#heren 1

[vccondor]

Heren 1 - Nuvoc HS2 (23-2-’19;3-1)

We waren 2019 met een prima winstpartij op Nuvo gestart. Helaas kwamen snel daarna 4 verlieswedstrijden. Wedstrijden waarin we soms moeite hadden met een tegenstander, maar vaker nog met ons zelf. De training voorafgaand aan deze wedstrijd beloofde qua opkomst niet veel goeds, maar een slechte generale is wel vaker omgezet in een goede uitvoering...

Tijdens het inspelen misten we Alex - want die zet altijd de lampen in de zaal op 80%. Gelukkig kon dit opgelost worden.  Vlak voor de wedstrijd hoorden we dat we een ‘mini van de week’ op bezoek kregen. Aron mocht met ons yellen, inspelen en natuurlijk het eerste punt maken. 

Frank had (bij afwezigheid van Marc, die bij JumpXL ging kijken hoe er beter gesprongen kan worden bij ons), de nulpuntenwissel in alle schoonheid uitgevoerd, waardoor we een backup hadden voor onze spelverdeler, die nog niet helemaal beschikte over een vaste hand. Gelukkig hadden we de omgekeerde wissel niet nodig en bleek Wout ook na de wedstrijd weer prima in staat om een biertje te openen.

In de eerste set stond er gelijk druk op. Vanuit de tegenstander helaas. We stonden niet heel slecht te spelen, maar kregen de servicepass niet goed onder controle. En wanneer deze er dan wel kwam, zat er gewoonweg te weinig durf bij de aanvalslinie om een deukje in de verdediging van Nuvoc te slaan. Toch bleven we ‘ons eigen spel’ spelen (ik denk inmiddels dat ik weet wat dat is, maar daarover een andere keer meer). De service ging beter lopen en ook blokkerend pakten we steeds vaker een puntje mee. Zo wisten we een achterstand van 6 punten om te draaien in een 20-19 voorsprong. En toen dat lukte waren we helemaal vastberaden om de set niet meer af te geven (26-24).

De tweede set begon wat minder moeizaam en ging gelijk op. Hierdoor leek het echter wel alsof we nog harder moesten werken voor onze punten. We kregen geen gaatje geslagen (zowel in de stand als in de verdediging). Gelukkig zat onze verdediging er deze set wel prima in. Hier en daar een gekke bal wegduiken en vooral ook een redelijk steady rallypass. Het spreekwoordelijke stuivertje viel steeds aan de kant van Nuvoc als het ging om de setstanden, maar bij (de reeds bekende) 20-19 wist Jochem met een mooie servicereeks het grootste deel van de set binnen te halen. (25-20)

De derde set werd het dus zaak om op 20-19 te komen (de vaste lezer van onze verslagen weet hoe dol de schrijver op statistieken is:)) Helaas wisten we bij 16-20 dat dat niet meer ging gebeuren. Het lag niet zozeer aan de wissels die toegepast werden, maar de scherpte was er blijkbaar even af. Een aantal langere servicebeurten vanuit de tegenstander en vanuit ons wat minder scorend vermogen. Dan is 1+1 toch echt 2 (of in dit geval 2-1; de setstand) (20-25).

In de vierde set ging het tot 14-14 gelijk op. Het veld naast ons was al klaar. Heren 3 had zojuist zijn eerste wedstrijd met 3-1 gewonnen. Hulde aan deze mannen! Maar wij moesten door. Vanaf 14-14 liepen we snel uit naar 18-14 (mooie servicereeks van Harm). Maar om in lijn met de andere sets te blijven werd het spel (onbewust?) minder. We speelden wat slordiger en lieten Nuvoc terugkomen tot 20-19. En tja, je weet inmiddels wat er dan statistisch gezien hoort te gebeuren... (25-21).

