Voor de organisatie van dit mooie evenement zoeken we ook altijd bedrijven die bereid zijn om te sponsoren. Wil je hier meer over weten, neem dan contact op met [email protected]
Velen kijken uit naar het weekend. Een tweedaagse pauze tussen de alledaagse bedrijvigheid door, meestal een moment om even rust te pakken, de batterij op te laden en alle andere clichés die je eraan kunt plakken. Naar een weekend kijk je uit, meestal dan toch. Want dit weekend – een weekend dat bij het schrijven van dit stuk nog gaande is – is een weekend waar ik al een week met een knoop in mijn maag naar toe gewerkt heb.
Het begon maandagochtend allemaal met dat ene appje. Een appje dat zich achteloos aan je beeldscherm hecht, als een van de vele ochtendberichten waar je later wel naar kijkt. Toch was het een bericht van goede vriend Wout Vloemans. Wout appt niet zo vaak. Wij praten liever op de racefiets, onder het genot van een drankje bij hem thuis, bij mij thuis of vroeger in de kantine na een volleybalwedstrijd. Voor ik naar mijn werk vertrok klikte ik het bericht open. Twee zinnen. Ons pa. Overleden.
Kees Vloemans is niet meer. Kees Vloemans, de man die een eigen fysiotherapiepraktijk bestierde in Kaatsheuvel. De man waarmee ik vroeger af en toe meehielp als hij in zijn rol als bestuurslid voor de Kaatsheuvelse Ondernemers Sociëteit wat handen tekortkwam. De man met wie ik heb staan vloeken en tieren op de dam van zijn huis aan de Hogevaert omdat we een tafelblad moesten sjouwen voor een van zijn kinderen. Achter en voor de schermen van VC (volleybalclub) Condor is Kees de beeldbepalende man geweest als voorzitter. Hij gaf in die rol ook het startschot voor het jaarlijkse, recreatieve beachvolleybaltoernooi in Kaatsheuvel en bleef daar tot het einde nauw bij betrokken. Kees mag je dan met recht ook een bekende Kaatsheuvelnaar noemen, al is dat geen term die hij zichzelf zou toedichten of daar mee te koop zou lopen.
Voor mij betekende Kees echter veel meer. Als trainer van Heren 1 - het team waar ik de meeste tijd door heb gebracht, samen met Wout en Jochem, zijn twee zonen - als coach en mentor en als maatje heb ik veel met Kees gelachen en gepraat. Na afloop van een training, wedstrijd of soms bij één van die vele ontmoetingen in het centrum van Kaatsheuvel. Toen hij wat minder actief werd in het coachen en trainen werd hij een graag en vaak gezien gast aan de zijlijn bij wedstrijden van Heren 1, maar ook als fanatiek supporter van Dames 1. In Dames 1 speelden tot een aantal jaar geleden namelijk dochter Mieke en schoondochter Miranda.
Kees ging nooit op de tribune zitten om naar een wedstrijd te kijken, maar pakte altijd een klapstoel die hij neerzette vlak naast het wedstrijdveld. Zijn aanmoedigingen, onbedoelde adviezen (hij kon het niet laten) en aanwezigheid zorgden ervoor dat iedereen binnen VC Condor hem als essentieel onderdeel zag van de rijke geschiedenis van de Kaatsheuvelse volleybalvereniging.
Kees hoort nu zelf bij de geschiedenis. Zijn klapstoel bleef zaterdagavond leeg toen Heren 1 met 4-0 won. Een minuut stilte viel hem ten deel, al hadden velen liever gewild dat we nog urenlang met hem konden praten na afloop. Het moment waar ik niet naar uitkeek, de uitvaart van Kees op zaterdagochtend, bleek de meest liefdevolle en waardige afscheidsdienst te zijn waar ik bij aanwezig mocht zijn. De klinkende overwinning van zijn Heren 1, van zijn Condor, dragen we dan ook graag op aan de man die ons allemaal bij de hand genomen heeft. Hij zag ons van kleine broekies opgroeien tot de volwassen mensen die we nu zijn. Ik geloof dat hij dat vanachter zijn typerend brilletje met pretoogjes bezag en ontzettend trots was.
