#inancavadit

[erkankarakiraz]

İnanç Avadit, "Canavarın Kalbi", Monokl Yayınları, 1. Basım: İstanbul, Ekim 2019, 70 sayfa, şiir. ▪ ...'ın Kalbi Yaşayan yerlerim acıyor Kimsenin Kemeraltı'na gitmediği bir saatte Hayalî bir arkadaştan öte Yani kendim. Anlıyor musun? Anlamak için değil Bakıp çıkmak belki biraz görünmek belki temaşanın ayyuka çıktığı bir zamanda Anlatmanın kendisiyle ilgili olmadığı bir Biraz endorfin serotonin ve dopamin Motivasyonun çok önemli olduğu ve biraz şivenin Irkçı şakaların Bir türlü anlatılamayanın ve istenmediği de tam bunun Yani anlıyor musun İmkânsız bir çağdan ki ben de biliyorum da mı yaşıyorum (sayfa 39) ▪ @inancavadit #inancavadit #monokl ▪ https://www.instagram.com/p/B5V4W24jznesk7CLdZmCQn3NfFTLv4k5DPbsjs0/?igshid=15ltpykyj31ye

[vangoghsarisi]

mezbaha sana bu mektubu tertemiz bir mezbahadan yazıyorum dostum kanların sıçramadığı, kan kanallarından tertemiz aktığı hayvanların boğazlanmadığı, şoklanarak öldürüldüğü tüm uluslar arası standartlara uygun bu mezhabadan sana tertemiz ölümler yolluyorum bir laboratuar hassasiyetiyle yönergelere bağlanmış bir disiplinle testler, el değmeden paketlenmiş hücreler naylon kıyafetler, yükleme rampaları, sağ kalçaya vurulmuş mavi bir mühürle her gün biraz daha soğuk her gün biraz daha ölüm bir teknolojiyle gökyüzünü ve toprağı hiç tanımamış bu hijyenikcesetlerle; nasılsın, iyi hissediyor musun? alıştın mı mutsuzluğuna? yoksa hala mücadele mi ediyorsun? yeni bir hap çıkmış dostum, dünya ölüyor döndüğü yerde, sen mutlu oluyorsun. sana bu mektubu adolfun kalbinden yazıyorum dostum. kalbimi söküp kopardığım yerine kapkara bir boşluk yerine öğrendiğim öldürme biçimleri yerine bilerek gevşek bırakılmış bir ilmek yerine ben yalnızca emirleri uyguluyordum dediğim yerden sana kapkara bir kalp bırakıyorum güneş doğdu elbet şiir yazılmaya devam etti sabahları bile sevdik dostum onca ölümün üzerine doğmuş sabahları ilerleme diyoruz adına bir şeylerin ben kendi adıma memnunum da biraz en azından çok değil, iki yüz yıl önce savaşın kötü bir alışkanlık olduğunu kimse düşünmüyordu artık düşünüyoruz öldürmeye de devam ederek yepyeni öldürme biçimleri bu tertemiz mezbahada dostum geride tek bir canlı hücre dokusu bırakmadan öldüren bombalar adına ilerleme diyoruz bir şeylerin önümde gaz ve toz bulutu içinde meydanlar yine de ilerliyoruz dostum yüzüme taktığım maskenin ardında hareket eden canlı bir şeyler var öldürmemeyi öğreneceğiz elbet biraz daha öldürmek zorunda olarak sana bu mektubu bir otoban yalnızlığından yazıyorum dostum yeryüzü kederinden, dünya acısından dinlenme tesisinde çalışan ölü yüzlü garsonun umursamazlığından ama kalbimi söküp kopardıkları yerde gülmeyi çok özlemiş kalabalıklar ben bir nazi subayından arta kalan neyse oyum dostum umutla kanser arasında terminal bir bedenle bir filiz arasında bir gulag sürgünüyle bir bahar sürgünü arasında yaşamı ve ölümü tutuyorum ellerimde ağacı ve baltayı mikrobu ve aşıyı sana bu mektubu başlangıçla bitişin içiçe geçtiği bir pazar sabahından yazıyorum dostum

https://oavadit.wordpress.com/