GOT7 STORY #FicHideMB - น้องรหัสซ่อนรัก Intro นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!
~ ณ ค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด ซึ่งปราศจากแสงไฟจากห้องพักเกือบทุกห้องแต่ยังมีอยู่ห้องนึงที่มีแสงไฟส่องสว่างเล็ดลอดออกมาให้เห็นเป็นประจำทุกค่ำคืน ~
GOT7 STORY
HIDE MB - น้องรหัสซ่อนรัก
Intro นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!
ณ หอพักในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
เวลา 22:27 น.
“อ่า! ขนของเสร็จสักที”
ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดสวมแว่นตาหนาถึงกับสบถออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างลืมตัวว่ารูมเมทคนใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาก็นั่งอยู่ข้างๆด้วย
“เราต้องขอโทษด้วยนะมาร์ค ที่เราย้ายมาซะเย็นเลย แถมยังไม่มีใครมาช่วยเราขนของด้วยอ่ะ”
เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ยกมือขึ้นเกาศรีษะแก้เขิน เขานั้นทั้งเกรงใจและก็ขอบคุณที่มาร์คยอมลงมาช่วยเขาขนของขึ้นห้องจากชั้นหนึ่งขึ้นไปชั้นสี่ และห้องที่เขาสองคนอยู่ก็คือ ๑๗๐๔ นั่นเอง
ชายหนุ่มเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจที่เขาเผลออุทานออกไปแบบนั้น ก็เลยรีบยกมือโบกไปมาปฏิเสธ
“เห้ย! เปล่าๆ พอดีเราเพลียๆน่ะ นายไม่ต้องขอโทษเราก็ได้”
“ยังไงก็ขอบคุณมากนะมาร์ค”
“อ่อ! ไม่เป็นไร งั้นเราขอไปอาบน้ำหน่อยแล้วกัน”
ว่าแล้วมาร์คก็ขอตัวไปอาบน้ำชำระล้างคลาบไคลให้สะอาด ก่อนที่จะมาทำภาระกิจสุดท้ายนั่นก็คือ การอ่านนิยายก่อนนอนนั่นเอง
ยี่สิบนาทีผ่านไป…
ตอนนี้มาร์คได้มานั่งอยู่หน้าคอมฯ และกำลังอ่านนิยายที่เขาได้อ่านค้างไว้เมื่อคืน เขาคิดว่าเรื่องนี้สนุกดี พระเอกดูเรียบร้อยแต่แอบโรคจิตนิดๆ ส่วนนางเอกก็ร้ายเกินคำบรรยายเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีจริงๆ และคืนนี้ก็เป็นตอนจบแล้วเสียด้วย พรุ่งนี้เขาคงต้องรีบกลับมาหานิยายเรื่องใหม่อ่าน จะได้มีเวลาอ่านนานๆ
“นี่นายชอบอ่านนิยายด้วยเหรอ?”
เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ทำท่าแปลกใจที่เห็นเขานั่งอ่านนิยายในเว็บสีส้มชื่อดังนั่น และแนวนิยายที่เขาชอบอ่านนั้นก็เป็นแนวของผู้หญิง
“อืม! อย่าเรียกว่าชอบเลย เรียกว่าติดดีกว่า”
“งั้น! นายก็แต่งนิยายได้น่ะสิ”
“ไม่อ่ะ! เราไม่ชอบแต่ง ชอบอ่านมากกว่า”
เพื่อนใหม่ทำท่าแปลกใจที่รู้ว่าเขาไม่ชอบแต่งนิยาย เขาชอบที่จะอ่านความคิดของคนอื่นมากกว่าการนั่งจิตนาการแล้วแต่งเป็นเรื่องราวของตัวเอง แค่นิยายเท่าที่มีอยู่บนโลกใบนี้เขาอ่านทั้งชาติก็ไม่มีวันหมดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนไปทำไม?
“น่าเสียดาย ถ้านายแต่งคงต้องออกมาดีมากแน่ๆ”
“อ่อ! งั้นเหรอ?”
เขาพยายามไม่สนใจเพื่อนใหม่อีกและก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านนิยายของเขาต่อ แต่ดูเหมือนกับว่าเพื่อนใหม่คนนี้จะไม่ยอมให้เขาได้อ่านมันเลย เพราะเขาเอาแต่เรียกถามนู่นถามนี่แทบทุกห้านาทีจนมาร์คหมดความอดทนหันเก้าอี้คอมกลับมามองหน้าเจ้าเพื่อนใหม่เจ้าปัญหาอย่างสุดเซ็ง
“นายมีอะไรจะถามเราอีกไหม? คิม ยูคยอม!”
