Hümanist felsefenin yanıldığı nokta şuradadır: "İnsan doğuştan iyidir." der, "Kötülükler haricidir, dışarıdan sonradan gelmiştir." Böyle olunca insan kendi içindeki kötü duyguları kendi zaafı olarak değil de dışarıdan gelen bir şey olarak görüyor. Müthiş bir savunma içerisine giriyor. Oysa insanın içinde hem kötücül hem iyicil arzular vardır. İnsancı olmakla insana önem vermek farklı tavır alışlardır. Hümanizm insanı kendine yanlış tanıtırken, hümanisite insani değerleri yükseltmeyi hedefler. Mevlana'nın öğretisinde de bu hedefler vardır ve "kendini tanıma"ya dayalıdır.









