#markbamfiction

[soulmatetk]

:: PET :: 13 CUT

:: PET :: 

13

CUT

มือแกร่งดึงกางเกงและชั้นในของร่างเล็กออกอย่างรวดเร็ว ร่างเปลือยเปล่าเผยออกมาให้ร่างสูงต้องกลืนน้ำลายอย่างอดกลั้น ก้มลงจูบที่ริมฝีปากอิ่มหนักๆ หนึ่งครั้งก่อนที่จะเคลื่อนหน้าลงไปหาส่วนอ่อนไหวที่ชูชันราวกับกำลังอยากทักทายเขาอยู่

“อ๊ะ… อ๊าาาา” ร่างเล็กร้องลั่น เมื่อร่างสูงใช้ปากครองครองส่วนอ่อนไหวของตนไว้ ลิ้นร้อนไล้เลียดูดกลืนราวกับว่ามันคือของหวานแสนอร่อย มือบางจิกเข้าหากันแน่น ร่างเล็กบิดเกร็งเมื่อถูกมือหนาช่วยขยับรูดอีกแรง

“คะ… คุณมาร์ค” ร่างเล็กครางชื่อคนที่ปนเปรอเขาเสียงแผ่ว แล้วไม่นานความสุขก็แตะถึงปลายทางพร้อมกับร่างเล็กที่เกร็งสะท้านและน้ำรักสีขุ่น

“แฮ่กๆ” แบมแบมหอบหายใจ แต่ไม่ทันที่จะได้หายเหนื่อย ก็ต้องครางลั่นเมื่อฟันคมกัดลงที่เนื้ออ่อนต้นขาด้านใน

“... 3 …” เมื่อร่องรอยของบทลงโทษสุดท้ายสิ้นสุดลง ก็เป็นคราวที่ร่างกายของเขาจะได้สร้างความสุขบ้างแล้ว

มือหนาเคลื่อนไปขับขาเรียวให้ตั้งขึ้น แล้วแยกออกกว้าง ยกนิ้วแกร่งขึ้นมาดูดกลืนจนช่ำน้ำลายแล้วนำไปป้ายที่ช่องทางรักเพื่อเบิกทาง

“จะ… เจ็บ… คุณ… มาร์ค” ร่างเล็กผวาเฮือก เซ็กส์ที่ห่างหายมาสักพักแล้วทำให้ร่างกายเล็กคับแน่นราวกับครั้งแรกที่ได้ลิ้มลอง

นิ้วแกร่งกดแทรกเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ถึงจะกระทำอย่างอ่อนโยนแต่ความเจ็บแปลบก็ยังทำให้ร่างเล็กร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงสะอื้นไห้ช่างน่าสงสาร แต่อารมณ์ของร่างสูงตอนนี้ก็สูงเกินกว่าจะหยุดบทลงโทษนี้ลงได้

จูบหวานถูกมอบให้ร่างเล็กเพื่อปลอบโยน ลิ้นร้อนไล้ไปตามโพรงปากนิ่ม ดูดดึงลิ้นเล็กเสียงดังอย่างเอาใจ โดยที่นิ้วแกร่งก็ยังคงทำหน้าที่เบิกทางให้กับตนเองได้เป็นอย่างดี เมื่อรู้สึกว่าร่างเล็กเริ่มจะพร้อมกับความเจ็บปวดที่ตนจะมอบให้แล้ว นิ้วแกร่งก็ถอนออกพร้อมกับริมฝีปากหนา

“ผะ… ผม… กลัว” ร่างเล็กเอ่ยบอกน้ำตาคลอ

ร่างสูงส่งยิ้มหวานไปให้ ก่อนที่จะค่อยๆ ถอดสิ่งปกปิดร่างกายของตนเองออกอย่างเชื่องช้า สายตาเซ็กซี่ยั่วยวนที่มองมาราวกับจะกลืนกิน ทำให้ร่างเล็กหน้าแดงอย่างเขินอาย

ไล้นิ้วแกร่งจากหน้าผากมน ลงไปยังจมูกโด่งสวย และริมฝีปากอิ่มที่ตนพึ่งลิ้มลอง บดนิ้วลงที่เจลลี่นิ่มอย่างแผ่วเบา ก้มหน้าลงไปสบสายตาที่กำลังหวาดกลัวของร่างเล็กแล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าแสนเซ็กซี่

“ปล่อยตัว… และใจ… ไปกลับบทลงโทษของฉัน…

รับรอง… นายจะต้องรู้สึกสนุกแน่แบมแบม”

ร่างเล็กพยักหน้าให้ก่อนที่จะเคลื่อนมือที่ถูกผูกไว้ไปโอบรอบคอของร่างสูง เงยหน้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากแกร่งอย่างแผ่วเบาแทนการยอมรับบทลงโทษที่ร่างสูงจะมอบให้

การกระทำของแบมแบมมันน่ารักจนมาร์คต้องก้มลงไปมอบจูบหวานให้อีกครั้ง จับความเป็นชายที่พร้อมแล้วของตนจ่อที่ช่องรักก่อนที่จะกดแทรกกายเข้าไป

“อ๊าาาา!!” เสียงครางหวานเปล่งออกมาพร้อมน้ำตาใสที่ไหลลงมาเพราะความเจ็บที่ร่างสูงมอบให้ มาร์คจูบซับที่น้ำตาแล้วหอมแก้มนิ่มเบาๆ

“เด็กดี” คำพูดหวานหูทำให้ร่างเล็กที่เกร็งแน่นเริ่มผ่อนคลายให้ร่างสูงสามารถแทรกกายเข้าไปได้มากขึ้น

ความเจ็บปวดค่อยๆ แปลเป็นความเสียวซ่านอย่างที่ร่างสูงบอก ความสุขจากบทลงโทษเปลี่ยนเสียงร้องด้วยความเจ็บเป็นเสียงครางหวานอย่างสุขสม กายแกร่งกระแทกเข้าหาร่างเล็กอย่างหนักหน่วง

“อ๊ะ… อื้มม” ร่างเล็กครางแผ่ว และเมื่อปลายทางของตนใกล้เข้ามาถึง ร่างเล็กก็โน้มคอร่างสูงเข้ามาจูบก่อนที่จะกระตุกเกร็งแล้วปล่อยน้ำรักข้นออกมาอีกครั้ง ร่างสูงจูบร้อนแรงพร้อมกับขยับสะโพกหนักหน่วงขึ้นเมื่อตนเองก็จะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

“อ๊า… แบมแบม” ร่างสูงครางเสียงพร่า ก่อนที่จะรัวแรงทั้งหมดใส่ร่างเล็กจนกายลั่นคลอน

“อ๊ะ… อ๊า… ไม่… ไหว”

“พร้อมกันนะครับ”

สิ้นคำร่างสูงก็แทรกกายรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ของตน ไม่นานร่างทั้งสองก็ถึงสุขสุดท้าย ร่างสูงทิ้งตัวลงทับร่างเล็กแล้วดึงร่างเล็กมากอดไว้แน่น แบมแบมตาปรืออย่างหมดแรงกับบทลงโทษที่พึ่งผ่านมา

กลับไปอ่านต่อที่เด็กดีนะคะ

[soulmatetk]

:: PET :: 10 CUT

“อื้มมม… ดี…. ” เสียงทุ้มที่ครางต่ำอย่างพอใจยิ่งทำให้ใจดวงเล็กสั่นรัวตื่นเต้น ความแปลกใหม่ทำให้ร่างเล็กกล้าที่จะเคลื่อนมือไปปัดป่ายตุ่มไตของร่างสูง

“อ๊า… แบมมม” มาร์คส่งเสียงคราง ร่างกายกระตุกตามมือซนของลูกแมวน้อยที่กำลังสนุกไปกับร่างกายเขา รอยยิ้มเล็กที่เกิดขึ้นอย่างถูกใจของแบมแบม อดที่จะทำให้มาร์คยิ้มเอ็นดูออกมาไม่ได้

“เลียสิ”

“คะ… ครับ?” ร่างเล็กถามกลับไปอีกครั้งเพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นถูกต้องไหม

มือหนาเคลื่อนไปจับที่หัวกลมให้เข้ามาแนบกับแผงอกแกร่งของเขาก่อนที่จะเอ่ยบอกร่างเล็กอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแสนเซ็กซี่

“เลียมันสิ…

เด็กดีของมาร์ค”

และคำพูดชวนใจเต้นก็ทำให้ร่างเล็กยอมทำตามที่ร่างสูงต้องการ

ลิ้นเล็กแลบออกมาช้าๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน หัวใจที่เต้นรัวตอนนี้มันแสดงอาการตื่นเต้นชัดกว่าความหวาดกลัว

ตอนนี้แบมแบม

กำลังรู้สึก… สนุก

“อ๊า… แบมมม” ยิ่งการกระทำของร่างเล็กได้กลับมาซึ่งเสียงครางสุขของมาร์ค เจ้าแมวน้อยก็ยิ่งได้ใจ ลิ้นเล็กไล่เลียไปตามแผงอกแกร่ง ยิ่งกระทำอย่างเชื่องช้าก็ยิ่งทำให้มาร์คแทบคลั่ง มือหนากำแน่นอย่างระงับอารมณ์ ร่างกายเริ่มบิดเร่าไปตามลิ้นนิ่มที่ลากผ่าน ก่อนร่างกายจะกระตุกวูบเมื่อลิ้นซนแลบเลียที่ตุ่มไตสีเข้ม

“ซี๊ดดด” ไล่เลียไปสักพัก ก็ส่งริมฝีปากนิ่มเข้าครอบครองตุ่มแข็ง ดูดดุนแรงๆ กระทำแบบเดียวกับที่มาร์คทำให้ตน และยิ่งร่างสูงมีปฏิกิริยาตอบรับดีเท่าไหร่ แบมแบมก็ยิ่งได้ใจขึ้นเท่านั้น

เขาต้องทำให้คุณมาร์คพึงพอใจมากๆ

คุณมาร์คจะได้ยอมปล่อยเขาไป

มือหนาเคลื่อนลงต่ำไปยังขอบกางเกงแล้วค่อยๆ ถอดออก ท่อนล่างที่กำลังคับพองเต็มที่อัดแน่นอยู่ในชั้นในสีเข้มได้ออกมาเป็นอิสระ มาร์คดันร่างเล็กที่กำลังสนุกกับร่างกายของเขาออกแนบลงกับพื้น ดวงตาคมมองไปที่ร่างบอบบางอย่างต้องการ ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาขาวเนียน ความแผ่วเบาทว่าร้อนผ่าวทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง มือบางกำแน่นด้วยความเกร็ง ยิ่งมือหนาลูบไล้ขึ้นมาจนเกือบจะถึงจุดรวมความรู้สึกของตนก็ยิ่งผวา

“ฉันจะทำให้นายมีความสุขเอง... เด็กดี….