ยูคยอมเมื่อได้ยินเข้าแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมุมปากเมื่อแผนก่อกวนมาร์คของเขาสำเร็จ แต่ความจริงแล้วเขาเห็นมาร์คชอบอ่านนิยายแบบนี้ก็คงน่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างแล้ว
“นายเคยได้ยินเรื่องนี้ป้ะ? เรื่องเล่าเกี่ยวกับนิยายที่ยังแต่งไม่จบน่ะ!”
มาร์คมองหน้ายูคยอมพร้อมกับขมวดคิ้วทั้งสองข้างอย่างสงสัยปนอยากรู้ เพราะตั้งแต่ที่เขาติดนิยายมาก็ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้เลยรู้สึกตื่นเต้น
“นี่นายไม่เคยได้ยินเหรอ?”
“อืม”
มาร์คพยักหน้ารับคำ
“งั้นนายลุกมานี่ดิ่เดี๋ยวเราจะเปิดให้ฟัง”
ยูคยอมดึงมาร์คให้ลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวก่อนที่เขาจะทำการค้นหาคลิปที่ว่านั่น จนในที่สุดเขาก็เจอ…
‘เดอะช็อกสตอรี่ : เรื่อง นิยายที่ยังแต่งไม่จบ 2 ปีผ่านมาดู2พันครั้ง’
ทำไมเรื่องนี้คนฟังน้อยผิดปกติจังวะ?
มาร์คได้แต่คิดในใจ
“ตั้งใจฟังนะ!”
’ The Shock Story คืนนี้เสนอเรื่อง…
นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!
สวัสดีครับคุณผู้ฟังทุกท่านวันนี้ผมได้หยิบยกเรื่องเล่าจากอีเมล์ฉบับหนึ่งที่พึ่งส่งมาให้กับทางทีมงานเมื่อสามวันที่แล้ว จากคุณ มินอา เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า…
‘พี่คะ นี่เป็นอีเมล์ฉบับแรกและคงจะเป็นฉบับสุดท้ายที่หนูจะมีโอกาสส่งหาพวกพี่ๆนะคะ…
เรื่องคือ…
เธอเป็นคนที่ติดนิยายและชอบอ่านนิยายมากเป็นชีวิตจิตใจ
จนวันนึงเธอคิดว่าตัวเธอนั้นคงอ่านนิยายบนโลกใบนี้ครบหมดทุกเรื่องแล้ว แต่อยู่ดีๆในเว็บที่เธออ่านมันกลับแนะนำนิยายขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอยังไม่เคยอ่านหรือเห็นผ่านตาของเธอเลยสักครั้ง
พอเธอกดเข้าไปอ่าน บรรทัดแรกที่เธออ่านนั้น เธอก็รู้สึกได้ในทันทีเลยว่า เหมือนมีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ทางด้านหลัง และสายลมจากข้างนอกหน้าต่างมันเริ่มพัดเข้ามาเย็นยะเยือกจนผิดปกติ
ตอนนั้นเธอคิดว่าคงคิดไปเองเลยหันกลับไปสนใจนิยายที่อ่านต่อ พอยิ่งอ่านไปเรื่อยๆเธอก็ไม่สามารถหยุดอ่านมันได้ ไม่ใช่ว่ามันสนุกมาก แต่มันเหมือนกับว่าเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ เลยทำให้เธอต้องอ่านต่อไปแบบนั้น จนกระทั่งถึงตอนสุดท้าย เธอก็เริ่มอ่านมัน และดูเหมือนภายในห้องเริ่มมีสิ่งผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น
อยู่ดีๆก็มีเสียงคนเดินลากเท้าดังขึ้นภายในห้องอยู่สามสี่ครั้งแล้วก็เงียบไป
สักพักก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะในลำคอ 'คิคิ คิคิ’ แบบนี้อยู่ใกล้ๆหู
ตอนนั้นเธออยากจะลุกไปจากหน้าจอคอมมากแต่ก็ไม่สามารถทำได้มันเหมือนร่างกายของเธอไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย
เธอยังคงอ่านมันต่อ…
ต่อไป…
และต่อไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งจบ!