Op 12 juli 2021 gaan we volleyballen op het Prins Mauritsplein. Dit doen we van 16.00-17.30u. Wie doet ermee? Leeftijd 10 tot 17 jaar. Gratis deelname. Meld je aan bij: Caroline Vromans van Contour de Twern (bellen op appen -> 06-10401625 of mailen naar: [email protected]).
Geef nu je team op via vccondor.nl/kwistt voor een online teambattle die op zaterdag 30 januari a.s. zal plaatsvinden.
Op 30 januari van 14:00u - 16:00u spelen we een online teambattle.
In deze tijd los je met elkaar een aantal puzzels op en krijg je diverse opdrachten.
Van 16:00u - 19:30u zal de deskundige jury alles op waarde schatten en beoordelen, waarna je om 19:30u elkaar online kunt ontmoeten en de einduitslag bekend gemaakt zal worden.
Onderstaand artikel staat deze week (o.a.) in de Duinkoerier over onze vereniging in ‘corona-tijd’
Het blijft een rare tijd en een rariteit; een volleybalseizoen te starten in september waarbij een paar speelrondes werden afgewerkt, om vervolgens het seizoen toch (voorlopig) even te stoppen. Gelukkig weet VC Condor met een beetje creativiteit de combinatie sport en corona toch een beetje luchtig te houden met ludieke acties.
Toen bekend werd dat er geen publiek bij amateurwedstrijden meer welkom was, creëerde de Kaatsheuvelse volleybalvereniging de mogelijkheid voor het thuisfront om toch via social media de wedstrijden live te volgen. Met een live scorebord bij iedere wedstrijd en een vaste camera wist VC Condor het thuispubliek toch het gevoel te geven in sporthal De Werft aanwezig te zijn. Het zorgde voor een uniek aantal views op het Facebook-kanaal van de vereniging en het gevoel van verbondenheid als vereniging werd zo toch een beetje gedeeld met elkaar, ondanks de fysieke beperkingen om elkaar in groten getale te kunnen ontmoeten.
Nog geen halve week later was er (wederom) een persconferentie. Op de avond van de 13e oktober stond er een team in de startblokken om hun eerste recreatieve wedstrijd te gaan spelen. Zij werden ‘teruggefloten’ en ook heren 1, die voor de verandering een doordeweekse wedstrijd op het programma had staan, mocht die week niet meer aantreden. Op het moment van schrijven mogen alleen de trainingen voor de jeugd (nog) doorgang hebben. Daar is de vereniging (ondanks alles) toch wel blij om, want zo kunnen kinderen wekelijks blijven genieten van de oefeningen die door de enthousiaste trainers in elkaar zijn gezet.
Ondanks dat de overheid met de coronamaatregelen de amateursport (voor senioren) volledig aan banden heeft gelegd, weet VC Condor ook hier een twist aan te geven die door de leden en hun omgeving zeer gewaardeerd wordt. Er werden afgelopen weekend unieke mondkapjes uitgedeeld aan de leden. De mondkapjes zijn makkelijk van andere kapjes te onderscheiden. Niet omdat ze rood zijn - dat moet een specifiek pretpark uit Kaatsheuvel of de brandweer maar eens vermarkten -, maar omdat ze geel-zwart zijn. Precies de kleuren waar VC Condor zo bekend om is.
Het bestuur heeft ieder lid voorzien van een mondkapje en gevraagd om een foto met de hashtag #wijzijnvccondor via ieders persoonlijke social media-kanaal te verspreiden. Zo is VC Condor toch in het ‘straatbeeld’ van Kaatsheuvel te zien, waar ze door het wegvallen van het beachtoernooi door velen zo gemist werden.
Het kapje bevat ook de tekst “samen houden we het veilig”, zo verspreidt VC Condor zeker niet het virus, maar wel de gedeelde liefde voor het volleybalspelletje en de verbondenheid die een vereniging nu eenmaal uitstraalt, ook in coronatijd.
We waren 2019 met een prima winstpartij op Nuvo gestart. Helaas kwamen snel daarna 4 verlieswedstrijden. Wedstrijden waarin we soms moeite hadden met een tegenstander, maar vaker nog met ons zelf. De training voorafgaand aan deze wedstrijd beloofde qua opkomst niet veel goeds, maar een slechte generale is wel vaker omgezet in een goede uitvoering...