ปล่อยตัว… และ…. ใจของนาย… ให้กับฉัน”

เสียงกระซิบแหบกล่าว มือบางที่กำแน่นค่อยๆ ผ่อนคลายลง มาร์คเคลื่อนมือไปจับมือบางขึ้นมาจูบเบาๆ แล้วนำมาคล้องรอบคอของตนเองไว้ ไม่ต้องเดาเลยว่าร่างเล็กข้างล่างจะเขินอายกับการกระทำนี้เพียงใด

แก้มสีแดงระเรื่อมันดูน่ารัก น่าหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปสูดดมความหอม กัดเบาๆ เพื่อชิมรสความหวาน ยิ่งได้ยินเสียงครางฮือของร่างเล็กก็ยิ่งชอบใจ

“น่ารัก”

และรางวัลก็คือคำชมที่ยิ่งทำให้ร่างกายเล็กแดงขึ้นอีกด้วยความเขินอาย มาร์คก้มลงไปหอมแก้มนิ่มอีกครั้ง ก่อนจะไล้จมูกลงมาตามซอกคอขาว ลากลิ้นร้อนผ่านมาจนถึงยอดอกสวยแล้วจูบเบาๆ ทั้งสองข้าง โดยที่มือหนาก็ลูบไล้วนไปมาที่ต้นขาขาวเพื่อกระตุ้นอารมณ์

“อือออ” ปลายลิ้นร้อนไล้ต่ำลงมายังร่องสะดื้อสวย ไล่เลียจนร่างเล็กบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน หน้าท้องบางเกร็งกระตุกยามที่ลิ้นแกร่งแทรกเข้าไปในร่องลึก มือบางที่เคยโอบอยู่รอบคอเปลี่ยนมาขยุ้มที่ผมเข้มแทน

“อ๊า!!!!” เสียงหวานครางลั่นเมื่อมือหนาที่เคยลูบไล้อยู่ที่ต้นขาไล้ขึ้นมากอบกุมที่แก่นกายของตน ส่งแรงขยับขึ้นลงเพื่อสานต่อความต้องการที่ยังคั่งค้าง โดยที่ร่างเล็กก็ให้ความร่วมมือเป็นการแยกขาออกกว้างให้ร่างสูงกระทำได้ถนัดขึ้น

“เรียกชื่อฉันสิ” ดวงตาคมจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมที่กำลังช่ำน้ำตาแห่งความต้องการ ริมฝีปากอิ่มแดงเผยอออกครางเสียงหวานช่างดูยั่วยวน จนเขาเองก็แทบจะทนไม่ไหว

แบมแบมเคลื่อนมือไปโอบรอบคอแกร่งอีกครั้ง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เขาเฝ้ารัก ก่อนจะยกศรีษะขึ้นจูบที่ริมฝีปากหนาเพียงชั่วครู่แล้วผละออก เสียงหวานกระซิบแผ่วที่ข้างหู

“ผมจะเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณมาร์ค”

สิ้นคำรสจูบแสนหวานก็ถูกมอบให้แก่ร่างเล็ก เพียงแค่คำพูดว่าร่างเล็กจะยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา ก็ทำเอาหัวใจที่เคยแข็งแกร่งสั่นรัวด้วยความดีใจ และตอนนี้เขาก็รับรู้ได้ถึงความสุขที่เขาไม่ได้พบเจอมานาน

ความสุข… ที่แบมแบมเป็นผู้มอบให้เขาอีกครั้ง

“อ๊ะ… คะ… คุณ… มาร์ค” ฝ่ามือหนาเร่งจังหวะให้ไวขึ้นตามอัตราการเต้นของหัวใจ มือบางโอบกอดรอบคอแกร่งไว้แน่นเมื่อความสุขสุดท้ายใกล้เข้ามาในอีกไม่ช้า และเพียงแค่ขยับชักพาไม่กี่ครั้งร่างเล็กก็ถึงฝั่งฝันอย่างที่ต้องการ

“แฮ่กๆๆ” แบมแบมปล่อยร่างนอนหอบกับพื้นอย่างหมดแรง เป็นความรู้สีกแปลกใหม่ ที่ยอมรับเลยว่ามันทำให้เขารู้สึกสนุกและมีความสุขมาก

“เด็กดี… ทำให้ฉันบ้างสิ” มาร์คดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่ง กายใหญ่ที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยขยายเต็มที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นทันที พยายามหลบสายตาไม่มองไปที่มันตรงๆ

“จะ… ให้ผม… ทำ… อะ… ไร” ร่างเล็กเอ่ยออกไปเสียงสั่น โดยที่ดวงตากลมมองต่ำอยู่ที่พื้น

มาร์คเชยคางแบมแบมให้เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าตนเองแล้วส่งยิ้มหวาน

“นายพึ่งหายไข้… ถ้าฉันทำตอนนี้… นายอาจจะเจ็บอีก… นั้น…

แบมแบมทำให้หน่อยสิ…

ด้วยปากของนาย”

“ตะ… แต่…. ว่า… ผะ… ผม…. ทำ… ไม่เป็น”

“ฉันจะสอนนายเอง” ว่าจบก็จับมือเล็กทั้งสองข้างมาจับที่แก่นกายของตน สัมผัสแปลกที่มือทำแบมแบมหลับตาปี๋ไม่กล้าที่จะมอง มันทั้งใหญ่และร้อนผ่าว

“เด็กดี… ขยับมือแบบเดียวกับที่ฉันทำให้นายสิ” ร่างเล็กทำตามที่มาร์คสั่งอย่างว่าง่าย ดวงตาหวานทั้งสองข้างยังคงปิดแน่นอย่างเขินอาย ท่าทางน่าเอ็นดูจนมาร์คอดที่จะยื่นมือไปลูบผมนิ่มให้กำลังใจไม่ได้

ร่างสูงขยับมือชี้นำสักระยะก็ถอนมือออกให้ร่างเล็กได้กระทำด้วยตนเอง ความนุ่มนิ่มของฝ่ามือเล็กมันกำลังทำให้เขาแทบคลั้ง

“อ๊า… ซี๊ดดด” เสียงครางทุ้มที่เปล่งออกมาทำให้แบมแบมอยากลืมตาขึ้นมอง เปลือกตาสีมุกค่อยๆ เปิดออกแล้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้เริ่มแดงขึ้นตามอุณหภูมิภายในกายที่กำลังร้อนรุ่ม มันช่างดูเปี่ยมไปด้วยความสุขจนมือเล็กเร่งจังหวะขึ้นเพื่อสนองความต้องการให้มากกว่านี้

“อือ…. ดีมาก… ต่อไปก็…. เลียสิ” มาร์คครางเสียงกระเซ่าพร้อมเอ่ยคำสั่งต่อไป ลิ้นเล็กที่แลบออกมาช้าๆ ทำคนมองลุ้นอย่างตื่นเต้น และเพียงแค่ปลายลิ้นเล็กแตะลงเบาๆ ก็ราวกับร่างกายถูกกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน มือหนากำแน่นยามที่ลิ้นเล็กเริ่มเล่นซนไล้เลียแก่นแข็งของเขาตั้งแต่โคนจรดปลาย ความชื้นแฉะและอ่อนนุ่มของมันเรียกเสียงครางสุขจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี แต่ว่า มันคงจะสุขยิ่งกว่านี้ถ้าได้เข้าไปซุกซนในปากอุ่นนุ่มนั้น

“แบมแบม… อ้าปาก”

ริมฝีปากเล็กอ้าออกกว้างรับความใหญ่โตของชิ้นเนื้อแกร่งเข้าไปในปาก มือหนาประครองใบหน้าเล็กไว้ก่อนที่จะเริ่มขยับกายเข้าใส่

“อืมมมม...อ๊า” มาร์คขยับกายเข้าออกโพรงปากนิ่มอย่างเชื่องช้า หลับตาพริ้ม เปล่งเสียงครางเสียวอย่างมีความสุข ความอ่อนนุ่มและอุ่นร้อนจากในปากนิ่มมันทำหัวสมองขาวโพลน ยิ่งลิ้นเล็กพยายามหลบหนีโดยการปัดป่ายแก่นกายของเขาที่ด้านในยิ่งทำให้เขามีความสุขยิ่งขึ้นไปอีก สะโพกหนาเริ่มเร่งจังหวะตามที่ใจต้องการ มีบ้างที่ต้องถอนกายออกเมื่อร่างเล็กเริ่มครางฮือเพราะหายใจไม่ออก แต่ก็เพียงชั่วครู่ที่ปล่อยให้ร่างเล็กได้พักหายใจก่อนจะนำมันกลับเข้าไปหาความอบอุ่นอีกครั้ง

“อื้อออ…” และเมื่อความต้องการสุดท้ายสิ้นสุดลง ร่างสูงก็เร่งจังหวะขึ้นก่อนที่ร่างกายจะกระตุกและฉีดพ้นน้ำรักสีขุ่นออกมาจนร่างเล็กสำลัก

“แฮ่กๆๆ” แบมแบมหอบหายใจ ไอออกมาหน้าดำหน้าแดง รสชาติคาวฝาดที่เขาเผลอกลืนเข้าไปมันทำเขาแทบอาเจียน มือหนายกขึ้นมาลูบหลังเบาๆ ก่อนจะเชยคางร่างเล็กขึ้นมาจูบปลอบใจ

“วันนี้นอนด้วยนะ” มาร์คกอดแบมแบมไว้แน่นและพาลงนอน แม้ตอนนี้พวกเขาสองคนจะอยู่ในสภาพร่างกายเปลือยเปล่าและพื้นภายในกรงที่เย็นเฉียบก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความหนาวเลย  เพราะความอบอุ่นของทั้งคู่ที่โอบกอดกันและเบียดชิดแน่นภายในกรงมันอบอุ่นยิ่งกว่า

“คุณมาร์คพอใจไหมครับ” ร่างเล็กเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ดวงตากลมโตที่จ้องมองร่างสูงมันช่างดูออดอ้อนจนเขาใจแข็งที่จะทำร้ายไม่ได้

“พอใจมากเลย” กล่าวจบก็มอบจูบเบาๆ ที่หน้าผากให้เป็นรางวัล

“นั้น… จะปล่อย…”

“เรื่องนี้เราค่อยคุยกันนะ... ตอนนี้พักก่อนเถอะ.. เดี๋ยวนายจะเป็นไข้ขึ้นมาอีก” มาร์คเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อยุติการสนทนา

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ

หวังว่า… คุณมาร์ค…

จะทำตามที่พูดไว้นะ

TBC.