Overigens - zonder al te veel terug te blikken en daar conclusies voor de toekomst aan te verbinden: na de 4 verliespartijen op rij in oktober/november volgden 4 winstpartijen. We hebben in januari/februari 4 verliespartijen op rij gehad en na afgelopen zaterdag kan ik vooral zeggen dat nu al uitzie naar de komende 3 matches!

[vccondor]

Subtob. Bravo HS1 - Heren 1 (2-2-’19; 4-0)

De titel van het verslag van deze week verwijst naar de naam die onze groepapp heeft. Een appgroep, met daarin alle direct betrokkenen rond heren 1. *Invite only*

De app staat zelden stil. Van MB-knallers tot gif-jes (ask Jülf) tot historische onjuistheden, alles om het maar niet over de voorbereidingen voor de wedstrijd te hoeven hebben. Ondanks dat wordt er wel eens een planning gedeeld (lees: semi-opgelegd) en dat wordt dan in de meeste gevallen prima opgevolgd. Zo togen we afgelopen zaterdag richting Westerhoven met auto’s die minimaal 100 km/uur kunnen rijden. Het is namelijk niet naast de deur en we wilden ook wel met een minimale bezetting aankomen in de “Koolakkers”.

De naam van onze groepsapp is niet zomaar gekozen. Aan het begin van het seizoen stelden we onszelf de vraag: “wat wordt de doelstelling dit jaar?” Het antwoord varieerde van ‘handhaving’ tot ‘plaats 3′ (en alles wat daar tussen zit). Omdat we in ons spel niet van een compromis houden, hebben we dat dus bewaard voor de naam van de appgroep. 

Net voor de wedstrijd stonden we op een mooie 6e plaats, met het vooruitzicht om binnen 15 dagen de volledige top 4 voor onze kiezen te krijgen. Over 2 weken weten we dus nagenoeg zeker of (dat) de naam prima gekozen blijkt te zijn.

Over de wedstrijd kan ik kort zijn (en dat zal ik dan ook doen deze keer). Zeker de eerste 3 sets konden beide kanten op. Bravo staat niet voor niets bovenaan en is een serieuze kandidaat om volgend jaar een stapje hoger te mogen gaan spelen. Toch wisten we aardig tegenstand te bieden. Punt voor punt, tand om tand (of zoiets, maar dan vriendelijk), speelden we de voor wat we waard waren. (Bijna) niet gehinderd door een scheidsrechter die het niet altijd even goed zag en wel erg vaak de kant van de minste weerstand koos (lees: ze wilde in Westerhoven blijven wonen). 

Dat was echter geenszins de reden van uitslagen van de sets. Zoals gezegd: ons spel was (zeker de eerste 3 sets) van een net niveau. Maar niet genoeg om de huidige nummer 1 nog een stootje te kunnen geven (thuis werd het 2-3). 

Jammer dat de bus met Waalwijkse supporters pas in de 4e set de weg naar de zaal had gevonden. Ze zagen ons minste spel, omdat er hier en daar wat vermoeidheid leek op te treden. Gelukkig maakte de scheidsrechter met een dubbele fout op matchpoint deze set ‘goed’ en konden we nog een paar mooie punten noteren, waardoor we (ondanks de 4-0 verlies) toch met een prima gevoel de kleedkamer in gingen. 

Ik wil niet speculeren over de reden van deze plotselinge en hoogst onverwachte fluitbeweging, maar ik hoop dat we donderdag toch gewoon Hydra-mensen achter de bar hebben staan, i.p.v. op de bok ;).

Aanstaande donderdag spelen we thuis, om 19:45 uur, tegen Bladel, de huidige nummer 3.

[vccondor]

20-21 (Spirit HS1 - Heren 1; 19-1-’19; 3-2)

Op 19-1-19 mochten we weer richting Rosmalen. Vooraf was 1 ding duidelijk: er zou niet gegeten gaan worden bij de lokale shoarmatent, want daar waren we de vorige keer een week van ontregeld!

