Yılmaz Ögretmen

Paylaşmak Hayata Dair Her Ne Varsa. Sevgi Adına, Şiir Tadında...

[yilmazogretmen]

Kaybolmak.. Çoğumuz okul yıllarından hatırlarız; hani bir yerlere giderken küçükleri el ele tutuşturarak yürütür öğretmenleri, "yol yordam" bilmediklerinden kaybolmasınlar diye... Nasıl da sıkıca tutunur o minik eller birbirine; apayrı bir heyecan, coşku, sevinç ve biraz da korkuyla birbirinden destek alırcasına, yeni yerler görmenin mutluluğuyla kenetlenir sanki ayrılmazcasına... Yaşam büyüdükçe, belki biraz da zorunluluktan, o ellere tutunma ihtiyacını fazla hissetmez insan... Çevresindeki o eller azaldıkça, zamanla hayata yalnız tutunmanın zorunluğunu öğrenir, yaşadıkça ve yaşandıkça... Biraz “ektiğin rüzgarlarca” tercihlerinde “bulduğun fırtınalarca” sürse de “rüzgar esmedikçe de yaprak oynamaz” misali, biraz da aldığın risklerce “kendi düşen ağlamaz” gibi hayatı yaşamak.. Belki biraz bu yüzden; “kelin merhemi olsa” misali, giderek daha bir yalnızlığın içine sığınıyor, kendi “derdine sürecek derman” arıyor her birimiz.. Yaşadığı yerler ve sorunlar bu kadar yaşınca büyürken, biraz küskün, kırgın, kızgınca da olsa, her şeye rağmen yaşamın içinde inatla var olmaya çalışırken… Her ne kadar yalnızlığın soğuğuna alışsa da, belki bu yüzden, tüm yaşamı boyunca hep geçmişin o sıkıca kenetlenmiş ellerdeki bir sıcaklığı arar durur her insan. Biraz da bundandır yarınlara dair beslediğimiz umutlar, esecek fırtınalara karşı sürekli daha güvenli limanlar aramamız. Yaşam karmaşası içinde daha fazla kaybolmamak için… 😊😘🤞✌🌞🙋‍♂️

[yilmazogretmen]

Herkesin kendi sözcükleri vardır; kimi zaman anlatmaya yetmeyen. Bir öyküsü vardır; kimi anlatmakla bitmeyen. Hayata karşı bir duruşu ve de ondan anladığınca yön vermeye çalıştığı bir yaşam mücadelesi... İnsan, korktuklarından sakınır durur hayatı boyu; belki tutuklu kalacağı birinden, ayrılmaktan, doğduğu yerden, yalnızlıktan, kalabalıktan, geçmişten, gelecekten... Belki bu yüzden kimse, "hikayesinin yarım kalan sonunu" fazlaca merak etmiyor kimsenin.. Herkesin ardında bıraktığı bir suçu, bir yarımı durur arkada, birbirine değmeden koşanları izlerken. Herkes hikayesine başlarken, kendi yarasına derman bulma adına çıkar yola. Belki bu yüzden, kimseye merhem olacak hali yok kimsenin. Herkesin büyüdükçe yarımşar yaşadığı bir hayatı var. Kimi tüme tamamlanan, kimi toplasan bir bütün dahi etmeyen.. Ve gün gelip geride hep yarımca kalan, ama yarınlardan hep umutluca beklenen… Hayat, güzel olsa da -birazı şansınca/tercihince- herkesin payına düşen kadardır; onu içinde hissedebildiğince yaşadığı. Bazen kendi tercihi olmasa da... Yaşamak paylaşmaktır; beraber göğüs germektir, yaşamın tüm zorluklarına karşı. Yarımşar hayatları birleştirmektir... Belki yanlış düşünebilir, yanlış anlayabilirsin, hatta yanlışlarda yapabilirsin. Ama asla yanlış hissedemezsin. Her zaman içinizdeki o çocuğa güvenin… 😊😘🤚🤞✌💏🌼

[yilmazogretmen]

