Onder een zonnige hemel trekken op 1 november horden mensen gewapend met bossen bloemen naar het kerkhof. Geborgen in vele armen zijn Chrysanten en Asters, die bestaan in heel wat kleuren & zijn de herfstbloemen bij uitstek. Ook de bloemstukjes blijven niet uit en dit maakt het kerkhof tijdelijk een mooie plek in plaats van een sombere.
Zelf ken ik dit ritueel niet echt, als kind herinner ik mij vaag tripjes naar een kerkhof, maar bloemen of 1 november zeggen mij weinig. Iedereen herdenkt op zijn eigen manier.
Herinneringen
Wat ik mij het meeste herinner waren de eenzame graven… De graven zonder bloemen, de buitenbeentjes, de laatste gekozen voor deze teamsport. Dus wat deed mijn 10-jarige ik, ze ging stiekem hier een daar een bloem plukken bij de graven die uitpuilden onder een bloemtapijt. Die bloemetjes doneerde ik dan discreet bij de lege graven.
Mijn bezoekje
Als volwassene vrouw ben ik nooit op 1 november een graf gaan bezoeken. Ik weet niet waar zoeken en mijn dichtste familie ligt niet onder de grond maar verkoos een verstrooide weg. Toch ben ik dit jaar ook een kijkje gaan nemen op een willekeurig kerkhof en wat viel me daar op, een eenzame bloem bij een eenzaam graf… Ik heb het kerkhof verlaten met een glimlach.
Heb jij ook een bezoekje gebracht aan het kerkhof of herdenk jij op een andere manier? Dikke knuffel, want hoe je het herdenkt, het gemis blijft.
X
Blogpost: Allerheiligen, allerzielen,...een ritueel dat ik niet altijd snap in beeld. Onder een zonnige hemel trekken op 1 november horden mensen gewapend met bossen bloemen naar het kerkhof.