Helaas leek dat het enige wat vooraf duidelijk was. Er werd in de appgroep vakkundig ontwijkend gedrag vertoond als het ging om de organisatie rond het vervoer. Een ietwat ingewikkelde, maar toch visueel netjes opgestelde, weergave van het rij- en rusttijdenschema werd gedeeld. Daarna vond de Benjamin van het stel het nog nodig om te reageren, waardoor ook de ijdele poging van de schemamaker in het water viel om e.e.a. nog enigszins in goede banen te leiden. Het kwam erop neer, dat we met 6 auto’s (incl. wat supporters) naar het pittoreske Rosmalen togen. Op de terugweg zat de meerderheid zeer ruim (lees: bijna alleen in de auto), maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik denk dat voorgaande wedstrijdverslagen over matches in Rosmalen van dezelfde strekking zouden kunnen zijn als dit verslag, dus vandaar dat er geen uitgebreide weergave volgt van de slechte inspeelmuziek, de sfeerloze hal en andere onzin-excuses waardoor we niet ons beste spel kunnen laten zien tegen deze tegenstander. In ieder geval is het raadsel van de shirtnummer opgelost. De spelers van Spirit hebben allemaal een shirtnummer dat begint met 20 of 21. En dat komt door ons! Bij iedere wedstrijd die we tegen elkaar spelen is het als eerste bereiken van de 20- of 21-puntengrens (ongeacht de voorsprong op dat moment) voor beide teams geen enkele garantie op de setwinst.

Vandaar ook dat de uitspraak: “Je moet in een wedstrijd als VC Condor tegen Spirit altijd minimaal 100 punten halen, maar dan nog heb je waarschijnlijk niet gewonnen!” vanaf nu gewoon definitief de boeken in kan. Maar liefst 113 punten waren er nodig (voor beide partijen) om tot een 3-2 einduitslag te komen.

Dit lag misschien aan de wisselspelers (of beter gezegd: het gebrek daar aan), want een zitverjaardag in Breda is blijkbaar reden om niet met het sterrenensemble mee te gaan;). Aan de andere kant hield Frank’s rug het redelijk (...iets met leeftijd en tijgerbalsem...) en konden we ‘zelfs’ een speler afstaan aan H2. 

Een aantal duimpjes in de lucht nog tot slot voor onze supporters die meegereisd waren, of zelfs nog bleven wachten in de zaal; en natuurlijk voor onze nieuwe ballenvanger en bidonvuller aka ‘het-zoontje-van-de-trainer’.

We mochten de wedstrijddag afsluiten in het minstens zo pittoreske Vlijmen, waar we samen met een representatieve afvaardiging van D1 aankwamen. Aldaar zat een uitgehongerd heren 2 te wachten die, en ik citeer: “in tegenstelling tot H1 maar 4 sets nodig hadden om de wedstrijd te verliezen!”

[vccondor]

Een goed begin... Heren 1 - Nuvo’68 HS1 (12-01-’19;3-1)

Ja we mochten weer! De trainingsopkomst was ook weer op niveau en dan weet je: “Er komt een wedstrijd aan!” Zoals in de titel al te lezen is, is voorbereiding alles! 

En dan hebben we het niet alleen over training, of over op tijd komen voor de wedstrijd, of over het meenemen van de shirtjestas, of over het meenemen van alle shirts in de shirtjestas, maar over alles.

En soms, als dat niet genoeg is, blijkt een juiste inrichting van ‘onze’ kleedkamer voldoende. 

We waren, door het uitlopen van de wedstrijd voor ons, bijna allemaal op tijd in de zaal. De warming-up werd, bijna helemaal, opgeluisterd met de meest creatieve afspeellijst sinds tijden (suggesties zijn meer dan welkom) en we besloten om onszelf voor de wedstrijd niet druk te maken over de kant van inspelen (iets waar onze tegenstander in hun thuiswedstrijd een punt van maakte, maar ‘zo zijn wij niet…’).