Tijdens het inspelen misten we Alex - want die zet altijd de lampen in de zaal op 80%. Gelukkig kon dit opgelost worden.
Vlak voor de wedstrijd hoorden we dat we een ‘mini van de week’ op bezoek kregen. Aron mocht met ons yellen, inspelen en natuurlijk het eerste punt maken.
Frank had (bij afwezigheid van Marc, die bij JumpXL ging kijken hoe er beter gesprongen kan worden bij ons), de nulpuntenwissel in alle schoonheid uitgevoerd, waardoor we een backup hadden voor onze spelverdeler, die nog niet helemaal beschikte over een vaste hand. Gelukkig hadden we de omgekeerde wissel niet nodig en bleek Wout ook na de wedstrijd weer prima in staat om een biertje te openen.
In de eerste set stond er gelijk druk op. Vanuit de tegenstander helaas. We stonden niet heel slecht te spelen, maar kregen de servicepass niet goed onder controle. En wanneer deze er dan wel kwam, zat er gewoonweg te weinig durf bij de aanvalslinie om een deukje in de verdediging van Nuvoc te slaan. Toch bleven we ‘ons eigen spel’ spelen (ik denk inmiddels dat ik weet wat dat is, maar daarover een andere keer meer). De service ging beter lopen en ook blokkerend pakten we steeds vaker een puntje mee. Zo wisten we een achterstand van 6 punten om te draaien in een 20-19 voorsprong. En toen dat lukte waren we helemaal vastberaden om de set niet meer af te geven (26-24).
De tweede set begon wat minder moeizaam en ging gelijk op. Hierdoor leek het echter wel alsof we nog harder moesten werken voor onze punten. We kregen geen gaatje geslagen (zowel in de stand als in de verdediging). Gelukkig zat onze verdediging er deze set wel prima in. Hier en daar een gekke bal wegduiken en vooral ook een redelijk steady rallypass. Het spreekwoordelijke stuivertje viel steeds aan de kant van Nuvoc als het ging om de setstanden, maar bij (de reeds bekende) 20-19 wist Jochem met een mooie servicereeks het grootste deel van de set binnen te halen. (25-20)
De derde set werd het dus zaak om op 20-19 te komen (de vaste lezer van onze verslagen weet hoe dol de schrijver op statistieken is:)) Helaas wisten we bij 16-20 dat dat niet meer ging gebeuren. Het lag niet zozeer aan de wissels die toegepast werden, maar de scherpte was er blijkbaar even af. Een aantal langere servicebeurten vanuit de tegenstander en vanuit ons wat minder scorend vermogen. Dan is 1+1 toch echt 2 (of in dit geval 2-1; de setstand) (20-25).
In de vierde set ging het tot 14-14 gelijk op. Het veld naast ons was al klaar. Heren 3 had zojuist zijn eerste wedstrijd met 3-1 gewonnen. Hulde aan deze mannen! Maar wij moesten door. Vanaf 14-14 liepen we snel uit naar 18-14 (mooie servicereeks van Harm). Maar om in lijn met de andere sets te blijven werd het spel (onbewust?) minder. We speelden wat slordiger en lieten Nuvoc terugkomen tot 20-19. En tja, je weet inmiddels wat er dan statistisch gezien hoort te gebeuren... (25-21).
Overigens - zonder al te veel terug te blikken en daar conclusies voor de toekomst aan te verbinden: na de 4 verliespartijen op rij in oktober/november volgden 4 winstpartijen. We hebben in januari/februari 4 verliespartijen op rij gehad en na afgelopen zaterdag kan ik vooral zeggen dat nu al uitzie naar de komende 3 matches!
Afgelopen zaterdag 23 februari stond er weer een thuis wedstrijd op het programma tegen de Burgst dames 3. Aangezien we de vorige keer met 4-0 hadden gewonnen hoopten we dat dit ons weer ging lukken. Tijdens het moment van samenkomen om 11.00 uur hadden vele teamgenoten een gezellige avond gehad met (veel) alcoholische dranken. De paracetamol en koffie kwam dan al snel te voorschijn. Gelukkig hadden we deze wedstrijd versterking van de mini van de week: Laura! Ze had een mascotte bij zich wat ons hopelijk hielp om de wedstrijd als nog te winnen met de vele katers!