Yaşamak, ne kadar ve nasıl süreceğini bilmediğin, ama sonunu bildiğin karmaşık bir masaldan gün gelip apansız uyanmak gibi biraz… Küçükçe bir çocuklukla “evvel zaman içinde” başlayan her şey, bir “rüzgar gibi geçti” oluveriyor zamanla; “ne kalbur ne de saman” kalmazken geride… “Gel zaman git zaman” sonra, “bir arpa boyu” yürünen ömür de, o hızla geçen zamanın öğütülmüşlüğünde, “bir varmış bir yok muşa" dönüyor her bir şey… Ve hep bir masal oluyor, hani neredeyse bir yalana varıyormuşsun gibi. Sende zamanın sürükledikleri arasına katılıyorsun çaresiz. Tıpkı zaman tünelinden geçip giden diğer herkes gibi… Bir sırra erildiği belli olmayan… 😃🙂✌🤞✍💏

[yilmazogretmen]

Hepimiz nadide birer tohum olarak doğuyoruz dünyaya. Her birimiz kendimize katabildiklerimizce filizlenip insan olabiliyoruz, yaşamın içinde biraz dallanıp budaklanırken... Yaşamak bir ağaç misali; köklerince diplerinden beslenip, salınabildiğince gökyüzü maviliğinde, en güzel beyaz bulutlarda dal verdiğince gezinmek gibi biraz. Kimi esen fırtınalara rağmen, kavuran sıcaklara inat, sevecen yağmurları bir umutluca beklerken… Hayat; bir gün küçük sendelerce adımlarla ürkekçe başladığın yolu, uzun genç adımlarca uçarı yürümek; gün olup büyükçe adımlarla ağır aksak yorgunca tamamlamak gibi biraz… Her anı dinmez bir özlemle, her dem bir umuttur yaşamak… Ama biraz azca/çokça; kısa/uzun, hayal/gerçek, uzak/yakın, yalnız/birlikte, yarım/tam, küskün/barışık, sesli/suskun… ama bolca umutlu anlarca geçen, her şeyden biraz acı/tatlı yaşandıkça bir ömre tamamlanan… 😍💙💏✍📑

[yilmazogretmen]

Hayal: Beyninde canlanan duyguların tümüdür… Bir ezginin anımsattıklarından fazlasını hissetmek, bulamadıklarını düşlemektir. Kimi önemli olduğunu, sensiz dünyanın dönmeyeceğini hissetmektir. Bununla bir geleceğe bakmak, aynada aklındakilerin yansımasını görmektir. Kimi gönlünün sahilinde martıların altında gezinmek; dalga sesleri arasında kumsalda el ele yürümek, mavinin yalnızlığında parlayan bir çift göze bakmaktır bir akşam. Bazen hikayenin yazarı ya da tablonun ressamı olmak, kendini en güzel yere koymaktır. Bazen yaşadığın zaman diliminin ötesine geçmek, geçen yılların fazlasını gözlerinin önüne getirmektir. En sıkıntılı anlarda kendini çiçek ekerken bulmak, aynaya baktığında kırışıklık görmektir. Dert ve tasa olmaz burada, problem yerine çözümler vardır. Bazen başka bir dünyayı görebilmek, gerekiyorsa yaratıp içinde kaybolmaktır. Saçının okşandığı, bütün huzurların içinde canlandığı yerdir. Ve güzeldir...

