Yaşamak, ne kadar ve nasıl süreceğini bilmediğin, ama sonunu bildiğin karmaşık bir masaldan gün gelip apansız uyanmak gibi biraz… Küçükçe bir çocuklukla “evvel zaman içinde” başlayan her şey, bir “rüzgar gibi geçti” oluveriyor zamanla; “ne kalbur ne de saman” kalmazken geride… “Gel zaman git zaman” sonra, “bir arpa boyu” yürünen ömür de, o hızla geçen zamanın öğütülmüşlüğünde, “bir varmış bir yok muşa" dönüyor her bir şey… Ve hep bir masal oluyor, hani neredeyse bir yalana varıyormuşsun gibi. Sende zamanın sürükledikleri arasına katılıyorsun çaresiz. Tıpkı zaman tünelinden geçip giden diğer herkes gibi… Bir sırra erildiği belli olmayan… 😃🙂✌🤞✍💏