[soulmatetk]

:: PET ::

MARKBAM

:: 6 ::

CUT

“ร่างกายฉันต้องกายนาย” สิ้นเสียง มือหนาก็จับข้อเท้าเล็กตั้งชันขึ้น แทรกกายเข้าที่หว่างขา มือหนาจับแก่นกายชักรูดอยู่สองสามครั้งก่อนที่จะค่อยๆ แทรกกายเข้าไป แต่ด้วยช่องทางที่ยังไม่ได้เบิกทางก่อน และความเครียดเกร็งของร่างบางทำให้กายแกร่งเข้าไปได้ลำบาก

“ฮือๆๆ ผมเจ็บ… เจ็บ!!!” ร่างเล็กร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แผลที่ฉีดขาดยิ่งแยกออกราวกับจะแบ่งแยกร่างกายออกเป็นสองส่วน มือบางที่ถูกติดไว้กับราวเล็กกำแน่นอย่างทรมาณ

“โอ้ยยย… พะ… พอ…ฮือ... ได้… โปรด… ฮึก”

“ยิ่งนายเกร็งจะยิ่งเจ็บนะแมวน้อย” ร่างสูงเอ่ยเตือน ยิ่งแบมแบมเกร็งไม่เปิดรับเขาแบบนี้ร่างกายเล็กเองล่ะที่จะเจ็บ

“อ๊ะ…. เจ็บ!!” เมื่อเตือนแล้วแต่ร่างเล็กก็ยังคงดื้อไม่เปิดรับเขา ร่างสูงจึงกระแทกกายเข้าไปจนสุด ความเปียกชื้นที่สัมผัสได้ บอกให้รู้ว่าเลือดสีแดงคงกำลังไหลออกมาแน่ๆ เอวหนาขยับกายเข้าออกอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะกลืนกินร่างเล็ก 

ยิ่งแบมแบมรัดแน่นตัวตนของเขามากเท่าไหร่ 

มาร์คก็ยิ่งเสียวซ่านสะใจมากเท่านั้น

เสียงหวานครางลั่นด้วยความเจ็บเมื่อกายแกร่งกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงจนร่างเล็กสั่นคลอน แผ่นหลังบางเสียดสีไปกับพื้นจนเจ็บแสบไปหมด 

แต่ก็ยังไม่เจ็บเท่ากับช่องทางรักที่กำลังถูกลุกล่านอย่างรุนแรง

“พอ… ฮือ… พอได้…. แล้ว” ร่างเล็กพยายามเปล่งแหบพร่าร้องขอ

ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณมาร์คถึงทำกับเขาแบบนี้ 

ถ้าจะจับเขามาทรมาณก็ฆ่าเขาให้ตายเถอะ

อย่าทำร้ายกันไปมากกว่านี้เลย

ตอนนี้…

เขาเจ็บปวดเหลือเกิน

ทั้งร่างกาย

และ

หัวใจ

“อืมม …. ยังไม่พอ” ร่างสูงครางต่ำอย่างพอใจ ร่างกายเล็กที่รัดแน่น มันช่างหอมหวานเหลือเกิน สะโพกหนากระแทกใส่ร่างเล็กอย่างรุนแรงตามอารมณ์ดิบที่กำลังพลุกพล่าน ยิ่งเสียงหวานครางอย่างเจ็บปวดก็ยิ่งทำให้เขาพอใจมากกว่าเดิม

เสียงครางสะอื้นของแบมแบม

มันสะใจเขามากกว่าเสียงร้องโหยหวนของสัตว์เลี้ยงตัวเก่าของเขาซะอีก

“อืออออ … แบมแบม” ชื่อของร่างข้างใต้ถูกเปล่งออกมาเมื่อธารอารมณ์สุดท้ายใกล้สิ้นสุดลง ร่างแกร่งแทรกกายใส่ร่างเล็กรุนแรงยิ่งขึ้น เลือดสีแดงไหลนองเต็มสะโพกเล็กบอกได้ดีว่ากระกระทำของร่างสูงรุนแรงมากเพียงใด

ความอดทนของแบมแบมก็ใกล้สิ้นสุดลงพร้อมกับน้ำรักสีขุ่นที่ถูกฉีดพ่นเข้ามา

กลับไปอ่านต่อที่เด็กดีนะคะ

[soulmatetk]

:: PET ::

MARKBAM

:: 5 ::

CUT

มือหนาลูบไปตามผิวนุ่มลื่นมือโดยที่ริมฝีปากยังคงไล้ไปตามแผงอกบาง ยอดอกสีชมพูสวยเป็นจุดหมายต่อไปของร่างสูง ลิ้นร้อนแลบเลียรอบๆ ตุ่มไตสีหวานก่อนจะครอบครองมันเข้าไปในปาก ลิ้นร้อนไล้วนแล้วขบกัดดึงจนกลายเป็นสีแดงก่ำ รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นอย่างถูกใจแล้วเคลื่อนไปทำแบบเดิมกับตุ่มสวยอีกข้างให้กลายเป็นสีเดียวกัน

“อืมมมม”  

ร่างสูงส่งเสียงครางต่ำในลำคอพร้อมกับโยกสะโพกแกร่งถูช่วงล่างที่กำลังแข็งขืนเต็มที่กับกายนิ่ม ริมฝีปากก็พรมจูบขบเม้มสร้างรอยรักจนทั่วแผงอกขาว จากตอนแรกที่อยากจะค่อยเป็นค่อยไปกลับรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์

มือหนาเคลื่อนไปปลดกางเกงของร่างเล็กออกพร้อมกับชั้นในสีหวาน ร่างเปลือยเปล่าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำร่างสูงแทบคลั้ง ความต้องการที่สะสมมาแรมปีพังทลายลง ก้มหน้าไล้ลิ้นไปตามขาเรียวอย่างหิวกระหาย โดยทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่านก็ไม่ลืมที่จะสร้างรอยรักแสดงความเป็นเจ้าของไว้ด้วย ส่งมือหนามาปลดกางเกงสีดำของตนเองออกบ้าง ไม่นานร่างทั้งสองก็ไร้ซึ่งผ้าปกปิดกาย

“แบมแบมมมม”

เสียงต่ำเอ่ยชื่อคนที่ไร้ซึ่งสติอย่างต้องการ ค่อยๆ ยกเรียวขาให้ตั้งฉากแล้วแยกออกกว้างจนเห็นช่องทางรักสีหวาน นิ้วแกร่งส่งเข้าไปในโพรงปากเล็กหมุนควงให้นิ้วเปียกชุ่ม จนเมื่อปลายนิ้วฉ่ำน้ำตามที่ต้องการแล้วก็ดึงออกป้ายเบาๆ ที่ช่องทางรักสีหวาน กดกระตุ้นก่อนจะดันนิ้วกลางเข้าไปช้าๆ ความขับแน่นยิ่งทำให้กายแกร่งเครียดเกร็ง

“แน่นจัง”

ร่างสูงพูดเสียงแหบพร่า  ความคับแน่นภายในยิ่งทำให้ร่างสูงแทบอดใจไม่ไหว เขาอยากจะเล่นกับร่างเล็กอีกนานๆ ถ้าเกิดเขาทำสัตว์เลี้ยงตัวน้อยบาดเจ็บขึ้นมา มันก็จะไม่สนุกน่ะสิ

“อืออออออ”

นิ้วแกร่งชักเข้าออกในช่องร้อนอย่างช้าๆ ความคับแน่นคลายลงเมื่อร่างกายเล็กเริ่มคุ้นชิน จึงเพิ่มจังหวะนิ้วแกร่งให้เร็วขึ้น ก่อนที่จะส่งนิ้วที่สองและสามเข้าไปตามลำดับ

จินตนาการออกเลยว่าถ้าร่างเล็กมีสติเขาคงได้ยินเสียงหวานกรีดร้องแน่ๆ

และนั้น…

ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการ

เสียงครางของร่างเล็กจะหวานขนาดไหนกันนะ

แค่คิดก็อดใจที่จะรอทำกับร่างเล็กอีกครั้งตอนตื่นแทบไม่ไหว

แต่ตอนนี้

มาร์คของเขา… ไม่ไหวแล้วล่ะ

นิ้วแกร่งถูกดึงออกช้าๆ เลือดสีแดงสดไหลซึมติดนิ้วแกร่งยิ่งทำให้ร่างสูงยกยิ้มอย่างชอบใจ เปลือกตาคมปิดลงสูดดมกลิ่นคาวเลือดอย่างหลงใหล ก่อนลิ้นร้อนจะเลียเลือดเข้าปาก

“การที่นายหวานไปทุกส่วนแบบนี้… จะเป็นอันตรายรู้ไหม”

ร่างสูงก้มลงไปกระซิบที่ใบหูนิ่ม รอยยิ้มร้ายวาดขึ้นก่อนจะเอ่ย

“อันตราย…. ที่เกิดจากฉันเอง”