Gerçek: Gözlerinin önünde olan her şeydir… Dinlediğin ezgide kendinden bir şeyler bulmak, özlemenin acısını duymak, yürek yakanını hissetmektir. Pencerenden baktığında gördüğün yer, zaman ve insanlardır. Yürüdüğün sokaklarda yaşanmışlığı hissetmek, hayat koşturmasında yorulmuş insan ve hayvanları görmektir. Çoğu yaşam karmaşasının ortasında kalmak, bazen sevmediğin insanlarla yaşamak, çalışmak ve zaman geçirmektir… Kimi gece karanlığı bir kadehte, kimi bir dost sohbetinde hayata sövmektir. Olmayanlara, engel olanlara, keşkelerince kendine kızmak, kararlarından pişman olmaktır. Kimi çaresizce bulamayacağını bildiğin dermansız dertlere derman aramaktır. Ve gidenlerdir, gelenlerden daha çok. Hep yanında olacağına inandıklarının son bakışlarını görmek; başka birine, bir hayata, dönülmez yerlere, toprağa gitmelerini izlemektir. Zamanca okşanacak saçını bulamamak, büyüklerin öğütlerini duyamamaktır. Yavaşça büyümektir; zamanın her anı bir adım daha yaklaşmaktır yok oluşa... Belki gelenler hep bir hayalden gelir, gidenlerin gerçekliği kadar hissettirmez kendini. Acıtıp, kanatsa da öldürmezler. Belki de ölüm bile bir hayaldir, şu gerçek dünyada yaşamak kadar… 😊😇💏🌹🥀

[yilmazogretmen]

Sevmek, mühürlenmiş bir sandık içinde gizlice taşımaktır yüreğini. Başka bir parçayı canından parça yapıp, nakışlarca her hücrene işlemektir. Her motifi ayrı bir emek, gönül teri ve gözyaşı ile ıslanan... Yaşamak ve nefes almak için bir sebeptir, değerli bir mücevherat gibi. Bazen şarkılarda uyutmaktır dans eden kelimeleri, bazen de suskunluğa boğmaktır en bilinmeyenleri... Küçük anların sahibi olmaya çalışarak, herkesten ve her şeyden sakınıp en ücralarda saklamaktır sevdiğini. Birini sevmek, yeryüzündeki gölgesini izleyerek, her düşte ona kavuşmaktır... Sevmek bazen sadece sevmektir; nasıl ve neden istediğini bilmeden. Kimi birlikte can bulmayı, kimi tırnak uçlarından saç tellerine kadar özlemine hasretle yanmayı göze almaktır... Sevmek, onunla geçen zamanları durdurmak, onsuz zamanlarda onun için yaşamaya çalışmaktır... 😍🤞❤️💏🌷⌚

[yilmazogretmen]

İnsan, gecenin yalnız bir vakti, bir kenara çekilip düşünmeye başladığında, belki ne aradıklarını bulur yanında ne özlediklerini ne de geçmiş yılları... Yıllardan anladığımız ne? Onlar mı, yoksa biz miyiz kayıp olan? Sürekli aradığımız, arayıp da bulup/bulamadığımız, kaybedene kadar değerini bilemediğimiz yıllar mı? Yoksa yalnızca bırakılan bir iz ya da biraz bencilce geçen hayatlarımız mıdır geride kalanlarımız? Belki elimizden hızla uçup giden, savurduğumuzdur zaman... Fark edemeden, hep böyle gider/gitmez dediğimiz, yanlış/doğru kararlar aldığımız, sonucunda bizi harcamasına izin verdiğimiz bir oyun gibi... Biraz benliğini kör eden duygulara yenik düşüyor insan denilen; Güldüğünü sanır, çoğu ağlanacak haline. Çoğu yaptıklarıyla yüzleştiğini sanır, yüzleşemediklerinden kaçtıkça... Geçen zaman kavrulan içini serinletir dedikçe yanılır; oysa onlar hep var olacak ve yüreğinin bir köşesinde yaşamaya devam edecektir hayat sürdükçe... Belki bu yüzden yıllara bakıp da kaybedilenlere fazla üzülmemeli. Zaman denilen şey, biz eskidikçe ama öyle/böyle hayatınızdan bir şeyleri çalarak daha yeniye akıp gidiyor hiç durmadan... Hiçbir şey eskiyi getirmez geri. Aslolan; onurlu, üretken ve mutlu bir yaşamı sevmek.. Onu birileriyle olabildiğince paylaşabilmektir... Geçmiş, gelecekten daha kısadır her daim. O yüzden; size “kaybolan yıllarınızı” geri veremez, hiçbir şey ve de hiç kimse. Ve her zaman doğan güneşe bakmalı ve yeni güne umutla merhaba demeli. Geçen dün ve gelen yenilikleriyle birlikte, yaşadığın bugünlerce biraz eskiyip eksilsen de… 🙂😇✌🤞⏳⏱

