"Hörð er, síz hermenn gerðu,
hlíf raufsk fyrir gram, lífi,
auðn at Engla stríði,
úmjúk, konung sjúkan.
Ör brá Ólafs fjörvi
öld, þars herr klauf skjöldu,
fólks odda gekk fylkir
fund, en Dagr hélt undan.
Ok enn kvað hann þetta:
Áðr vitu eigi meiðar
ógnar skers né hersa,
þjóð réð þengils dauða,
þann styrk búandmanna,
er slíkan gram sóknum
sárelds viðir feldi,
mörg lá dýr í dreyra
drótt, sem Ólafr þótti.
[...]
Sumir trúðu á guð gumnar,
grein varð liðs á miðli;
fólkorrostur fylkir
framráðr tjogu háði.
Frægr bað hann á hœgri
hönd kristit lið standa;
feðr Magnús bið ek fagna
flóttskjörrum guð dróttin."