Wanneer Sjef vervolgens probeerde aan bijna iedereen die een kater had de wedstrijd voor de bespreken gaf Inge een mooie opmerking die wij allemaal niet van haar verwachten. Alleen maar een goed teken dus, dat Inge zich fijn voelt bij ons en net als ons gaat anticiperen binnen het team.
Over de eerste set wil ik eigenlijk heel kort zijn. We hebben deze set verloren omdat we met onze kopjes nog bij de feestavond waren. Hierdoor maakte we vele fouten en konden we het punt niet afmaken. De Burgst nam hierbij de overhand en won deze set met 20-25.
We waren er dus met elkaar op gebrand om de tweede set te winnen en de focus erbij te houden. Marjolein en Amber kwamen de tweede set ook in! Keurig speelden ze de wedstrijd met ons mee op hun positie! Eline had op dat moment haar techniek gevonden en prikte wel vijf ballen achter elkaar gedurende een mid-aanval! Wij namen duidelijk het voortouw in deze set en wonnen dan ook met 25-11!
De derde set begonnen we vol enthousiasme omdat we blij waren de tweede set gewonnen te hebben. Echter had de Burgst een hele sterke mid-aanvaller die de aanval keer op keer keurig af wist te maken. Wij waren hierbij op zoek hoe we deze aanval onder controle konden krijgen. Met enkele time-outs op het juiste moment van onze trainer/coach Sjef probeerde we een inhaalslag te maken. Helaas was deze set de Burgst sterker en verloren we met 20–25.
We begonnen de vierde set met de gedachten dat we deze wedstrijd niet weg zouden gaan geven. Er zit veel meer in ons dan we lieten zien en wilde graag de flow terug pakken van de tweede set! Met Yvette achterin de pass, een keurige service beurt van Veerle en twee harde (gelijk scorende) aanvallen van Inge pakte we de set met 25-23. Een vreugdedansje was hierbij wel op zijn plaats!
Met onze fanatieke en volle tribune begonnen we deze vijfde set met de basisopstelling. Het ging er gelijk op en we waren als teams zeker aan elkaar gewaagd! Romy had deze set mooie knallers van een aanval op positie zes en Ilse wist ook vol enthousiasme een scorende aanval te maken op één! Ik voelde dat we deze set en dus de wedstrijd zouden gaan winnen en dit was het geval met een mooie eindstand van 15-11.
Condor dames 1 heeft de wedstrijd met 3-2 gewonnen, het kon beter maar we kunnen niet elke wedstrijddag op ons best zijn! Elske, bedankt voor het fluiten van deze lange, maar leuke wedstrijd! Komende week hebben we geen wedstrijd want dan lopen we in de kroeg achter elkaar in de polonaise!
Voetjes van de vloer (D1 - VolleyTilburg DS ; 9-2-’19 ; 4-0)
Vrijdagavond voor de wedstrijd hebben we met het team (helaas kon niet iedereen er bij zijn) een drankje gedaan bij Bij Anton en uiteindelijk gingen de voetjes van de vloer. Dit resulteerde voor sommigen in een kater. Dan denk je dat kan niet veel goeds betekenen voor de wedstrijd, het tegendeel was waar!
Jasmijn was deze keer onze Mini van de week. Ze heeft Ilse en Celine goed warm gespeeld en mee ingeslagen. Jasmijn heeft de allereerste bal van de wedstrijd mogen serveren en heel goed gepasst waardoor het een mooie rally was.
Daarna begon de wedstrijd voor het echie. Misschien een beetje te ontspannen, want het ging lang gelijk op, maar halverwege de set begonnen we in de flow te komen en de set met 25-17 binnengehaald.
De tweede set startte Marjolein voor Romy. We gingen als een speer. Alles lukte pass, aanval, blocks (ook Veerle ;)) en zelfs het vissen. Aniek, voor wie de tegenstanders oude bekende waren, kwam er in voor Ilse. Ze kreeg gelijk een setup van Celine en ze maakte hem mooi af. Ook sloeg ze er nog een paar knalservices erachteraan. Kortom, een zeer overtuigende set met een score van 25-7! Onder de 10 was dat niet een kratje wijn?