มือหนาจับกายแกร่งกดแทรกเข้าไปในกายเล็ก ยังไม่ทันสุดก็ต้องแช่ค้างไว้ก่อนเมื่อความคับแน่นมันรัดเขาจนแทบคลั้ง ร่างสูงครางต่ำอย่างชอบใจ

เขาได้เป็นเจ้าของร่างเล็กโดยสมบรูณ์แล้ว

สะโพกหนาขยับช้าๆ ก่อนที่จะดันส่วนแข็งขืนของเขาเข้าไปจนสุด เลือดสีแดงสดไหลย้อนออกมาจากช่างทางรักช่วยให้การสอดใส่สะดวกยิ่งขึ้น จากการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าค่อยๆ เร็วขึ้นตามแรงอารมณ์เสียงคำครามของร่างสูงดังสอดประสานกับเสียงกระทบกันของเนื้อยิ่งทำให้ร่างสูงยกยิ้มอย่างพอใจ

ถ้าเจ้าพวกสัตว์เลี้ยงตัวเก่าที่เคยขโมยมายังอยู่ในห้องนี้ คงจะกำลังส่งเสียงร้องโหยหวนประสานไปกับเสียงครางอย่างสุขสมของเขา และมันคงเป็นอะไรที่ไพเราะมากแน่ๆ

แต่สัตว์พวกนั้น… เขาเล่นมันเบื่อแล้ว

เขาจึงทำลายมันทิ้ง

ร่างสูงยัดกายเข้าหาร่างเล็กถี่รัวเมื่อความสุขของเขาใกล้สิ้นสุดลงแล้ว ร่างเล็กที่นอนนิ่งราวกับตุ๊กตาสั่นคลอนไปตามจังหวะที่ร่างสูงมอบให้

“อืออออ…. แบมแบม!!!”

ร่างสูงครางลั่นเมื่อธารอารมณ์ของเขาอยู่อีกไม่ไกล ส่งแรงกระแทกกายรัวเร็วใส่ร่างเล็กอีกไม่กี่ครั้ง ก็กระตุกเกร็งฉีดพ่นน้ำรักเข้าไปก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายออก น้ำรักขุ่นที่ปะปนไปกับเลือดแดงผสมกันจนเป็นสีชมพู เป็นภาพที่น่าดูมากสำหรับเขา

กลับไปต่อที่เด็กดีนะคะ ^^

[gummiemb-blog]

GOT7 STORY #FicHideMB - น้องรหัสซ่อนรัก Intro นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!

~ ณ ค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด ซึ่งปราศจากแสงไฟจากห้องพักเกือบทุกห้องแต่ยังมีอยู่ห้องนึงที่มีแสงไฟส่องสว่างเล็ดลอดออกมาให้เห็นเป็นประจำทุกค่ำคืน ~

GOT7 STORY

HIDE MB - น้องรหัสซ่อนรัก

Intro นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!

ณ หอพักในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

เวลา 22:27 น.

“อ่า! ขนของเสร็จสักที”

ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดสวมแว่นตาหนาถึงกับสบถออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างลืมตัวว่ารูมเมทคนใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาก็นั่งอยู่ข้างๆด้วย

“เราต้องขอโทษด้วยนะมาร์ค ที่เราย้ายมาซะเย็นเลย แถมยังไม่มีใครมาช่วยเราขนของด้วยอ่ะ”

เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ยกมือขึ้นเกาศรีษะแก้เขิน เขานั้นทั้งเกรงใจและก็ขอบคุณที่มาร์คยอมลงมาช่วยเขาขนของขึ้นห้องจากชั้นหนึ่งขึ้นไปชั้นสี่ และห้องที่เขาสองคนอยู่ก็คือ ๑๗๐๔ นั่นเอง

ชายหนุ่มเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจที่เขาเผลออุทานออกไปแบบนั้น ก็เลยรีบยกมือโบกไปมาปฏิเสธ

“เห้ย! เปล่าๆ พอดีเราเพลียๆน่ะ นายไม่ต้องขอโทษเราก็ได้”

“ยังไงก็ขอบคุณมากนะมาร์ค”

“อ่อ! ไม่เป็นไร งั้นเราขอไปอาบน้ำหน่อยแล้วกัน”

ว่าแล้วมาร์คก็ขอตัวไปอาบน้ำชำระล้างคลาบไคลให้สะอาด ก่อนที่จะมาทำภาระกิจสุดท้ายนั่นก็คือ การอ่านนิยายก่อนนอนนั่นเอง

ยี่สิบนาทีผ่านไป…

ตอนนี้มาร์คได้มานั่งอยู่หน้าคอมฯ และกำลังอ่านนิยายที่เขาได้อ่านค้างไว้เมื่อคืน เขาคิดว่าเรื่องนี้สนุกดี พระเอกดูเรียบร้อยแต่แอบโรคจิตนิดๆ ส่วนนางเอกก็ร้ายเกินคำบรรยายเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีจริงๆ และคืนนี้ก็เป็นตอนจบแล้วเสียด้วย พรุ่งนี้เขาคงต้องรีบกลับมาหานิยายเรื่องใหม่อ่าน จะได้มีเวลาอ่านนานๆ

“นี่นายชอบอ่านนิยายด้วยเหรอ?”

เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ทำท่าแปลกใจที่เห็นเขานั่งอ่านนิยายในเว็บสีส้มชื่อดังนั่น และแนวนิยายที่เขาชอบอ่านนั้นก็เป็นแนวของผู้หญิง

“อืม! อย่าเรียกว่าชอบเลย เรียกว่าติดดีกว่า”

“งั้น! นายก็แต่งนิยายได้น่ะสิ”

“ไม่อ่ะ! เราไม่ชอบแต่ง ชอบอ่านมากกว่า”

เพื่อนใหม่ทำท่าแปลกใจที่รู้ว่าเขาไม่ชอบแต่งนิยาย เขาชอบที่จะอ่านความคิดของคนอื่นมากกว่าการนั่งจิตนาการแล้วแต่งเป็นเรื่องราวของตัวเอง แค่นิยายเท่าที่มีอยู่บนโลกใบนี้เขาอ่านทั้งชาติก็ไม่มีวันหมดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนไปทำไม?

“น่าเสียดาย ถ้านายแต่งคงต้องออกมาดีมากแน่ๆ”

“อ่อ! งั้นเหรอ?”

เขาพยายามไม่สนใจเพื่อนใหม่อีกและก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านนิยายของเขาต่อ แต่ดูเหมือนกับว่าเพื่อนใหม่คนนี้จะไม่ยอมให้เขาได้อ่านมันเลย เพราะเขาเอาแต่เรียกถามนู่นถามนี่แทบทุกห้านาทีจนมาร์คหมดความอดทนหันเก้าอี้คอมกลับมามองหน้าเจ้าเพื่อนใหม่เจ้าปัญหาอย่างสุดเซ็ง

“นายมีอะไรจะถามเราอีกไหม? คิม ยูคยอม!”

ยูคยอมเมื่อได้ยินเข้าแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมุมปากเมื่อแผนก่อกวนมาร์คของเขาสำเร็จ แต่ความจริงแล้วเขาเห็นมาร์คชอบอ่านนิยายแบบนี้ก็คงน่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างแล้ว

“นายเคยได้ยินเรื่องนี้ป้ะ? เรื่องเล่าเกี่ยวกับนิยายที่ยังแต่งไม่จบน่ะ!”

มาร์คมองหน้ายูคยอมพร้อมกับขมวดคิ้วทั้งสองข้างอย่างสงสัยปนอยากรู้ เพราะตั้งแต่ที่เขาติดนิยายมาก็ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้เลยรู้สึกตื่นเต้น

“นี่นายไม่เคยได้ยินเหรอ?”

“อืม”

มาร์คพยักหน้ารับคำ

“งั้นนายลุกมานี่ดิ่เดี๋ยวเราจะเปิดให้ฟัง”

ยูคยอมดึงมาร์คให้ลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวก่อนที่เขาจะทำการค้นหาคลิปที่ว่านั่น จนในที่สุดเขาก็เจอ…

‘เดอะช็อกสตอรี่ : เรื่อง นิยายที่ยังแต่งไม่จบ 2 ปีผ่านมาดู2พันครั้ง’

ทำไมเรื่องนี้คนฟังน้อยผิดปกติจังวะ?

มาร์คได้แต่คิดในใจ

“ตั้งใจฟังนะ!”

’ The Shock Story คืนนี้เสนอเรื่อง…

นิยายที่ยังแต่งไม่จบ!

สวัสดีครับคุณผู้ฟังทุกท่านวันนี้ผมได้หยิบยกเรื่องเล่าจากอีเมล์ฉบับหนึ่งที่พึ่งส่งมาให้กับทางทีมงานเมื่อสามวันที่แล้ว จากคุณ มินอา เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า…

‘พี่คะ นี่เป็นอีเมล์ฉบับแรกและคงจะเป็นฉบับสุดท้ายที่หนูจะมีโอกาสส่งหาพวกพี่ๆนะคะ…

เรื่องคือ…

เธอเป็นคนที่ติดนิยายและชอบอ่านนิยายมากเป็นชีวิตจิตใจ

จนวันนึงเธอคิดว่าตัวเธอนั้นคงอ่านนิยายบนโลกใบนี้ครบหมดทุกเรื่องแล้ว แต่อยู่ดีๆในเว็บที่เธออ่านมันกลับแนะนำนิยายขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอยังไม่เคยอ่านหรือเห็นผ่านตาของเธอเลยสักครั้ง

พอเธอกดเข้าไปอ่าน บรรทัดแรกที่เธออ่านนั้น เธอก็รู้สึกได้ในทันทีเลยว่า เหมือนมีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ทางด้านหลัง และสายลมจากข้างนอกหน้าต่างมันเริ่มพัดเข้ามาเย็นยะเยือกจนผิดปกติ

ตอนนั้นเธอคิดว่าคงคิดไปเองเลยหันกลับไปสนใจนิยายที่อ่านต่อ พอยิ่งอ่านไปเรื่อยๆเธอก็ไม่สามารถหยุดอ่านมันได้ ไม่ใช่ว่ามันสนุกมาก แต่มันเหมือนกับว่าเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ เลยทำให้เธอต้องอ่านต่อไปแบบนั้น จนกระทั่งถึงตอนสุดท้าย เธอก็เริ่มอ่านมัน และดูเหมือนภายในห้องเริ่มมีสิ่งผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

อยู่ดีๆก็มีเสียงคนเดินลากเท้าดังขึ้นภายในห้องอยู่สามสี่ครั้งแล้วก็เงียบไป

สักพักก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะในลำคอ 'คิคิ คิคิ’ แบบนี้อยู่ใกล้ๆหู

ตอนนั้นเธออยากจะลุกไปจากหน้าจอคอมมากแต่ก็ไม่สามารถทำได้มันเหมือนร่างกายของเธอไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย

เธอยังคงอ่านมันต่อ…

ต่อไป…

และต่อไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งจบ!

