco. En de kinderen. Eten zij witte rijst dat is ook goed voor al het over-gegeef. Drinken wij blikjes warme koffie uit die automaten die je daar overal hebt en wandelen we door het eindeloos uitgestrekte labyrinth van winkels en huizen en restaurantjes en parken en oud en nieuw en hoog en laag.Huren we een auto en rijden we naar het noorden en verlaten we Honshu voor Hokkaido.Luisteren we onderweg naar Rubber Soul, The White Album en Revolveren vraag ik me af of de kinderen al horen hoe geniaal alle liedjes geconstrueerd zijn.Airbnb-en we een leuk appartement in Sapporo en bekijken we de ijssculpturen van het ijssculpturen festival en proeven we van alle culinaire hoogstandjes uit die specifieke regio. ’s Nachts slapen we op futons op tatami-matten en dromen we over rust en balans en door de frisse lucht en het extra pure mineraalwater is iedereen binnen no-time weer helemaal boven jan.We gaan naar een verjaardag en Blake raakt de Lego-versie van the Flash kwijt maar houdt zich heel kranig. Ik krijg van de gastheer een glas japanse whiskey en neem het als een kosmische hint dat ik op het juiste pad ben en zeg er geen nee tegen.Als ik weg ga vind ik de Lego-versie van the Flash, sans linker Lego-arm en stop hem in Blake zijn jaszak voor ik vertrek naar de presentatie van de nieuwe video van De Jeugd van Tegenwoordig voor het nummer Makkelijk (Voor Ons).Het is helemaal afgeladen als ik met Fred de zaal in het oude theater in loop. Ik heb zo diep in de kinderzorg en –overgeef gezeten de afgelopen dagen dat ik helemaal vergeten ben dat dit deel van mijn leven ook nog bestaat. Ik ga met wat prijswinnaars op de foto en bekijk de 56 fragmenten van 5 seconde van 56 verschillende regisseurs waaruit de video is opgebouwd. Het is een grote lappendeken van indrukken achter elkaar maar de chaos werkt en vormt samen een wonderbaarlijk welwerkend geheel.Handen worden geschud en foto’s genomen en ik fiets met Coco door het donker naar huis en alles is weer eventjes simpel en overgeef-vrij.

[faberyayo]

Stippenlift en Faberyayo - Trein Naar de Maan Mijn nieuwe single! Album coming soon

[faberyayo]

Mijn nieuwe album met Stippenlift is vandaag uit! X