De derde set kwam Maud er in voor Eline. Die trouwens een hele goede wedstrijd stond te spelen, de midaanvaller van de tegenpartij kwam er niet langs. Met zijn allen is er deze set heel veel van de vloer gehaald en één actie was zo mooi, die moet beschreven worden. Er werd verkeerd gepasst en Romy redde de bal met een duik heel knap nog net van de vloer waarna Inge nog eens op de grond vanuit een onmogelijke positie half op haar rug bijna tegen de wisselspelers gewoon die bal nog over het net wist te krijgen en het werd nog een punt voor ons ook. De reactie van het publiek was geweldig! Luid applaus en gejuich. Setstand uiteindelijk 25-14.
De vierde set startte weer met de basisopstelling. De concentratie werd bij iedereen wat minder, daardoor werden ook meer eigen fouten gemaakt. De tegenstander gaf niet op. Ik mocht ook nog een paar puntjes spelen en kwam er halverwege de set in het achterveld in voor Eline. Ook deze set werd gewonnen, dit keer met 25-16.
Eindstand 4-0 en ja ik ga het toch zeggen We staan gedeelde eerste!!!!
Yvette
De titel van het verslag van deze week verwijst naar de naam die onze groepapp heeft. Een appgroep, met daarin alle direct betrokkenen rond heren 1. *Invite only*
De app staat zelden stil. Van MB-knallers tot gif-jes (ask Jülf) tot historische onjuistheden, alles om het maar niet over de voorbereidingen voor de wedstrijd te hoeven hebben. Ondanks dat wordt er wel eens een planning gedeeld (lees: semi-opgelegd) en dat wordt dan in de meeste gevallen prima opgevolgd. Zo togen we afgelopen zaterdag richting Westerhoven met auto’s die minimaal 100 km/uur kunnen rijden. Het is namelijk niet naast de deur en we wilden ook wel met een minimale bezetting aankomen in de “Koolakkers”.
De naam van onze groepsapp is niet zomaar gekozen. Aan het begin van het seizoen stelden we onszelf de vraag: “wat wordt de doelstelling dit jaar?” Het antwoord varieerde van ‘handhaving’ tot ‘plaats 3′ (en alles wat daar tussen zit). Omdat we in ons spel niet van een compromis houden, hebben we dat dus bewaard voor de naam van de appgroep.
Net voor de wedstrijd stonden we op een mooie 6e plaats, met het vooruitzicht om binnen 15 dagen de volledige top 4 voor onze kiezen te krijgen. Over 2 weken weten we dus nagenoeg zeker of (dat) de naam prima gekozen blijkt te zijn.
Over de wedstrijd kan ik kort zijn (en dat zal ik dan ook doen deze keer). Zeker de eerste 3 sets konden beide kanten op. Bravo staat niet voor niets bovenaan en is een serieuze kandidaat om volgend jaar een stapje hoger te mogen gaan spelen. Toch wisten we aardig tegenstand te bieden. Punt voor punt, tand om tand (of zoiets, maar dan vriendelijk), speelden we de voor wat we waard waren. (Bijna) niet gehinderd door een scheidsrechter die het niet altijd even goed zag en wel erg vaak de kant van de minste weerstand koos (lees: ze wilde in Westerhoven blijven wonen).
Dat was echter geenszins de reden van uitslagen van de sets. Zoals gezegd: ons spel was (zeker de eerste 3 sets) van een net niveau. Maar niet genoeg om de huidige nummer 1 nog een stootje te kunnen geven (thuis werd het 2-3).
Jammer dat de bus met Waalwijkse supporters pas in de 4e set de weg naar de zaal had gevonden. Ze zagen ons minste spel, omdat er hier en daar wat vermoeidheid leek op te treden. Gelukkig maakte de scheidsrechter met een dubbele fout op matchpoint deze set ‘goed’ en konden we nog een paar mooie punten noteren, waardoor we (ondanks de 4-0 verlies) toch met een prima gevoel de kleedkamer in gingen.
Ik wil niet speculeren over de reden van deze plotselinge en hoogst onverwachte fluitbeweging, maar ik hoop dat we donderdag toch gewoon Hydra-mensen achter de bar hebben staan, i.p.v. op de bok ;).
Aanstaande donderdag spelen we thuis, om 19:45 uur, tegen Bladel, de huidige nummer 3.