[yilmazogretmen]

Bunca Şey... 😀😘🤞✌✍💞

[yilmazogretmen]

Kış mevsiminin son demini yaşıyoruz artık. Havalar biraz serin de olsa güneş, sıcak yüzünü göstermeye başladı yavaştan. Ağaçlar, çiçekler budanmaya başlandı... İlk cemre düştü havaya. Birer hafta arayla suya ve toprağa düşecek yeniden.. Doğa, her zamanki kendi döngüsünde sürdürüyor varlığını... Mevsimler kendini tekrarlasa da sonsuza dek durağan süremez hiçbir şey. Hiç birimiz kalıcı değiliz bu hayatın içinde. Ancak nefes aldıkça sürendir yaşam. Yağmur düştükçe yeşillenir toprak ve güneş güldükçe filizlenir bir tomurcuk… Karanlığı yaşamadan ne gündüze ulaşılabilir ne de değeri anlaşılabilir aydınlığın… İnsan, ancak yitirdikçe anlar elindekilerin değerini. Belki bu yüzdendir, bir nedenle yaşanan tüm zorluklar. Bunu anlayabilmek için, uygulamalı bir sınav gibi… Yol gösterecek bir rehberiniz olmasa da tek kılavuzunuz; gönlünüzde taşıdığınız sevgi, yüreğinizde duyduğunuz özlemdir her daim. Kayıp giden bir ömür gibi, sürekli umutlu yollarca tükettiğimiz… Dileyelim biraz da gözü doymaz insanlığın üzerine düşsün bu cemreler. Son bulsun şu soğukluklar. Sevgisiz karanlığın yerini alsın, aydınlık umutlar... Güzel, sevgi dolu, mutlu gülümseyen zamanları, beraberinde getirsin hepimize, sıcaklığıyla gelmekte olan bahar... 😍✌🙂🌸🌱🌞

[yilmazogretmen]

Life is.. Hayat... 😍❤️✌🤞

[yilmazogretmen]

Dilek... Her insan, hayatında çok olmasını istediği şeyler için dileklerde bulunur, kimi zaman… Hep o isteklerinin bir olabilme ihtimaliyle tutar dileklerini, dinmez bir özlemle bekler geleceği, büyük bir umutla… Ama tutar-tutmaz… 🙂🙏🤞✍

[yilmazogretmen]

Farklı Olmak... Farklı olarak geliriz dünyaya. Farklı yaşarız. Farklılıklarımız belirler bazen kaderimizi ve yaşadıklarımızı. Ne kadar farklı görünse de benzerdir aslında yaşadıklarımız. Farklı yerlerde ne kadar farklı da yaşasak, farksız şekilde tamamlarız bir gün hayatı… 🙂🙃🤔😐

[yilmazogretmen]

Çoğumuz için, hayata yetişme telaşı içinde geçiyor gün. İşi olanlar için, hızlıca yapılan/yapılamayan bir kahvaltı, hızlıca giyinilen akşamdan hazırlanmış kıyafetler. Sabah uyandığımızda minimum sürede hazır olup işe, servise, otobüse yetişme telaşı… Ve bu telaşe içinde unuttuğumuz üç güzel kelime; "Merhaba, günaydın, kolay gelsin". Karşılaştığımız herkesi görmezden geliyoruz. Sanki ezbere sığdırmışız her şeyi; yüzümüz asık, bir selamlaşmayı dahi kendimize yasaklamışız gibi. Öylece basıp geçiyoruz kalabalıklar içinden yapayalnız.. biraz da çekinerek. Cebimize bir gülümseme dahi sığdırmadan. Çalıştığımız ortamlarda, yaşadığımız çevrelerde çoğu yalancı/göstermelik selamlaşmaları geçmiyor; "maksat adet yerini bulsun" türünden biraz sahtece kalıyor gülümsemelerimiz, insanlarla iletişimlerimiz. Elbette yaşam koşullarının ağırlığının, insanların giderek yozlaşmasının bunda önemli payı var kuşkusuz. Artık sanalca yaşıyoruz her şeyi, doğallıktan uzaklaşarak. Giderek kalabalıklaşan şehirlerde, daha bir yalnızlaşıyoruz; dört duvar arası sıkışan hayatlarda, birbirimize yabancılaşarak yaşarken... Yaşam modernleştikçe, eskilerde kalan küçük mahallelerin o daracık tozlu sokak aralarında bıraktık; samimiyeti, güveni, dostluğu, sevgiyi, hoşgörüyü.. daha birçok şeyi hızla eskittiğimiz gibi... 😊😘🖐🤞✌👍