เธอรีบกดปิดนิยายเรื่องนั้นทันทีแล้วก็รีบปิดคอมฯนอน เธอพยายามไม่คิดถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ และข่มตานอน

แต่ทว่า!…เหมือนกำลังมีคนยืนจ้องมองเธอผ่านใต้ผ้าห่มผืนหนานั้น เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูกจนเธอไม่กล้าแม้แต่ที่จะเปิดผ้าห่มออกมาดู

แล้วทันใดนั้นเอง ผ้าห่มถูกกระชากออกไปจากตัวเธออย่างแรง! จนทำให้เธอเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีขาวผมยาวกำลังยืนจ้องหน้าเธออยู่

นัยตาของหญิงสาวผู้นั้นแดงก่ำเหมือนคนกำลังโกรธ เธอตกใจมากพยายามจะร้องเรียกให้คนช่วย แต่มันกลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้!

หญิงสาวผู้นั้นค่อยๆคืบคลานใกล้เข้ามาหาเธอ…

ใกล้เข้ามา…

ใกล้เข้ามาอีก…

ก่อนจะฉีดยิ้มให้กับเธอจนถึงใบหู จนเธอรู้สึกสยองและกลัวมากจนแทบจะขาดสติแต่เธอก็ยังขยับตัวไม่ได้อยู่ดี

'ทำไมมึงถึงไม่คอมเม้น? ทำไม?!!!’

หญิงสาวคนนั้นเอื้อมมือมาจับใบหน้าของเธอ ซึ่งตอนนี้น้ำตาของเธอไหลออกมาจนหนอทั่วใบหน้า

เธอพยายามนึกถึงบทที่มีอยู่บนโลกใบนี้ ท่องมันแล้วท่องมันอีก แต่เสียงหวีดร้องและเสียงหัวเราะก็ยังไม่จางหาย

'มึงคิดจะสวดมนต์ไล่กูเหรอ?! กูไม่ไป!!!’

เธอขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างเมื่อได้ยินประโยคนั้น

'มึงต้องแต่งนิยายให้กู จนกว่าเรื่องจะจบ มึงต้องแต่งให้กู มึงต้องแต่งให้กู!!!’

ตอนนี้เธอไม่สามารถรั้งสติของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอเป็นลมไปทั้งแบบนั้น จนถึงรุ่งเช้า

เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในกับเพื่อนสนิทของเธอฟัง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อแม้แต่คนในครอบครัวของเธอเอง

เธอยังคงโดนหลอกหลอนอยู่แบบนี้ทุกค่ำคืน และทุกคืนเธอต้องเปิดคอมและมีหญิงสาวคนนั้นคอยนั่งมองดูเธอแต่งนิยาย

จนในที่สุดเธอคิดว่าเธอคงไม่สามารถทนอยู่ที่บ้านของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอเลยตัดสินใจย้ายไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด…

ตัดสัญญาณมาที่ห้องส่ง…

'ห๊ะ! อะไรนะ?! มีสายด่วนโฟนอินเข้ามาขอความช่วยเหลือเหรอ? ส่งเข้ามาๆเลย’

'พี่! ช่วยหนูด้วยพี่ ฮือออออ’

เสียงหญิงสาวร่ำไห้อย่างหนักกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากดีเจประจำรายการ

'คือน้องใจเย็นก่อนนะครับ ค่อยๆพูดพี่ฟังไม่รู้เรื่องนะ!’

'พี่! หนูแต่งนิยายให้เขาไม่จบ เขาจะมาเอาชีวิตหนูอ่ะพี่’

แต่เหมือนตอนนี้เธอกำลังหวาดกลัวกับอะไรบางอย่าง และดูเหมือนว่าจะควบคุมสติของตัวเธอเองไม่ได้!

'ใคร? จะมาเอาชีวิตน้องครับ!’

'พี่! ช่วยหนูด้วยนะพี่ ขอร้องล่ะ ฮืออออ หนูไม่ไหวแล้วพี่ หนูกลัว ฮือออ’

หญิงสาวร้องร่ำไห้คร่ำครวญอย่างหนัก เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดผวานั่นยิ่งสร้างความตื่นเต้นและน่าสนใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้รับความช่วยเหลือ...

'ไม่! ม่าย ม่ายยยยยยยยย!!! กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!’

โปรดติดตามตอนต่อไป…

***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมมติขึ้นทั้งเหตุการณ์และตัวละครโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ

คอมเม้นหน่อยนะว่าแต่งแนวนี้แล้วเป็นยังไงบ้าง จะได้มีกำลังใจต่อไปค่ะ :)

(กัมมี่)

[gummiemb-blog]

GOT7 STORY เรื่องที่1 HIDE MB #FicHideMB แนะนำตัวละครหลัก 1. มาร์ค ต้วน -เด็กคณะวิศวะฯหนุ่มบุคคลิกเรียบร้อยค่อนข้างเรียนเก่ง อุปนิสัย - เป็นคนที่จิตใจดี แต่พูดไม่ค่อยเก่ง ชอบแสดงออกโดยการกระทำ บุคคลิก - ชอบใส่แว่นตาหนาๆ พอถอดแว่นแล้วจะขาดความมั่นใจ ชอบคิดว่าตัวเองไม่หล่อเลยไม่เคยมีแฟน ความชอบ - ติดนิยายทุกชนิดเป็นชีวิตจิตใจ ถ้าคืนไหนไม่ได้อ่านจะนอนไม่หลับ แล้ววันนึงนิยายเรื่องนั้นก็ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล! 2. แบมแบม - หนุ่มน้อยรุ่นน้องเป็นน้องรหัสของ มาร์ค ต้วน อุปนิสัย - เงียบ ขรึม มีโลกส่วนตัวสูง แต่ความจริงแล้วเป็นคนจิตใจดีเพียงแค่ต้องการปิดกั้นตัวเองจากอะไรบางอย่าง บุคคลิก - เด็กหนุ่มผู้ลึกลับ ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว ไม่ชอบให้ใครมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาติ โดยเฉพาะพี่รหัสที่ชอบเป็นห่วงเขาเกินเหตุอย่างมาร์ค ต้วน นั่นเอง ความชอบ - ชอบอยู่คนเดียวจนคนรอบข้างเป็นห่วง ภายใต้ใบหน้าอันจิ้มลิ้มนี้กลับซ่อนความลับอะไรไว้บางอย่าง แม้แต่ตัวเขาเองก็บอกใครไม่ได้เช่นกัน 3. จีมิน - สาวน้อยผู้แสนจะโปรดปรานการร้องเพลงและการแต่งนิยายเป็นชีวิตจิตใจ แต่กลับโชคร้ายที่เธอมาเสียชีวิตลงทั้งๆที่นิยายของเธอยังแต่งไม่จบ จนมีคนเล่าลือว่าถ้าใครได้อ่านนิยายที่เธอแต่งค้างไว้แล้วล่ะก็ คนๆนั้นจะต้องแต่งมันต่อให้จบ โดยที่มีเธอมานั่งกำกับอยู่ข้างๆคุณ เรื่องราวทั้งหมดนี้จะเป็นเช่นไร? โปรดติดตามตอนต่อไปในอินโทรตอนหน้าค่ะ :) ****เนื้อเรื่องและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องสมมติที่ผู้แต่งเขียนขึ้นมาเอง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ 🙏❤

[lookjub]

[OS/SF] #น้องแบมน้ำแข็งใส

            [OS/SF] #น้องแบมน้ำแข็งใส

      ตอนสายๆ แสนสดใส. ในช่วงปิดเทอม ของเด็กหนุ่มหน้าหวาน ลูกเจ้าของโรงน้ำแข็ง ’ภูวกุล’ ที่บ้านของน้องแบมทำธุรกิจ โรงงานน้ำแข็งนอกจากจะขายน้ำแข็งมือ น้ำแข็งบด น้ำแข็งหลอด หรือออกแบบน้ำแข็งเฉพาะงานแล้ว บ้านน้องแบมยังขายน้ำแข็งใส

“ม๊าาา...  กะทิอยู่ไหนอ่าา” ร่างเล็กที่เพิ่งตื่นนอน ถามหา สัตว์เลี้ยงแสนรัก  กะทิเป็นแมวสีขาวเทา ดวงตาเป็นสีฟ้า ขนฟูนุ่มนิ่ม พันธุ์เปอร์เซีย

“ม๊า จะรู้หรอแบม ลองถามป๊าสิ ว่าเจ้ากะทิอยู่ไหน” คนเป็นแม่ที่กำลังทำกับข้าว พลางตอบคนตัวเล็ก

คนตัวเล็กเดินไปหาป๊า ชายสูงวัย อายุราวๆ วัยกลางคน ที่ตอนนี้กำลังกดเครื่องคิดเลขคิดเงิน พร้อมยกรับโทรศัพท์ ทันทีที่มีคนโทรมาสั่งน้ำแข็ง  

“ป๊า เห็น เจ้า กะทิของน้องแบมแบมไหมอ่ะ” 

