Gittim.
Kalanın işi zor derdim. Giden, o yeni ortamda kendine bir oyalanma bulur, mutlu olur bir şekilde, geride kalanlar daha çok gözyaşı döker, derdim. Bu düşüncelerle kim bilir kaç kişi uğurladım. Yanlış düşündüğümü nereden bilebilirdim ki? Hiç uğurlanan olmadım.
Bu defa uğurlanan ben olacağım, uğurlanma zamanım yaklaştıkça anlıyorum o düşüncelerin sadece avuntu olduğunu. Uğurladığım kişinin mutluluğundan emin olmak için kendime söylediğim yalanlar olduğunu.
Aynı yalanlar bana da söylense keşke ama ne fayda. Uğraşsam da kandıramıyorum ki kendimi...
Kalanın işi zor, derdim ya. Hiç gitmediğimdenmiş.

