We speelden tegen een directe concurrent in de ranglijst. Alhoewel: kun je een concurrent hebben als je eigen doelstelling niet helemaal helder is? In ieder geval staan ze in de buurt van waar wij staan én was het de vorige keer een ongemeen spannende pot. Scherpte was dus belangrijk. En blijkbaar doet een paar weken rust de meeste jongens goed. Er werd met swung gespeeld, wat ertoe leidde dat we snel de eerste punten in handen kregen. En dat was prettig, dus probeerden we die voorsprong uit te bouwen. Dat ging redelijk, totdat we op een enkele positie wat weggeserveerd werden, we zelf wat services in het net (maar vooral meters uit) parkeerden, we vergaten met lef aan te vallen, kortom: een verhaal wat je wel vaker gelezen hebt. Op 17-17 haakten de mannen van Nuvo ’68 weer aan en liepen ze snel uit naar het einde van de set. Deze set hadden we zelf uit handen gegeven… (21-25).

De tweede set begon onze tegenstander aan een snelle opmars, maar we hadden geleerd van set 1. Mede dankzij 3x een mooie reeks services van onze aanvoerder trokken we aan het langste eind. Met 25-19 op het scorebord was het wederom een wedstrijd.

De derde set begon wederom met een voorsprong van onze tegenstander, maar als we de statistieken van deze wedstrijd bekijken is dat niet zo erg. Iedere team dat met 3-1 voor kwam te staan verloor uiteindelijk de set. Dus wat maakte die 1-3 dan ook uit…? Toch werd het wat penibel toen Nuvo de 4-9 aantekende en de 7-12 en de 14-19; het werd zelfs 16-21. We kwamen, wat we ook deden, niet echt dichterbij. Na diverse dubbele wissels bij Nuvo en een enkele wissel + time-out bij ons knokten we ons terug. Puntje voor puntje serveerde Wout de stand dichter bij elkaar. Er werd nog wat gerommeld, hier en daar een prachtige ultradiagonale bal van Remko en het stond 23-23. Hoeveel het uiteindelijk is geworden is niet zo belangrijk. Het belangrijkste was dat wij aan de goede kant van de 2 punten verschil stonden. 

<hier is plaats in het wedstrijdverslag om onze scheidsrechter te bedanken - wat heeft Jos een dijk van een wedstrijd gefloten! Een voorbeeld voor velen, echt fenomen..., ja en zo kan ie wel weer>

Ondanks de winst van 2 sets wisten we dat de 4 punten nog niet binnen waren. In Veldhoven stonden we ook met 2-1 voor, om dit daarna in te wisselen voor een verloren vijfsetter. 

In de 4e set begonnen we met een kleine voorsprong. Dat klinkt, in lijn met voorgaande sets, niet positief, maar gelukkig werd het geen 1-3. We speelden wat voorzichtig en tot de 19-19 werden de spreekwoordelijke stuivers weer gewisseld. En toen besloten we, zonder dat uit te spreken, om onszelf te belonen. We trokken de set met 25-20 naar binnen en maakten ons bekende vreugdedansje. Het publiek werd uitvoerig bedankt en daar gingen we, op naar de kleedkamer. 

Deze was immers voor ons netjes ingericht, zo dachten we. Niets bleek minder waar(d) en dus moesten we ons op onze eigen rituelen beroepen. Toch denk ik dat de voorbereiding meer was dan het halve werk. Hopelijk zijn onze kleedkamers vanaf nu correct ingericht. En mocht dat onverhoopt niet zo zijn: “gelukkig hebben we de foto’s nog” (en wij niet alleen...)

[vccondor]

Weten en niet toepassen is nog steeds niet weten - Hajraa HS4 - Heren 1 (8-12-’18;1-3)

Afgelopen zaterdag kleurde de Studentensporthal in Eindhoven steeds geler. Na de wedstrijd van Dames 2 maakten zowel Dames 1 als Heren 1 hun opwachting tegen de ‘blauwen’. In alle einduitslagen zat een 3 en een 1… Voor de rest zullen de dames hun eigen verslag wel delen binnenkort.