“ห๊าา.. อะไรนะ ให้ไปส่งน้ำแข็งที่ไหน?'”ป๊ากลับคนที่อยู่ปลายสาย โดยไม่ได้สนใจคนที่ยืนถามอยู่ข้างๆ

“เฮ้ออ... ไปอยู่ไหนนะ กะทิ ปกติไม่เคยไปซนที่ไหนเลยนะ” ร่างเล็ก ถอนหายใจอีกครั้ง พร้อมกับพึมพำตัวเองเบาๆ เมื่อหาเจ้ากะทิไม่เจอ. “อ้าวพี่แจบอม จะไปไหนหรอฮะ” พี่แจบอมเป็นพี่ชายที่อยู่ข้างบ้านกัน เราโตมาพร้อมๆกัน เล่นกันมาด้วยกัน แต่พี่แจบอมแก่ กว่าน้องแบม 3 ปี ตอนเด็กๆ น้องแบมแอบชอบพี่แจบอม ถ้าถามว่าพี่แจบอมรู้ไหมว่า น้องแบมแอบชอบ บอกเลยว่า รู้ พี่แจบอม รู้ได้ยังไงหรอ?  ก็ตอนน้องแบม 10 ขวบ น้องแบมเขียนจดหมาย แล้วเอาไปให้พี่แจบอมที่ บ้านในวันวาเลนไทน์  ตอนนั้นน้องแบม เขินมากเลยนะ ><  ส่วนตอนนี้นะหรอ  เราก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่นะ 

“เป็นไรล่ะเนี่ย มานั่งคอหักเป็นปลาทูไปได้”

“ก็เมื่อเช้าน้องแบมตื่นขึ้นมา เจ้ากระทิยังอยู่ในห้องอยู่เลย พอน้องแบมออกมาจากห้องน้ำ ก็หายไปแล้ว”  คนตัวเล็กตอบ พร้อมกับ ยู่ปาก “มันไม่ได้หายไปไหนหรอก สงสัยแค่ออกไปเดินเล่น ในบ้านพี่เฉยๆ สงสัยมันคงอยากมีเพื่อนเล่น” คนเป็นพี่ที่ตอบ แล้วเงียบไปพักนึง พร้อมกับยื่นกรงที่มีเจ้ากะทิอยู่ในนั้นให้คนตัวเล็ก

 ''อ่ะนี่... พี่จับใส่กรงมาให้”  

“ขอบคุณมากเลยน้า พี่แจบอม” คนตัวเล็กตอบแล้วยิ้ม กว้างให้กับรุ่นพี่ข้างบ้าน  ร่างเล็กอุ้มเจ้ากะทิกลับบ้านอย่างสบายใจ “ลัลลา...ลั้ลลา”  คนตัวเล็กกำลังร้องเพลงอย่างสบายใจเดินกลับบ้าน เมื่อมาถึงหน้าบ้านก็แอบดูว่ามีใครมาด้อมๆมองๆ ที่หน้าบ้าน  แล้วค่อยๆ เดินข้าไปดู

 เป็นชายร่างสูง ที่กำลังยืนอ่าน ป้ายที่ติดหน้าบ้านว่า 

“รับสมัครงาน คนแบกน้ำแข็ง 1 ตำแหน่ง”

               มาอัพเรื่องใหม่ก่อนค่ะ ตอนนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่า  กี่ %  แต่ก็คงอีกหลายเปอร์เซ็นต์ ครบร้อยนะคะ ตอนนนี้ก็ลองเดาดูว่า ‘ชายร่างสูง’ คนนี้เป็นใครนะคะ  ฝากแท็กเรื่องนี้ด้วยนะคะ #น้องแบมน้ำแข็งใส

[lookjub]

[OS/SF] #MBxAllTime

#MBxAllTime

 วันนี้เป็นสอบวัน เทอมสุดท้ายของปี 4 ของผมแล้วครับ หลังจากจบมหาวิทยาลัยที่โซล ผมจะไปต่ออนุปริญญาที่ ฝรั่งเศส เรียน การถ่ายภาพที่นั่น วันนี้ผมสอบเสร็จ ห้าโมงเย็นครับ และตอนนี้ก็เป็นเวลา ห้าโมงเย็นแล้วด้วย 

 ผมเดินลงมาข้างของอาคารที่ผมสอบไปวันนี้ เดินลงมาก็เจอร่างสูง สวมใส่ชุดสูทสีดำ ยืนพิงอยู่หน้ารถแล้วครับ ผมยิ้มกริ่มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาผู้ชายร่างสูงที่ชื่อว่า 'มาร์ค ต้วน' ผมกลับพี่มาร์คเราครบกับมาได้ 5 ปี 8 เดือน แล้วครับ พี่มาร์คแก่กว่าผม 3 ปี พี่มาร์ค เรียนจบ คณะสถาปัตย์ สาขา ออกแบบภายใน ส่วนผมตอนนี้ผมเรียน คณะเดียวกันกับพี่มาร์ค แต่ผมเรียน สาขา ตกแต่งภายใน ครับ 

 "พี่มาร์ค แบมสอบเสร็จแล้วนะ จะสอนแบมขับรถได้รึยัง" 

"อยากขับรถหรอ" พี่มาร์ค ถามผมกลับพร้อม พยักหน้าเป็นเชิงว่าให้แน่ๆ แต่ดูจากสีหน้าของพี่แกแล้ว มันบ่งบอกว่าพี่มาร์คยังไม่ให้ 

" น้า น้า าา พี่มาร์คแบมอยากขับรถจริงๆนะ "

 "ไม่มีทางหรอก" พี่มาร์คตอบผม แล้วจูงมือผมไปนั่งฝั่งข้างคนขับ พร้อมเปิดประตู ให้ผมนั่ง แล้วปิดประตูให้ผมเรียบร้อย พี่มาร์คเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ 

ระหว่างนั้นผมคิดว่า ผมต้องแกลังพี่มาร์คแล้วล่ะ พี่มาร์คเปิดประตู แล้วนั่งฝั่งคนขับ กำลังจะขาดเข็มขัด

 "พี่มาร์คไม่ต้องคาดเข็มขัดหรอกเดี๋ยวแบมคาดให้เอง" พี่มาร์คมองดูการกระทำของผมอย่าง งง ผมเลยส่งสายตาเย้ายวนให้พี่มาร์คก่อน 

หลังจากนั้น ผมข้ามไปฝั่งคนขับ และ ตอนนี้ ผมกำลังนั่งตักพี่มาร์ค แบบหันข้างอยู่ พร้อมกับ แขนซ้ายขวาคล้องคอพี่มาร์คทั้งสองข้าง 

"พี่มาร์ค สอนแบมขับรถหน่อยนะ ไม่งั้นแบมจะนั่งแบบนี้จริงนะ" ผมส่งสายตาอ้อนวอน พร้อมกับจูบปากพี่มาร์คนึงที 

"จะนั่งแบบนี้กลับบ้านใช่ไหม? ได้เลย งั้นนั่งไปเลยนะ แต่อย่าหลับก็แล้วกัน"

 พี่มาร์คพูดพร้อม หอมแก้มผม สองข้าง แล้วสตาร์ทรถ 

"ได้... พี่มาร์คก็ระวังก็แล้วกัน ถ้าแบมทำให้พี่มาร์คเสียสมาธิ อย่ามาว่าแบมแบมนะ" ผมพูดพร้อมปลดเน็กไทด์ สี แดง ของพี่มาร์คออก 

ระหว่างทางที่พี่มาร์คขับรถกลับบ้าน ผมลูบไล้ร่างกายของพี่มาร์ค ที่ยังไม่ได้ถูกปลดกระดุมออก หลังจากนั้นผม เริ่มซุกไซร้ ซอกคอของพี่มาร์ค ที่มีน้ำหอมกลิ่นประจำ ที่พี่มาร์คชอบใช้อยู่ กลิ่นนี้เป็นกลิ่นเดียวที่ผมชอบมาก เมื่อผมได้สูดดม น้ำหอมกลิ่นนี้ เหมือนถูกต้องมนต์สะกด ราวกับเหมือนดมสิ่งเสพติดอย่างนั้น 

ผมไซร้ซอกคอพี่มาร์คอยู่นาน จนพี่แกถามว่า

 "แบมแบมวันนี้จะกินข้าวไหม จะได้แหวะไปเลยไม่ต้องเที่ยวเข้าออกคอนโดอย่างนี้" พี่มาร์คถามสายตาพี่มาร์คยังคงมองทางข้างหน้า

 "ไม่รู้อ่ะ แบมยังไม่หิวเลยอ่ะ" ผมพูดตอบกลับพี่มาร์คเบาๆ แต่ผมยังไม่ล้มเลิกความพยายามหรอกนะ ผมค่อยปลดกระดุมเม็ดแรก ต่อมา กระดุมเม็ดที่สอง ของพี่มาร์ค 

แล้วค่อยใช้มือผมลูบวนเบาๆ อยู่บริเวณหน้าอกของพี่มาร์ค ผมผละมือออกจากกระดุมทั้งสองเม็ด เลื่อนมือมาพร้อมที่ปลดเข็มขัดกางเกงของชายร่างสูงที่ผมปลดกระดุมเมื่อกี้ 

แล้วผมค่อยลูบวนส่วนกลางทางเชื่อมขาซ้ายและขาขวา จนส่วนข้างในของพี่มาร์คเริ่มพองออกมาเล็กน้อยกว่าทุกครั้งที่เคยมีอะไรกัน   จนผมต้องเงยหน้าถามเจ้าของมาร์คน้อย ในระหว่างรถค่อนข้างติดมากๆ 

 "พี่มาร์ค"

 "ฮืม"

 "ไม่รักแบมแบม แล้วใช่ไหม? มีคนอื่นแล้วใช่ไหม". ผมถามพี่มาร์คอย่างอ่อยๆ

 "ทำไมแบมถึงคิดแบบนั้นล่ะ พี่จะไปชอบใครที่ไหนได้ ทุกวันนี้พี่ทำงาน อยู่กับแบมแบม ทุกวันเลยนะ กลางคืนพี่ก็ไม่เที่ยว"    พี่มาร์คพลางตอบผมพร้อมหอมแก้มเบาข้างซ้ายหนึ่งที

