#Okul #TBT si #GeçmişZamanOlurki #GZO #CerebralPalsy #CerebralPalsyTR #KendimiEngelletmem #farkındalık Bu pazar öğretmenler günü. Ailede öğretmen çok... Annemin, babamın, kardeşlerimin, akrabalarımın günlerini kutlayarak başlayalım evvela... Devamında; cerebral palsy ile yaşayan bir birey olarak eğitime dair birkaç söz söylemezden önce üzerimde emeği olan tüm öğretmenlerime selam, saygı, tebriklerimi sunarken vefat edenlere Allah'tan rahmet diliyorum. Bilen bilir, ilkokulu sadece bir yıl okuyarak bitirdim Cerebral Palsy ile yaşayan bir birey olarak... Fotoğrafta görüldüğü gibi ilkokuldaki bir yıl dahil, tüm eğitimimi normal okullara giderek, engelsiz yaşıtlarımla beraber okuyarak tamamladım. Merdivenleri tırmanarak... Engelleri aşarak... Okul tercihini yaparken eğitim değil, hep "erişebilirlik" önceliğim oldu. Erişebilirlik derken, "sınıfa erişimi en az merdivenli okulu" kastediyorum. Yoksa, rampa, asansör, ne mümkün. Mesela Süleyman Çelebi Lisesi'nde bırakın nizami engelli tuvaletini, klozetli kabin dahi yoktu. Benim girişimimle okul müdürümüz Ahmet Kuru hem erkek, hem kız tuvaletine birer klozet koydurmuştu. O günlerde daha anlamıştım, bu dünya düzeninde "ağlamayan çocuğa meme verilmediğini.", sorunun çözümünü ortaya koymadıkça kimsenin fark etmeyeceğini... Sınıf arkadaşlarımla aram hep iyi olmuştur. Ortaokul arkadaşlarımla halen görüşürüm. Kısa bir uyum sürecinden sonra öğretmenlerimden birinin tabiri ile "o sınıfta doğmuş gibi" oluverirdim. (Bu konudaki detayları, 2.romanıma bırakalım şimdilik) 2019 bitmek üzere... Engelliler ve ailelerinin günümüzde önemli ölçüde bir eğitim talebi var. Engelliler cephesinde gördüğüm "tekamül" mutluluk verici. Ama Aksaray'da gördüğümüz gibi aynı şeyi toplumun geneli için söylemek mümkün değil. Toplumun engelsiz diye belletilen kesiminin, birçok konuda olduğu gibi bu konuda da ciddi bir rehabilitasyona ihtiyacı olduğu acı bir gerçek olarak önümüzde duruyor. https://www.instagram.com/p/B5H3dUhFTdq/?igshid=1wb5vq8q0m4zo