Hajraa HS4 staat onderaan, maar dat zegt niets. Ieder kwartaal wisselt de halve bezetting binnen deze vereniging volledig volgens mij, dus vanaf de warming up werd de tegenstander goed in de gaten gehouden. Iets dat de coach van Dames 2 ook al had gedaan bij hun wedstrijd, maar over het verslag van D2 ga ik niet…

Hajraa had een aantal lange jongens tussen de lijnen staan, die zeker wel een balletje konden slaan, net als de speler die vorig jaar nog een rood shirtje aanhad en bij Atak tussen de lijnen stond. En zoals onze coach altijd zegt: “scherp beginnen”. Het kan wel gesteld worden dat we nog steeds niet goed begrijpen wat hij daarmee bedoelt. We weten het wel, maar ja, het doen is een ander verhaal. Tot de 17-17 stonden we dus achter, of wisselden stuivertje. Toch wisten we vanaf dat punt wat uit te lopen om de set binnen te halen. (18-25)

De volgende set was een aaneenrijging van persoonlijke fouten. Vooral het lef om aan te vallen (of juist te tikken) ontbrak en er werd steevast door 75% van onze aanvallers onder de bal doorgelopen. Om daarna aan te geven dat ze wel weten hoe het moet, maar ja: weten en niet toepassen… We maakten het Hajraa echt te gemakkelijk in deze set en dankzij een kleine eindspurt werd de set weliswaar niet meer gewonnen, maar kwam er wel iets van ‘flow’ terug in het team (25-17).

De derde set had hetzelfde einde als de eerste set, maar dat kwam vooral omdat Hajraa vergat te volleyballen in deze set. Aan onze kant werd slordig gespeeld en werden de foutjes uit set 2 dunnetjes overgedaan. Vooral het aantal foutservices deze set was wederom niet op 1 hand te tellen. Toch kwam er een ommekeer in ons spel. Met vereende kracht werd er gewerkt. Tijdens de servicereeks van Pieter (waarbij hij ook logischerwijs onze libero moest vervangen op die plaats) werd duidelijk dat zijn duikcursus niet voor niets was geweest. Tijdens de time-out halverwege de set kreeg hij zelfs een zwart shirtje aangeboden. De set werd dan ook met een mooie 18-25 afgesloten.

De 4e set was nog maar net begonnen of we stonden met 5-2 achter. Het zou toch niet gaan gebeuren dat we de 4e set weer af zouden geven? Want ondanks ons niet-sterke spel verdienden we wel gewoon minimaal 3 en eigenlijk 4 punten. Het spel werd er niet beter op, maar hier en daar werd de aanval beter benut. Puntje voor puntje werd gesprokkeld en doordat we  het hoofd koel konden houden wisten we ook deze laatste set naar ons toe te trekken (21-25).

In de kleedkamer werd nog even druk gebeld naar de telefoon van Alex die gewoon in zijn tas zat, maar bij die zoektocht vergat hij zijn sleutels, die hij in een andere tas had gedeponeerd. Niemand weet of Alex de afgelopen dagen thuis heeft geslapen of op straat. Normaal gaan we als team na de wedstrijd gezamenlijk eten en komen dit soort dingen niet voor, maar gezien het bijzonder vroege tijdstip van de wedstrijd zat bijna iedereen ’s avonds op de bank met een afhaalmaaltijd naast zijn partner. Ook weer eens wat anders.

Nog 1 wedstrijd voor de ‘winterstop’ – aanstaande zaterdag (weer vroeg op de middag) tegen de nummer 8, Westphal CSS in Rijen.

[vccondor]

Even dimmen...!? Heren 1 - De Burgst HS4 (24-11-’18; 4-0)

Nee, er is niets gebeurd tussen spelers en/of teams, dus je mag met een gerust gemoed doorlezen...