Niet voor één zwart gat te vangen! Condor Heren 2 – Vridos 2 (26-01-’19; 3-1)
Aan het begin van dit seizoen maakte ik de belofte om na iedere wedstrijd iets op papier te zetten, zodat ook het gemêleerde gezelschap dat Heren 2 dit seizoen is kennis kon maken met de schrijfsels van de observant binnen Heren 2. Helaas is deze belofte nooit ingelost. Meerderlei redenen liggen hieraan ten grondslag, maar de voornaamste reden was toch wel het zwarte gat waar Heren 2 de eerste helft van het seizoen geleidelijk aan in verdween. Maar, zoals de befaamde theoretisch natuurkundige Stephen Hawking flinke hoofdbrekens had aan zwarte gaten, wist Heren 2 afgelopen zaterdag de theorie te slechten dat het mogelijk is uit zwarte gaten te komen.
Een zwart gat betekende overigens niet een writer’s block. Legio verhalen konden worden opgeschreven over de eerste seizoenshelft. Zo had ik kunnen schrijven over die ene keer dat we op vrijdagavond in Den Dungen de conciërge ontzettend boos hadden gemaakt omdat ie niet op tijd thuis kon zijn – wij hadden wat meer tijd nodig om de kleedkamer te verlaten (lees: het welbekende after-wedstrijd-hapje nuttigen). Ik had kunnen schrijven over die ene keer dat we in Giessenburg moesten volleyen en pas op de Merwedebrug bij Ruud het kwartje viel dat zijn schoenen niet in zijn tas zaten, waardoor moeder Willy halsoverkop achter de volleybalmeute aan mocht rijden. Ook had ik kunnen vertellen over de gebroeders Gelevert en hun perfect geplande skivakantie wat ons team twee wedstrijden zonder de vriendelijke ‘red devils’ opleverde. En als laatste had ik kunnen vertellen over hoe Harm uit zijn pantoffel schoot toen de scheidsrechter bij onze directe concurrent in de eerste ronde van een tweeluik ter voorkoming van degradatie. Al deze verhalen zwierven de afgelopen maanden rond in mijn hoofd, maar ik voelde drang nog niet om ze voor de eeuwigheid te bewaren, want: mooie verhalen rondom de wedstrijden die we speelden, maar die verloren we steevast. Het was een uitzichtloze situatie.
Een grote praatsessie - om een betere term te gebruiken dan de gangbare Nederlandse term motivational speech – rond de jaarwisseling moet de neuzen weer dezelfde kant op krijgen om van de tweede seizoenshelft wat te gaan maken. Dat resulteerde in de eerste wedstrijd van 2019 meteen in setwinst. Daarna volgden vijf verloren sets op rij, verspreid over die eerste wedstrijd en de daaropvolgende uitwedstrijd. Het lek hadden we nog niet boven. De afgelopen week echter, na ampel overleg met onze coach Hannie, wisten we allebei wat er een beetje aan schortte; trainingsinzet en wedstrijdmentaliteit. Makkelijk gezegd natuurlijk, want dat was in de praatsessie al naar voren gekomen, maar tijdens de laatste training stonden de koppies strakker en werd er meer trainingsarbeid geleverd. Dat lag voor een groot deel aan een totaal andere invulling van de training door onze Hannie, waarvoor dank. Na de training groeide bij mij het gevoel dat er iets moois kon gebeuren zaterdag.
De tegenstander van dienst was Vridos 2, het team waar we in Giessenburg klop van kregen en waar moeder Willy getuige van was. Aangemoedigd door een volle tribune en een volle reservebank startten we met passie en energie aan de pot. Het leek of in de eerste set de puzzelstukjes als vanzelf in elkaar pasten, zo beheerst en makkelijk werd er gevolleybald. Spelverdeler Ruud legde de balletjes lekker neer, er werd geprikt en geslagen en er werd zelfs (!) aan blokverdediging gedaan. Iedereen droeg bij aan een lekker sfeertje binnen en buiten de lijnen en wij voelden ons daar goed bij. Met 25-14 lieten we Vridos met open mond van verbazing achter. Set twee had een soortgelijk spelverloop. Dezelfde zes spelers stonden binnen de lijnen en de frivoliteit waarmee gespeel werd, deed ons allen goed. Blijven werken, blijven gaan en communiceren was het devies waarmee we ook set twee binnensleepten met een één-punt-grotere marge dan set één: 25-13.