 "ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ทำไมมาร์คน้อยของพี่ไม่ปล่องแบบทุกครั้งเล่า หมดอารมณ์กับแบมแล้วใช่ไหม?" ทันทีที่มาร์คได้ยิน คำตอบของร่างเล็กทำให้มาร์คอดหัวเราะไม่ได้

 "ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆ โอ๋ๆๆ พี่กำลังอดทน ความรู้สึก อยู่นะแบม ถึงคอนโดเมื่อไหร่เดี๋ยวรู้กันนะ" แบมแบมพยักหน้า เป็นอันว่าเข้าใจ 

เมื่อมาร์คได้ทีเผลอ ก็ก้มจูบแบมแบมเบา พลางชิมรสหวานจากริมฝีปากร่างเล็ก และค่อยละเมียดละไม นำลิ้นหนาๆ ของตัวเองเข้าไปตังตวงความหวานจากปากของคนร่างเล็ก อยู่นาน จนร่างเล็ก เป็นคนผละออก ด้วยอาการที่เขินอายจนหน้าแดงเลย ทำให้แบมแบมยิ้มไม่หุบจน มือบางไปสัมผัสใจกลางของมาร์คต้วนน้อยอีกครั้ง มันใหญ่ขึ้นกว่าเดิมจนแบมแบม อดใจไม่ไหว เลยเลื่อนตัวเองไปนั่งตรงที่วางเท้า

 แล้วค่อยปลดกระดุมกางเกงของร่างสูง ค่อยรูดซิปลงมาจนสุด  แบมแบมยังคงใช้มือของตัวเองลูปวนมาร์คน้อย อย่างพอใจ ทั้งที่มีกางเกงซับในอยู่ 2 ชั้น 

ไม่รอช้าแบมแบมค่อย ‘ควัก’  มาร์คน้อยออกมา พร้อมยัดใส่ปากของตัวเองอย่างกระหาย ค่อยรูดปาก และฟันขึ้นลงอย่างช้าๆ จนร่างสูงต้องละสายตาจากถนน ก้มมามองคนตัวเล็ก ที่กำลังนั่งปรนนิบัติให้ตัวเองอยู่. มีบางครั้งที่มาร์คเผลอครางเสียออกมา...

 "แบมแบม เข้ามาอีก อือ.."

“ ลึก... ลง... กว่า...นี้หน่อย นะ " 

 แบมแบม ทำตามที่มาร์คบอกทุอย่าง จนร่างสูงใกล้จะเสร็จแล้ว แบมแบมเอ่ยปากมาว่า

 "พี่มาร์ค... แบมแบมอยากถูกเสียบอ่ะ เสียบแบมแบมทีได้ไหม? 

"ถ้าพี่เสียบแบมแบมตอนนี้ แบมอาจจะเจ็บได้นะครับ ในรถพี่ไม่มีเจลนะ"

 "แต่แบมแบม มีวาสลีนอ่ะ เอาของแบมไปใช้ก่อนนะครับ แบมแบมอยากถูกเสียบจริงๆนะ" 

ร่างสูงเงียบพลางคิด..... จนแบมแบมเอ่ยปากออกมา 

"ไม่เป็นไร ข้างหน้ามีเซเว่น เราก็ซื้อถุงยางที่เซเว่นก็ได้นะ เดี๋ยวแบมแบมจะไปซื้อเอง"

 "ถ้าพี่เสียบแบม พี่จะขับรถยังไงล่ะครับ อีก 20 นาทีกว่าจะถึงบ้าน" 

"จอดข้างทางก็นะพี่มาร์ค แบมไม่ถือ"   ร่างเล็กพลางส่งสายตาอ้อนวอนร่างสูง

มาร์คจอดรถที่หน้าเซเว่นตามที่แบมแบมบอก แบมแบมรีบเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปในเซเว่น แบมแบมวิ่งเร็วมาก. จนมาร์คอดขำไม่ได้ แล้วตอนนี้ก็เป็นเวลา หนึ่งทุ่ม กว่า ท้องฟ้าข้างนอกค่อนข้างมืดครึ้ม ปกติมาร์คกับแบมแบมไม่ได้กลับบ้านดึกขนาดนี้หรอกแต่เป็นเพราะ รถติดต่างหากละ 

ร่างเล็กวิ่งออกมาจากเซเว่น ถือถุงเซเว่นค่อนข้างใหญ่เลยล่ะ แล้วมาเปิดประตูฝั่งคนขับที่มีมาร์คนั่งอยู่ แบมแบมเดินขึ้นมาแล้วนั่งคร่อมบนตักมาร์ค ทั้งคู่หันเข้าหากัน

 "แบมซื้ออะไรมาตั้งเยอะแยะ ไหนบอกว่าไปซื้อแค่ถุงยางละ"

 "แบมซื้อน้ำกับขนมมาไม่ได้หรอ ของที่คอนโดหมดแล้วนะ"

 "แบมแบมไม่ต้องซื้อน้ำมาก็ได้นิ ก่อนลงไปซื้อของพวกนี้ ก็กินน้ำของพี่ไปแล้วไม่ใช่หรอ" 

"ไอ้พี่มาร์คคนบ้า น้ำอะไรเล่า ยังไม่ได้กินสักหน่อยเลย"

 "พูดแบบนี้แสดงว่าหิวแล้วใช่ไหม" ร่างเล็กยกมาขึ้นมาทุบไหล่ร่างสูง อย่างเขินอาย

 "ขับรถเลยนะพี่มาร์ค ถ้าจะทำตรงนี้แบมไม่เอาหรอกนะ"

 "ทำไมล่ะ?" 

 "มันสว่างเกินอ่ะ แบมแบมไม่ชอบ" 

 "จ้าแม่คนชั่งเลือก สถานที่..... แบมแบมช่วยไรพี่อย่างนึงสิ" ร่างเล็กมองร่างสูงอย่างง 

"มาร์คน้อยมันหดอีกแล้วอ่ะ" แบมแบมมองร่างสูงด้วยสายตาโลมเลีย อยากจะกลืนพี่มาร์คไปทั้งตัวแล้ว 

 ทั้งที่รถยังคงจอดอยู่หน้าเซเว่น แบมแบมพรางปลดกระดุมของตัวด้วยมือของมาร์ค หลังจากนั้นมือหนา ลูบวนบนเม็ดสีขาวอมชมพูที่หน้าอกแบมแบม ตอนนี้ร่างกายของแบมมันเริ่มตอบสนองมาร์คไปละ มาร์คน้อยเริ่มพองตัวอีกครั้ง แต่ต้องชะงักขึ้น เมื่อร่างเล็กเอ่ยปากถาม "พี่มาร์ค ขับรถไปก่อน ไม่งั้นไม่ต้องทำนะ" มาร์คเริ่มสตาร์ทรถอีกครั้ง 

พร้อมขับรถตรงไปข้างหลังผับแห่งหนึ่ง ที่ค่อนข้างเงียบพอสมควร ไฟสองข้างทางค่อนข้างที่จะมืดด้วยเหมือนกัน แบมแบมที่นั่งคร่อมมาร์คอยู่อย่างนั้น 

ก็เอนเบาะมาร์คให้อยู่ในท่านอน แบมแบมตั้งใจจะให้กึ่งกลางลำตัวของตัวเองอยู่ตรงปากมาร์คพอดี แล้วเอื้อมมือไปหยิบถุงยางพร้อมกับเจลล่อลื่น ในถุงเซเว่นที่โยนไว้ข้างหลังตั้งแต่แรกแล้ว ระหว่างที่แบมแบมกำลังหาของนั้น

 มาร์คใช้ลิ้นหนาของตนเองใช้เลียที่กึ่งกลางลำตัว เพื่อเป็นการยอกล้อคนร่างเล็ก... 

เมื่อแบมแบมหาของเสร็จแล้วยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้ใช้ถุงยาง ทั้งมาร์คและแบมต่างช่วยปลดกระดุกออกมาจนหมดเม็ดสุดท้าย...

มาร์คค่อย พรมจูบที่อกแบมแบม ค่อยๆ จนเกิดเป็นรอยรัก ขนาดเล็กเหมือนเม็ดถั่ว คลอเคลียไปที่ยอดอกสีชมพูแอบคล้ำเล็กน้อย จนเกิดเป็นรอยรักขนาดที่ใหญ่ขึ้นดั่งเม็ดยาพารา....

ร่างเล็กค่อยครางเล็กน้อยออกมาเมื่อ พอใจกับความรู้สึกที่ร่างสูงนั้นมอบให้ 

 "อื้อ... อืออ พี่มาร์ค พอก่อนนะ เดี๋ยวแบมใส่ถุงยางให้ก่อน" ร่างเล็ก พูดพร้อมกับชูซองถุงยาง 2 ซอง กับ เจลล่อลื่น จำนวนถุงยาง 2 ซอง นี้ ไม่ได้หมายถึง ถุงยางอนามัยสำหรับผู้ชายอย่างเดียวนะ  แต่หมายถึง ถุงยางอนามัยสำหรับผู้หญิงและผู้ชาย

 สำหรับแบมแบมแล้วเรื่องเซ็กส์ เป็นเรื่องที่ใหม่สำหรับแบมแบมเสมอ เพราะแบมแบมชอบสรรหาท่าทางที่แปลกใหม่มาใช้กับมาร์คอยู่บ่อยๆ แต่เนื่องตากต่างคนต่างมีหน้าที่ของตนเลยไม่ค่อยได้มีโอกาสสักเท่าไหร่

 สำหรับวิธีการสวมใส่ถุงยางให้ร่างสูง  ร่างเล็กที่นั่งคร่อมบนตัวร่างสูงจึงต้องหันก้นให้มาร์ค ร่างเล็กค่อยเอาก้นถูกกับหน้าอกมาร์ค พลางนำนิ้วมือทั้งห้า ของตนลูบส่วนกลางของร่างสูง สัมผัสก่อน เพื่อมั่นใจว่า มาร์คน้อยของร่างสูงนั้นแข็งได้ที่แล้ว  แบมแบมแกะซองถุงยางออก ก่อนจะเอาถุงยางไปสวมใส่ ‘ มาร์คน้อย ’ ให้ร่างสูง  ค่อยๆ รูดถุงยางลง  จนสิ้นสุดมาร์คน้อย  ที่นอนอยู่ใต้ร่างของตนเอง    ก่อนจะหันไปหาร่างสูง