Afgelopen zaterdag was onze coach er wederom niet bij. Hij gaf de voorkeur aan het kijken naar springende paarden i.p.v. springende hengsten. Ach: ieder zijn hobby. Maar er was dus ook niemand waartegen gezegd moest worden: “even dimmen!”, of die tegen ons moest zeggen: “even dimmen!”. Daarom hebben we maar aan de barvrouw gevraagd of zij de lampen wilde dimmen. Alex weet precies hoeveel procent - 85% of 55% - in ieder geval, genoeg om rustig naar boven te kunnen kijken tijdens de pass en set-up. 

En dat hebben we dan ook gedaan! Het eerste punt was voor De Burgst, die voor hun eigen grap t-shirts aanhadden met “Set-Up” achterop, waar we expres niet op gereageerd hadden, dat ‘grapje’ vertellen ze maar aan andere teams. Dit achterstaan duurde niet heel lang. 1 puntje zelfs maar. En door een mooie servicereeks (dat ging deze wedstrijd sowieso top, zelfs bij notoire net- of uitserveerders) stonden we snel met 5 punten voor. De wedstrijd kende een mooi spelverloop, waarbij Jochem ons aanmoedigde om op zoek te gaan naar ons eigen spel.

Maar ja, na een paar drama-wedstrijden was niemand er meer zeker van wat ‘zijn eigen spel’ nu precies was. We bleven puntje voor puntje spelen. Niet altijd even fraai, maar wel genoeg. De 5 punten voorsprong werden er alleen steeds minder. En ondanks 5 setpunten werd het 24-23. Dit was toch het moment om de set naar onszelf toe te trekken en dit setpunt te verzilveren.

De volgende set startten we direct met 5 punten voorsprong. Wat een servicereeks van onze spelverdeler (die overigens op zijn service deze wedstrijd de meeste punten heeft gemaakt). De voorsprong ging de hele set met ons mee en er werd een klinkende 25-18 genoteerd.

Reden voor Frank om de opstelling eens lekker op te schudden. De ‘lange mannen’ werden aan de kant gezet, maar ondanks de voorsprong van (wederom) 5 punten, werd het toch 10-10. Het ‘eigen spel’ werd weer gevonden, want na de time-out trokken we de set weer volledig naar onszelf toe. Remko mocht zijn debuut in H1 maken. Hij werd er voor Bram ingezet en de bank was langer dan ooit. Een mooie invalsbeurt later maakte dat we de set met 25-20 konden afsluiten.

Op naar de laatste set! We bleven staan, zoals we geëindigd waren, maar: we wilden wel de volle 5 punten binnenhalen vandaag. Er werd dan ook weer scherp begonnen aan de set. Maar ondanks een snelle voorsprong kwam De Burgst ook wat meer in het spel (of waren we toch minder scherp?). De tegenstander kwam zowaar met 5-6 en 6-7 voor te staan. Dat was sinds de 0-1 van de eerste set niet meer voorgekomen. Op dat moment kwam Alex op de servicepositie te staan en maakte een heerlijk serie van 6 punten. En daarmee was het gedaan! De set werd ‘uitgespeeld’ ondanks een paar prachtige ballen van De Burgst, maar het mocht niet meer baten. (25-15) In totaal hebben we op onze service 53 van de 100 punten gescoord.  Een prima resultaat voor een wedstrijd waarin we ‘zelf het spel moesten maken’. Een mooi resultaat ook voor een weekendje vrij, want dat hebben we wel verdiend!

[vccondor]

In balans of uit balans!? Nuvoc HS2 - Heren 1 (17-11-’18;2-3)

Afgelopen zaterdagavond om 19:00 uur mocht Heren 1 aantreden in Veldhoven. ‘s Middags om 16:00 uur werd dus al een warme maaltijd genuttigd door de meesten en een uurtje later togen de auto’s naar een andere geel-zwarte vereniging in Brabant. 