Set drie bracht een eerste wissel binnen de lijnen halverwege de set. Passer-loper Jago werd vervangen door Willem en bij zijn eerste balcontact maakte hij de redding van de wedstrijd na een gesmashte bal van de tegenstander die via de handen van de schrijver van dit stuk op de grond dreigde te vallen. Met een elegante duikvlucht en een krachtige armbeweging veegde Willem dat balletje van de vloer. Het was symbolisch voor de kracht waarmee Heren 2 de wedstrijd onder controle had. Harm, onze diagonaalspeler, waarschuwde echter voor het dipje waar ieder team weleens tegenaan loopt, zo ook wij. Het dipje duurde slechts een paar balletjes en de kleine achterstand in deze set werd simpelweg omgebogen tot een setwinst en dus ook de tweede winstpartij van het seizoen!
Dat daarna de vierde set verloren werd, was een heel klein smetje; deze set hadden we ook moeten pakken, maar de tegenstander ging ineens goed verdedigen en ze sloegen de ballen ook wat harder naar beneden. Alle heren lachten hun tanden bloot en in de kleedkamer werd iedereen die ook maar een stap binnen durfde te zetten getrakteerd op een paar aardige oneliners om ze in het zonnetje te zetten.
Aan mij de fantastische taak jullie mee (terug) te nemen naar onze wedstrijd tegen VVC Best.
Een vrij bewogen wedstrijd zal ik maar zeggen.
We begonnen de wedstrijd, zoals altijd, een uur van te voren aanwezig in de kantine, van ditmaal, De Wetering.
Normaal gesproken zijn onze thuiswedstrijden in de Werft, maar die stond vandaag in het teken van de judo. Eenmaal daar bleek de zaal pas vrij te zijn vanaf 12.00 uur en dat terwijl onze wedstrijd zou horen te beginnen om 12.00 uur, dat werd dus een rondje extra koffie (of wat anders natuurlijk, chocomel bijvoorbeeld wat eigenlijk een fristi had moeten zijn).
Ook was vandaag de aftrap voor ‘de mini van de week’! Super leuk! Wij hadden de eer om vandaag Remy mee te nemen in ons spel. En wat deed ze het goed. Alles heeft ze gezellig meegedaan, van inspelen tot yellen en een fantastische “eerste punt” meegedaan. En natuurlijk ons de hele wedstrijd gesupport. Dat verdiende natuurlijk een oorkonde en wat lekkers!
Daar begonnen we aan een mooie 1e set met het basisteam in de opstelling. Het liep goed, er mocht hier en daar wat meer pit in zitten. Maar wat stond het block goed dicht!! Ik kwam er aan het einde van de set in als wissel voor Eline om te helpen in de pass, uiteindelijk had geen bal mij bereikt ;D maar dat geeft niet, de set was voor ons.
De 2e set was met een andere opstelling. We gingen de wedstrijd goed in. Ergens halverwege ging er iets mis, er was een geblesseerde, niet aan onze zijde (gelukkig). Aan het net was een aanval van mij en daarbij kwam ik over de lijn met mijn voet. Het meisje aan de andere zijde ging door haar enkel, door eigen zeggen, op mijn voet te zijn beland. Ik heb nog mijn twijfels daarover, maar dat ik het veroorzaakt had was wel duidelijk aangezien ze mijn schouder wel raakte. Groot verdriet en histerie, ze konden niet meer verder en volgens haar vader moest de wedstrijd gestaakt worden, omdat ze geen wissels hadden en zeker niet met 5 door mochten spelen. Na wat zoek en speurwerk bleek de wedstrijd wel door gezet te moeten worden met 5 als dat zo was. Wonder boven wonder bleek de enkel toch wel wat mee te vallen en meer in de categorie theatraal thuis te horen. De wedstrijd ging verder. Deze hebben we mooi afgemaakt met zijn allen, met een mooie 25-16 winst.
In de 3e set kwam Romy terug in het spel voor Ilse. Het aanvallend aantal was de gehele wedstrijd aan beide kanten zeer hoog. Maar Romy en Inge hadden wat klappers deze set! Sjef zei niet voor niets dat Inge een beetje moest oppassen voor de vloer :) Jammer dat we deze set niet hebben afgemaakt toen we nog een punt of 3 moesten. De servicebeurt ging naar de andere kant en daar hebben we, doordat de sevicepass niet lekker ging, onnodig wat weggegeven. Deze set werd na een spannende verlenging, winst voor ons met 29-27, yeeaah!
