Ara ara iyi olmayı beceremiyorum, böyle bir zorunluluğum da yok gerçi. Ama korkutan şu: Acaba gerçekten en son ne zaman iyi oldum? Ya da rol mü yapıyordum, bunu bile bilemiyorum. Aslına bakarsak, daha düne kadar iyiydim. Gerçek miydi? Rolümü kendime yedirmekten korkuyorum ya da ortada bir rol var mı? Paranoyaklaşıyorum. Cevapsız sorulardan biri daha...
Biraz üstünde düşündüm de, sadece bir şeylerle meşgul olmayınca depresif hissediyorum, yani kendimle kaldığımda... Buradan hareketle, depresif bir insan olduğum mu ortaya çıkar? Yoksa insanlarla beraberken ve beraber değilken diye ayrılan iki karaktere mi sahibim?
Ben ne istiyorum? Bu soruya verecek cevaplarım var, ama tüm cevaplar meşguliyet sağlayacak şeyler. Kendimden mi kaçıyorum, bilinçaltım her şeyin farkında olduğu için mi böyle istekler sunuyor bana? Bunlar benim isteklerim mi, yoksa bilinçaltımın mı? Bilinç benim değil mi? Benim! İsteklerimin nereden oluştuğunu düşünüyorum, tümüyle bana ait olan şeylerden doğuyor. O zaman isteklerim bana ait! Neden didikleyip, kendi isteklerimi kendim istemiyormuş gibi davranıyorum? Neden hep bir şeyler tarafından yönlendirildiğime inanmak istiyorum? Neden kendime karşı, kendimin arkasında durmuyorum? Kötü sonuçlandığında kendime yüklenmemek için mi? İyi de kendim istiyorum!
Her şey benim, bu benim. Kabullenmek mi zor geliyor acaba?