Via de zaal kwamen we in een knusse kleedkamer, waar ze de geel-zwarte clubkleuren (speciaal voor ons natuurlijk ;)) goed hadden doorgevoerd. Bij de warming-up zagen we een nieuw team aan de andere kant van het net. Waar we in het verleden in deze hal eens een wedstrijd wonnen door simpelweg de eerste 4 ballen te tikken, zou het vandaag andere koek gaan worden. 

We misten een enkele speler, maar vol enthousiasme (en niet gehinderd door een lage trainingsopkomst 2 dagen eerder) werd de eerste set begonnen. Ik kan nu een uitgebreide uiteenzetting geven van wat er goed ging en wat er minder goed ging. In basis hetzelfde als altijd: als wij servicedruk geven, dan maken we het de tegenstander voldoende lastig; doen we dat niet, dan ...

Ondanks de heldere aanwijzingen van de coach m.b.t. de serviceposities was het toch lastig om cijfers te onderscheiden op de shirts van de tegenstander. Tenminste, een andere verklaring kan ik niet bedenken voor de vele services die precies naar degenen gingen die buitenschot moesten blijven. 

We kwamen wat laat in ons spel, maar er werd wel hard gewerkt. Af en toe een punt (of 3) geïncasseerd en weer verder. De set ging gelijk op en dat is ook wel een beetje het probleem. Als we niet in het begin van de set een mooie voorsprong pakken, lijkt het lastig om dat later om te buigen. Met 25-20 werd de set verloren.

De 2e set gingen we met een betere focus tussen de lijnen. Wederom hetzelfde verhaal, maar deze keer blonk de medaille aan onze kant het hardst. 22-25.

Op papier gaat dit een saaie wedstrijd worden, maar zo voelde het tussen de lijnen niet. De 3e set pakten we, dankzij een mooie servicereeks van onze welbekende ‘rustzelve’, toch door het gat op het einde van de set juist wel te maken. 20-25. De 4e set was weer meer van hetzelfde, maar iets met een dubbeltje en de andere kant: 25-18!

En zo stond Heren 1 voor de 4e keer in 8 wedstrijden weer een 5-setter te wachten. Saillant detail: die hadden we nog nooit gewonnen...

En dat brengt me op het mooie van deze wedstrijd. Na 8 gespeelde wedstrijden hebben we dit seizoen eigenlijk bijna alles wel gehad. Een klinkende 4-0 overwinning. Een 2-0 achterstand ombuigen in een vijfsetter, verliezen, maar wel meer punten halen per set én nu zelfs: een vijfsetter gewonnen! Met 15-11, waardoor beide teams precies evenveel punten hadden gewonnen vandaag (103).

Nog meer statistieken? 

8 wedstrijden: 4 uit, 4 thuis

36 sets: 18 voor, 18 tegen

40 setpunten: 20 voor, 20 tegen

1529 punten: 760 voor, 769 tegen

Kortom: onze doelstelling (subtob (met een b ja ;)) wordt bijna tot in perfectie uitgevoerd!

Op naar de volgende match: aanstaander zaterdag, thuis, tegen De Burgst.

[vccondor]

Heren 1 - Atak’55 HS3 (10-11-’18;2-3)

Afgelopen zaterdag was de laatste wedstrijd van ons “vijfluik binnen 17 dagen.” Maar zoals gezegd, er leek een stijgende lijn te zitten in de laatste paar sets. Sterker nog: de laatste set bij Bladel leek bijna op volleybal. 

Net voor de wedstrijd werd het ‘stappenplan’ nog even doorgesproken. Marc was afwezig, maar Gerben kon (i.v.m. een paar dagen opgeschreven rust) de coachende taken waarnemen. 

Voor de rest was het olijke 10-tal compleet en vol enthousiasme werd gestart met de warming-up. De ogen moesten even wennen aan het licht, want de felle lampen van de Werft waren voor deze wedstrijd op 80% gedraaid. Net even die felheid eraf (het leek wel op Heren 1 de afgelopen weken, maar is al genoeg over geschreven). 

