Coller a cereixa da cerdeira á boca. Mordela e viaxar polo sabor cara o tempo da sombra fresca e a chuvia de ramallos. “Recobrar mi alma dulce , mi confianza, el fuego aquel sin humo ni agonía”. Un cesto, #idavidale
“Se va la tarde de hoy,/ voy a perder las gracias ofrecidas./ La memoria entreabierta/ señala una pradera fresca de tiempo antiguo/ para por él hundirse,/ para tornar por ella,/ hacia la edad sin risa ni cansancio,/ despertarla, pedirle sus promesas,/ recobrar mi alma dulce,/ mi confianza,/ el fuego aquel sin humo ni agonía./ pero el atardecer llega/ como lluvia total, a disolver/ el tiempo en el que pude tenacer/ -o morir- hacia algo eterno./ Todo tiembla:/ un último rayo de sol en las terrazas,/ una isla de nube, un sólo pájaro;/ Todo corre, se ordena, se concierta/ en un signo preciso de abandono/ para apagar la fiesta aquí,/ para ir más lejos,/ a dar en otras manos las antorchas./ Todo estaba a mi alcance,/ Todo de pronto es nada”