De 4e set startte zoals de 1e set, met het basisteam. Prachtige voorsprong behaald en lekker spel. De tegenstander was deze set wat gefrustreerd en dat werd ge-uit naar de wisselspelers van ons. Deze zouden het telbord blokkeren en dat kon op de een of andere manier niet netjes gevraagd of aangegeven worden in het bijzonder door 1. Hier had Eline een prachtig antwoord op; tijdens haar geklaag kreeg ze de bal aanvallend van Eline om haar oren. Aan het einde van de set kwam Maud er nog in en heeft goed aan staan vallen, petje af als je koud bent. Ook kwam Yvette er voor de 1e keer weer in. Yvette is al een hele lange tijd geblesseerd, maar is weer zachtjes aan begonnen met trainen, super fijn Yvette!! En echt chapeau dat je er iedere wedstrijd bij bent.
Op 19-1-19 mochten we weer richting Rosmalen. Vooraf was 1 ding duidelijk: er zou niet gegeten gaan worden bij de lokale shoarmatent, want daar waren we de vorige keer een week van ontregeld!
Helaas leek dat het enige wat vooraf duidelijk was. Er werd in de appgroep vakkundig ontwijkend gedrag vertoond als het ging om de organisatie rond het vervoer. Een ietwat ingewikkelde, maar toch visueel netjes opgestelde, weergave van het rij- en rusttijdenschema werd gedeeld. Daarna vond de Benjamin van het stel het nog nodig om te reageren, waardoor ook de ijdele poging van de schemamaker in het water viel om e.e.a. nog enigszins in goede banen te leiden. Het kwam erop neer, dat we met 6 auto’s (incl. wat supporters) naar het pittoreske Rosmalen togen. Op de terugweg zat de meerderheid zeer ruim (lees: bijna alleen in de auto), maar dat mocht de pret niet drukken.
Ik denk dat voorgaande wedstrijdverslagen over matches in Rosmalen van dezelfde strekking zouden kunnen zijn als dit verslag, dus vandaar dat er geen uitgebreide weergave volgt van de slechte inspeelmuziek, de sfeerloze hal en andere onzin-excuses waardoor we niet ons beste spel kunnen laten zien tegen deze tegenstander. In ieder geval is het raadsel van de shirtnummer opgelost. De spelers van Spirit hebben allemaal een shirtnummer dat begint met 20 of 21. En dat komt door ons! Bij iedere wedstrijd die we tegen elkaar spelen is het als eerste bereiken van de 20- of 21-puntengrens (ongeacht de voorsprong op dat moment) voor beide teams geen enkele garantie op de setwinst.
Vandaar ook dat de uitspraak: “Je moet in een wedstrijd als VC Condor tegen Spirit altijd minimaal 100 punten halen, maar dan nog heb je waarschijnlijk niet gewonnen!” vanaf nu gewoon definitief de boeken in kan. Maar liefst 113 punten waren er nodig (voor beide partijen) om tot een 3-2 einduitslag te komen.
Dit lag misschien aan de wisselspelers (of beter gezegd: het gebrek daar aan), want een zitverjaardag in Breda is blijkbaar reden om niet met het sterrenensemble mee te gaan;). Aan de andere kant hield Frank’s rug het redelijk (...iets met leeftijd en tijgerbalsem...) en konden we ‘zelfs’ een speler afstaan aan H2.
Een aantal duimpjes in de lucht nog tot slot voor onze supporters die meegereisd waren, of zelfs nog bleven wachten in de zaal; en natuurlijk voor onze nieuwe ballenvanger en bidonvuller aka ‘het-zoontje-van-de-trainer’.
We mochten de wedstrijddag afsluiten in het minstens zo pittoreske Vlijmen, waar we samen met een representatieve afvaardiging van D1 aankwamen. Aldaar zat een uitgehongerd heren 2 te wachten die, en ik citeer: “in tegenstelling tot H1 maar 4 sets nodig hadden om de wedstrijd te verliezen!”
gummygunk
ellievsbear
kaledo-art
jbbartram-illu