#howthewestwaslost

[mpalacioart]

View this post on Instagram

Dambisa Moyo’s books, explains with profound clarity how the global market works. I like like the premise of her first book "Dead Aid." Yes. corruption and disenfranchising African people is one of the main costs of #poverty on the continent. Fortunately, in her books, Dambisa Moyo provides solutions to the problems in #Africa. @dambisamoyo #dambisamoyo #DeadAid #HowTheWestWasLost #EdgeOfChaos #WinnerTakesAll

[prvanstekelenborg]

Give a monkey a brain...

And he’ll swear, he’s the center of the universe. Dat is niet alleen een van de beste platen van het Amerikaanse Fishbone, het is een waarheid als een koe. Want, wat de heren van de crossover-band bedoelden te zeggen is dat iedere idioot denkt volledig uitgerust en compleet capabel te zijn in de wereld waarin hij zich begeeft of in het vakgebied waarin hij werkzaam is. Met alle ego-tripperij en arrogantie die erbij horen. 

Sommigen noemen dat een rotsvast vertrouwen in jezelf, anderen beschouwen het als een vorm van zelfoverschatting waarbij oogkleppen nodig zijn om vooral niet te merken hoe anderen tegen jou aankijken. In het Nederlands is er geen gezegde dat een exacte vertaling is. ‘In het land der blinden is éénoog koning’ komt in de buurt, maar dat is meer een passieve benadering van de strekking. Als er echt geen geschikte persoon meer beschikbaar is, dan heeft degene met ‘een rugzakje’ nog altijd meer recht van spreken dan een volk van doofstomme imbecielen. Een beetje het leiderschapsbeginsel van Macchiavelli’s Il Principe. ‘Give a monkey a brain’ is brutaler, directer en confronterender van aard. Het is zoiets als de hardste schreeuwers die daarmee de meeste rechten opeisen. Omdat ze zo hard schreeuwen gelooft de meerderheid dat ze het gelijk aan hun kant hebben.

Waar het om gaat volgens de bedenkers Greg Hill en Kerry Wendell Thornley in hun Principia Discordia/How the West was Lost - gepubliceerd in 1965 - is dat alles en iedereen over een blufferig overlevingsmechanisme beschikt zodra ze kennis maken met wat menselijke trekjes. De mens is een niet te vertrouwen creatie die er alles aan doet om de baas van de voedselketen te blijven. De Discordiaanse leer gaat er dan ook vanuit dat alleen vanuit een complete chaos een compleet nieuwe levensorde is op te bouwen. Iets met uithuilen en opnieuw beginnen. Als rasechte Mormonen hadden Kerry en Greg niet veel op met de moderne mens. En al helemaal niet met de machtswellust en hebzucht die het moderne karakter van de mens bepalen. Bij het schrijven van de Principia Discordia lieten Hill en Thornley zich leiden door het Taoïsme.

Kortom, onverlate types als Harry Mens en Donald Trump kunnen wel een grote scheur opentrekken, hun intellect wordt er niet groter van. En, de overtuigingskracht richting medewerkers en omstanders ook niet. Gewichtig doen en mooipraterij kunnen niet verhullen dat je eigenlijk niets weet en totaal geen zeggenschap hebt. ‘Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding’ is wat dat betreft een mooie afsluiting.