Het eerste punt was voor ons (maar dat was in het verleden wel vaker en zeker dus nog geen garantie voor de toekomst). Wel merkten we dat er vol overtuiging werd gespeeld. De felheid was er bij ons niet af. De focus was goed. De pass kwam nog niet altijd precies waar hij moest zijn, maar ja, zonder libero was dat ook wel even wennen. De aanvallers werden (m.n. op midden) niet altijd gevonden, maar toch, langzaam maar zeker kreeg het spel iets van de jeux terug die je van ons heren 1 mag verwachten. Jülf dreigde onvervalst keer op keer, maar kreeg alleen tikkend de kans om te scoren. Bram liet aanvallend zien waarom hij op die plaats staat en Alex was zo fris als een pasgeboren hoentje. Het enthousiasme werd door Jochem gebracht en Frank timmerde er lustig op los, want Wout wist de linkerhand van onze nummer 1 weer goed te vinden vandaag. Het spel ging gelijk op, maar de eerste set was Atak net te sterk voor ons (23-25). 

Omdat de spelers in het veld niet door het ijs zakten, besloot de coach om het sextet te laten staan. Maar wel met de welbekende druk van de bank.  Dat leek aan het begin van de set een goede keuze. Al snel stonden we met 5-1 voor (maar ook dat... iets met in het verleden behaalde resultaten...). Atak vocht zichzelf terug, maar ook wij lieten ons van onze beste kant zien. Wederom werd een gaatje van 4 punten gemaakt. Toch kwam Atak weer terug en waren wij vooral aanvallend de onderliggende partij. Atak verdedigde er op los en wij kregen de bal niet op de grond (binnen de lijnen dan ;)). Een wissel werd aangekondigd. De coach moest iets doen om het team in een andere modus te krijgen. Pieter ging op midden voor Jülf. Dit had niet direct het gewenste resultaat. Er werd wel een blokje meegepakt, maar echt doordrukken in de aanval was er niet bij. Atak liep steeds verder uit en uiteindelijk werd er 16-25 opgetekend.

Tijd voor verandering! De coach zette de bekende 0-punten wissel in met Jorrit & Bram en zo ging de 3e set van start. Het verschil deze set zat hem in de details. Net even iets attenter bij het blok, de blokdekking goed zetten, achterin nog een gaatje dichtlopen, maar vooral Frank. De diesel was warmgelopen en er leek geen stoppen aan. Na de 1-1 op het scorebord is Atak niet meer in de buurt geweest. Er werd druk gezet in de service en voordat we het wisten was het 25-19. Op naar het volledige programma vandaag. Op naar 5 sets!

Maar dan moet die vierde set nog wel gewonnen worden... De opstelling bleef hetzelfde en daar ging ons vlaggenschip. Tot de 6-6 ging het gelijk op, maar daarna stond er werkelijk geen maat meer op het team. Alex en Pieter maakten een flinke servicereeks en nadat iedereen meer dan alles gegeven had, werd een prachtige 25-12 opgetekend. De wedstrijd was weer een wedstrijd!

We maakten ons op voor de 5e set, maar eerlijk is eerlijk, de 22e set in 17 dagen begon zijn tol te eisen. Alex werd zichtbaar vermoeid en dus werd Bram voor Jorrit gewisseld (en Jorrit snel daarna weer voor Alex). Helaas kwam deze dubbele wissel net te laat. Atak had zijn zinnen ook op de laatste set gezet. Ondanks dat we, na onze 3-0 voorsprong, de hele set tegen een (flinke) achterstand aankeken, wisten we  het op 12-12 en 13-13 gelijk te trekken. De rest is geschiedenis... Atak won met 13-15, maar ondanks dat gingen we tevreden naar de douche. We hadden weer gevolleybald - als team. En dat smaakt naar meer! Zaterdag gaan we, als Sint Nicolaas de eerste schoentjes gevuld heeft, op weg naar Veldhoven. Laat hem de kadootjes maar uitdelen, wij pakken ze graag uit!