เธอรีบกดปิดนิยายเรื่องนั้นทันทีแล้วก็รีบปิดคอมฯนอน เธอพยายามไม่คิดถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ และข่มตานอน
แต่ทว่า!…เหมือนกำลังมีคนยืนจ้องมองเธอผ่านใต้ผ้าห่มผืนหนานั้น เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูกจนเธอไม่กล้าแม้แต่ที่จะเปิดผ้าห่มออกมาดู
แล้วทันใดนั้นเอง ผ้าห่มถูกกระชากออกไปจากตัวเธออย่างแรง! จนทำให้เธอเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีขาวผมยาวกำลังยืนจ้องหน้าเธออยู่
นัยตาของหญิงสาวผู้นั้นแดงก่ำเหมือนคนกำลังโกรธ เธอตกใจมากพยายามจะร้องเรียกให้คนช่วย แต่มันกลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้!
หญิงสาวผู้นั้นค่อยๆคืบคลานใกล้เข้ามาหาเธอ…
ใกล้เข้ามา…
ใกล้เข้ามาอีก…
ก่อนจะฉีดยิ้มให้กับเธอจนถึงใบหู จนเธอรู้สึกสยองและกลัวมากจนแทบจะขาดสติแต่เธอก็ยังขยับตัวไม่ได้อยู่ดี
'ทำไมมึงถึงไม่คอมเม้น? ทำไม?!!!’
หญิงสาวคนนั้นเอื้อมมือมาจับใบหน้าของเธอ ซึ่งตอนนี้น้ำตาของเธอไหลออกมาจนหนอทั่วใบหน้า
เธอพยายามนึกถึงบทที่มีอยู่บนโลกใบนี้ ท่องมันแล้วท่องมันอีก แต่เสียงหวีดร้องและเสียงหัวเราะก็ยังไม่จางหาย
'มึงคิดจะสวดมนต์ไล่กูเหรอ?! กูไม่ไป!!!’
เธอขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างเมื่อได้ยินประโยคนั้น
'มึงต้องแต่งนิยายให้กู จนกว่าเรื่องจะจบ มึงต้องแต่งให้กู มึงต้องแต่งให้กู!!!’
ตอนนี้เธอไม่สามารถรั้งสติของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอเป็นลมไปทั้งแบบนั้น จนถึงรุ่งเช้า
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในกับเพื่อนสนิทของเธอฟัง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อแม้แต่คนในครอบครัวของเธอเอง
เธอยังคงโดนหลอกหลอนอยู่แบบนี้ทุกค่ำคืน และทุกคืนเธอต้องเปิดคอมและมีหญิงสาวคนนั้นคอยนั่งมองดูเธอแต่งนิยาย
จนในที่สุดเธอคิดว่าเธอคงไม่สามารถทนอยู่ที่บ้านของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอเลยตัดสินใจย้ายไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด…
ตัดสัญญาณมาที่ห้องส่ง…
'ห๊ะ! อะไรนะ?! มีสายด่วนโฟนอินเข้ามาขอความช่วยเหลือเหรอ? ส่งเข้ามาๆเลย’
'พี่! ช่วยหนูด้วยพี่ ฮือออออ’
เสียงหญิงสาวร่ำไห้อย่างหนักกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากดีเจประจำรายการ
'คือน้องใจเย็นก่อนนะครับ ค่อยๆพูดพี่ฟังไม่รู้เรื่องนะ!’
'พี่! หนูแต่งนิยายให้เขาไม่จบ เขาจะมาเอาชีวิตหนูอ่ะพี่’
แต่เหมือนตอนนี้เธอกำลังหวาดกลัวกับอะไรบางอย่าง และดูเหมือนว่าจะควบคุมสติของตัวเธอเองไม่ได้!
'ใคร? จะมาเอาชีวิตน้องครับ!’
'พี่! ช่วยหนูด้วยนะพี่ ขอร้องล่ะ ฮืออออ หนูไม่ไหวแล้วพี่ หนูกลัว ฮือออ’
หญิงสาวร้องร่ำไห้คร่ำครวญอย่างหนัก เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดผวานั่นยิ่งสร้างความตื่นเต้นและน่าสนใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้รับความช่วยเหลือ...
'ไม่! ม่าย ม่ายยยยยยยยย!!! กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!’
โปรดติดตามตอนต่อไป…
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมมติขึ้นทั้งเหตุการณ์และตัวละครโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ
คอมเม้นหน่อยนะว่าแต่งแนวนี้แล้วเป็นยังไงบ้าง จะได้มีกำลังใจต่อไปค่ะ :)
(กัมมี่)