 “ พี่มาร์คแบม ใส่ถุงยางให้พี่มาร์คเรียบร้อยแล้วนะ ”

“เหรอ... พี่ยังไม่ได้ใส่ให้แบมเลยอ่ะ ไม่รู้ด้วยว่ามันใส่ยังไงอ่ะ”

“มันก็มีบอกอยู่นี่.... พี่มาร์ค” ร่างเล็กพูดก่อนยู่ปาก บอกร่างสูงอีกครั้ง “ไม่เป็นไรเดี๋ยวแบมใส่เอง”

 “ได้ไงอ่ะ แบมแบม เดี๋ยวพี่ใส่ให้เองก็ได้”  ร่างสูงโต้กลับ เอามือรีบไปคว้ามา จะใส่ให้ร่างเล็ก แต่ก็ไม่ทัน เพราะร่างเล็ก ฉีกซองถุงยางออกเตรียมสอดใส่ อย่างชำนาญ   ร่างสูงที่มองอยู่ต้องตกใจเลยเอ่ยถามร่างเล็กไปว่า

 “ ว้าวววว  ทำไมแบม...ชำนาญอย่างนี้อ่ะ”

“ อ่อ....  เพื่อนแบม  ที่เป็นผู้หญิงบอกมาอ่ะ   ”

  ร่างเล็กที่ตอบเสร็จก็ก้มลงไปจูบริมฝีปากของร่างสูงอีกครั้ง   จากที่ใช้ริมฝีปากแตะธรรมดา ต้องเปลี่ยนเป็นใช้ลิ้นแลกลิ้น   พลางแลกจูบนี้อย่างดูดดื่ม ราวกับว่า ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องจากไป ช่วงลำตัวส่วนล่าง  ของร่างเล็ก ค่อยๆ เลื่อนลงมาอยู่บนมาร์คน้อย ที่ตั้งอยู่ แต่ร่างเล็กยังคงไม่ได้เสียบเข้าไปทางช่องรักของตน

       ทั้งสองคนผละออกจากกัน เปลี่ยนจากร่างสูงที่นอนอยู่บนเบาะ เป็นร่างเล็กนอนอยู่บนเบาะรถแทน ร่างสูงโน้มตัวก้มไปจูบ ไซ้ร์ซอกคอร่างเล็ก ร่างเล็กยังคงโหยหาจูบที่เพิ่งจะผละกันเมื่อกี้เอง  คอยหาจังหวะได้จูบกับร่างสูงอีกครั้ง  ร่างเล็กได้รับรสจูบอันแสนหวาน  ร่างสูงก็เริ่มบรรเลงบทรักบนตัวร่างเล็กทันที  ร่างสูงยกขาทั้งสองข้างของร่างเล็ก มาพาดไว้ที่เอวของตน แล้วเอามาร์คน้อยเสียบเข้าช่างทางรักของร่างเล็ก   ร่างเล็กครางร้องออกมาเบาๆ

 “โอ้ว....”

มาร์คเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น... เร็วขึ้น....เร็วขึ้น  ทั้งที่ร่างกายของทั้งสองยังตอบสนองกัน  ถึงขั้นว่าดีมาเลย  ริมฝีปากของทั้งสองก็ยังคงไม่ได้ผละออกจากกัน   ร่างกาย  ริมฝีปากคงทำงานพร้อมๆ กัน  อย่างต่อเนื่อง  และไม่มีทีท่าว่าจะผละออกจากกัน    ถือว่านี้เป็นครั้งที่สาม ที่ร่างกายทั้งคู่ยังคงตอบสนองกัน   เสียงบรรเลงบทเพลงรักนั้น  ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง   เสียงร่างกายของทั้งสองที่เสียดสีกันยังคง ดังสั่น

 “พับ พั่บ  พั่บ”   อยู่บนรถ

 หากมองจากข้างนอก  มาที่รถคันนี้ ยังคงเห็นว่ารถคันนี้ สั่น และ เหมือนถูก ขย่มมาราวๆ เกือบสองชั่วโมง   ร่างกายของร่างสูงได้ปลดปล่อยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ใช่ว่า ร่างกายของร่างสูงจะพอแค่นี้  แต่ต้องหยุดกะทันหันเพราะร่างเล็กได้ สลบคาเบาะรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 “ แม้....สลบคาเบาะเลยนะ. ไม่เป็นไรงั้นนอนเบาะนี้ไปเดี๋ยวพี่ขับรถกลับคอนโดแล้วกัน”

 ร่างสูงพึมพำกับร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่บนเบาะคนขับ ก่อนสตาร์ทรถกลับบ้าน...  

  การที่ร่างสูงขับรถกลับบ้านในตอนนี้ใช่ว่าเค้าจะพอใจ และหยุดที่จะทำกิจกรรมร่วมรักกับคนร่างเล็กที่หลับอยู่เท่านั้น  ทันทีที่มาร์คขับรถถึงคอนโด มาร์คสวมใส่เสื้อผ้าให้แบมแบม ค่อยๆอุ้ม แบมแบมตรงไปที่ห้องของทั้งสอง และตรงมายังที่เตียงที่ร่างสูงและร่างเล็กใช้นอนอยู่ด้วยกันทุกวัน

  อารมณ์ที่มาร์คได้ใช้ร่วมกันกับแบมแบมภายในตัวของเขายังคงมีอยู่ และยังไม่หมดไปง่าย ๆ มาร์ค พรางจะกระชากเสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างเล็กอยู่ ต้องเปลี่ยนมาเป็นค่อยๆ ถอดอย่างช้า แต่ร่างกายของตัวเองนั้นได้ถอดเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ทันทีที่ถึงห้อง 

 มาร์คค่อยใช้ริมฝีปาก บวกกับปลายจมูกที่โด่งของตน สูดดมความหอมจากตัวแบมแบม ซึ่งความหอมจากตัวแบมยังคงมีอยู่ อย่างจางๆ 

 แบมแบมที่ยังคงนอนหลับ เปลือกตาที่ยังปิดสนิท นั้น ยังไม่ยอมเปิดเปลือกตา ราวกับเด็กสาวที่โตมายังไม่รู้อะไร ได้แต่ปล่อยให้มาร์คได้ทำอะไร ต่อมิอะไรได้อย่างใจหวัง 

 มาร์คพยามยามหาที่แทรกจะฝากรอยรักอีกครั้ง แต่ก็เกือบจะไม่มีที่จะฝากรักแล้ว เนื่องจากเค้าฝากรอยรักเต็มตัวร่างเล็ก ตั้งแต่ใช้ร่างกายร่วมรักกันตั้งแต่อยู่บนรถ  ยกเว้นแต่ตรงกลางทางเชื่อมระหว่างขาซ้าย และขาขวา มาร์คยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อจะได้ฝากรอยรักในที่ลับสุดยอดของแบมแบม ไม่รอช้า เพียงแค่ไม่ถึง 5 นาที มาร์คได้ฝากรอยรักจนเต็มส่วนตรงนั้น มาร์ค พยามยาม พลิกตัวร่างเล็ก อีกครั้ง สอดส่องว่าตรงไหนที่ยังไม่มีรอยรัก ก็เหลือตรงซอกลับ ของก้นนุ่มนิ่ม หลังจากนั้น ค่อยเปิด พร้อมกับดูดดุน บริเวณซอกลับของแบมแบม จนเกิดเป็นรอยอีกครั้ง ทำให้ร่างเล็กอย่างแบมแบมต้องเผลอร้องอีกครั้ง  ทั้งที่ตาทั้ง 2 ข้างยังคงปิดอยู่

 "โอ้วววว  มาย ก้อตตต" 

"เอา...อีก... อื้อออ..." ส่วนกลางของร่างเล็กค่อยๆ เริ่มแข็งอีกครั้ง ทั้งที่มาร์คของมาร์คแข็งตั้งแต่ขณะร่วมรักกันอยู่บนรถ เมื่อถึงห้อง ของมาร์คก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหายแข็ง เมื่อร่างกายของแบมค่อยตอบสนอง มาร์คน้อย มาร์คใหญ่ไม่รอช้า นำพา มาร์คน้อย เข้าไปในร่างกายของแบมแบมอีกครั้ง....  

 ร่างกายของแบมแบมค่อย ตอด....และรัดแน่น.... ของมาร์ค. เอาไว้และไม่มีทีถ้าว่าจะขยับได้ และรอให้แบมแบมค่อยๆ คลายออก ทำให้มาร์คต้องแช่มาร์คน้อยไว้อย่างนั้นก่อน.... 

 "อ่า... รู้สึกดีจัง.... อยู่แบบนี้นะพี่มาร์ค อย่าเพิ่งไปไหนนะ " ร่างเล็กพูดขึ้น ทั้งที่ตาเริ่มสะลึมสะลือ

 "แบมแบมครับ... อย่ารัดแน่นสิครับ... พี่มาร์คขยับไม่ได้แล้วนะครับ" 

 "อืออ... ไม่เอาา... อยากอยู่แบบนี้ก่อนแบมชอบบ.."  ร่างเล็กตอบกลับร่างสูงทำให้ร่างสูง ต้องดูดหลังแบมแบมอีกครั้ง เผื่อต้องการให้ร่างกายของแบมแบมผ่อนคลาย...ออก จะได้ขยับมาร์คน้อยได้อย่างถนัด  

�������

                      รอบนี้เอาไปก่อนน้า 10 %   เดี๋ยวมาต่อครั้งหน้าเตรียมกระโถนมาด้วยก็ดีน้าาาา  เพราะคงจะเอียนกว่านี้แน่ค่ะ ที่เหลือภายในสัปดาห์หน้านะคะ ^^ ฝากสกรีมใส่แท็กในทวิตด้วยนะคะ #MBxAllTime