[yilmazogretmen]

Pencere...

[yilmazogretmen]

İlk kendine günaydın de uyanırken, Ve aynadaki görüntüne gülümse. Bir tatlı söz söyle, tebessüm et yüzüne. Ve umursa kendini, teşekkür et… Sevmekle başlar her şey, Ve paylaştıkça çoğalır sevgiler. Dost ol kendine, dürüstçe bir sevda sun yalansız. Dokun kendine hesapsız. Sonra baktığın yüzlerde görürsün, kendi yansımanı aynasız... Gittiğini her yere sevgi götürmeli insan. Yuvasına, çevresine, tüm sevenlerine, sevdiklerine sevgi vermeli yalnızca… Mutlu olmanız için, hiç kimsenin yanınızdan mutsuz ve kötü ayrılmasına izin vermeyin. İnsanca bir hayat olsun yaşadığınız, Gözlerinizde gülüşünüz eksik olmasın yüzünüzden... Umut pencereniz daima açık olsun. Hayat size en güzel sevinçler getirsin her yeni günde. Yüzünüzde tebessüm, yüreğinizde sevgi, dilinizde neşeli bir melodi olsun gün… Mutlu, sağlıklı olun, hep sevgiyle kalın... Gün aydı Merhaba herkese... 😍❤️🤞🤚✌🙏

[yilmazogretmen]

Sevmek, bir zamansız ve nedensizce olsa da zamanla nedenlice ayrılıkları da beraberinde getirir bazen... Yaşanmışlıklardan artanlar kalır geride, hasretle hatırlanır, zamanlı zamansız... 😶💞🥀💔

[yilmazogretmen]

Sıcak yazlarda serinliği, soğuk kışlarda sıcaklığı özler insan... Baharları, sevmeyi, sevilmeyi, bulamadıklarını, kaybettiklerini... Ne kadar eksikse ve nelere uzaksa ona hasret duyar daha çok... Kavuşmak şart mıdır? Bazı şeyler varken, bazı şeyler yokken de güzeldir. Bazen uzaklaştıkça değeri/değersizliği daha iyi anlaşılır bazı şeylerin... Özlemekte düşlemek kadar, bir umudun içinde hep bu yaşama dahil… Rüzgar bugün olmasa da belki yarın alıyor elinden, önüne katıp götürüyor, içinde acı tatlı olan her şeyi… Sonra güneş her gün yeniden doğuyor… ha biraz eksik/fazla yaşam devam ediyor hep kaldığı yerden… Belki böylesine hüzün dolu bir dünyada, güzel şeyler duymaya, gülen yüzlere daha çok ihtiyacımız var. Yeter ki isteyin; kaybetmeyin umudunuzu ve içinizdeki çocuğun enerjisini sevgiyle yansıtın hak edene… Acısıyla, tatlısıyla hayat yaşamaya değer. Zaman acımasızca eksiltse de bazı şeyleri ömrümüzden, yaşanan her günde bir daha olmayacağımız kadar genciz hepimiz. Ve ne kadar istesen de geri dönüşü, ertelemesi yok, bir kez başladığın bu yolun. Yaşamak Her Şeye Rağmen Yaşanan Yaşlarca Güzel. Hayatın İçinde Hep Bir İnsanca Kalarak… 😍😊💏🤞🌺