Dzień czwarty (11 luty) / Day four (11th of February)
Na wstępnie chciałbym bardzo przeprosić za takie pierwszezdjęcie, ale Asia narzekała, że nie ma jej na żadnym, więc obiecałem jej, że tozdjęcie umieszczę jako pierwsze.
At the very beginning I want to apologize for the first photo, but Asia was complaining that there are no pictures of here so I had to promise that I'll post this one as the first one.
Przez większość dnia, bałem się, że nic się nie wydarzy i nie będę miał o czym napisać. Na szczęście, myliłem się.
Na uczelni robi się nie dobrze, z uwagi na fakt, iż temperatura zaczyna niebezpiecznie rosnąć. O godzinie 17 było 34 stopnie.
Jedyne czego dowiedzieliśmy się (poza wiedzą wyniesioną z wykładów oczywiście) to fakt, iż oni tutaj mają czas i zrobienie 15 zdjęć paszportowych fotografowi zajmuje jakieś 48 godzin bo „all photos has to be processed”. Wcale nie dziwię się, że oni w Polsce mieli tak „ciężko” i „strasznie”, bo przychodzili, mówili co chcą i to dostawali (no, może poza pocztą, ale przemilczę ten fakt), a tu zajmuje im to co najmniej 5 telefonów i 4 dni.
Po zajęciach pojechaliśmy na wycieczkę do miejsca zwanego Goraj Muni Seva Ashram. Sama droga do tego miejsca powalała.
Almost through the whole day I was afraid that nothing will happen and there will be nothing to write about. Fortunately I was wrong.
On the university it's getting worse, due to the fact that the temperature is rising dangerously. At 5 p.m. were 34 degrees.
They only thing that we got to know (certainly except for the knowledge from lectures) was the fact that they've got plenty of time here. Taking fifteen passport photos takes about 48h, because "all photos has to be processed". I'm not surprised that they had such "tough" and "fearful" time in Poland, as they received immediately what they asked about (oh, maybe besides Polish postal service, but hush!). While here it would last at least five phone calls and four days.
After the classes we participated in a trip to a place called Goraj Muni Seva Ashram. The very road to our destination was extraordinary.
To w tle, to szkoła. A z przodu, jeśli ktoś nie poznał to krowa. Święta krowa.
To zdjęcie specjalnie dla moich kolegów z budowlanki, patrzcie jak się podtrzymuje strop w Indiach
The building in the background is a school and, if you didn't recognize, in the foreground is a cow. The holy cow.
The following photo is a special gift for my friends from the institute of architecture. Look how they sustain the ceiling in India.
Generalnie przed przyjazdem na miejsce sami nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. O miejscu, z powodu własnego lenistwa nie wiedzieliśmy dosłownie nic.
Okazało się, że jest to swoiste małe komunistyczne państewko w środku Indii. Już wyjaśniam co mam na myśli. Goraj jest ośrodkiem dla biednych osób utworzonym przez tą panią
In general, before the trip, we had no idea about where and why we are going. But we have to blame for that only our laziness.
Later on we figured out that it's a small communist state in the middle of India. Let me explain: Goraj is a center for poor people that was created by this woman:
Który przyjmuje pod swoje skrzydła każdego kto potrzebuje pomocy. Pobyt tutaj kosztuje 30 euro za miesiąc. Na terenie ośrodka znajdziemy małe dzieci maltretowane przez rodziców, starców którzy wylądowaliby na ulicy, gdyby nie to miejsce, psychicznie chorych, szkołę podstawową, średnią i wyższą dla lokalnych dzieci oraz szpital dla chorych na raka. Jeśli o czymś zapomniałem, to bardzo przepraszam. Wszystko to utrzymuje się z dotacji i dobroci ludzi. Ośrodek jest prawie w pełni samowystarczalny, posiadają dużo kolektorów słonecznych, własne źródła wody, oczyszczalnie ścieków. Sami produkują sobie większość jedzenia, gdyż zależy im na tym, by było ono zdrowe, bez dodatku konserwantów. Ok, koniec pisania, przejdźmy do zdjęć.
that takes care of every person in need. Staying there costs about 30€ per month. In the center we can meet small kids ill-treated by their parents, elders that would end up on the streets and mentally ill. There is a kindergarten, a primary school and a high school, some kind of college and hospital for people with cancer. I'm really sorry if I forgot about something. Everything is paid by charities and people of good will. The center is almost self-sufficient they've got plants of solar collectors, their own sources of water and industrial water treatment. They produce most of the necessary food, as they want it to be healthy and without preservatives.
That's it, let's look at some photos.
Jak widać, jednak nie wszyscy lubią jak się im robi zdjęcia ;)
As you can see not everyone like pictures ;).
Jednak można tu (w Indiach) spotkać bardzo wiele osób, które nie mają nic przeciwko, a nawet pokuszę się o stwierdzenie, że są świetnymi „modelami” do fotografowania.
Still, you can meet here (in India) a lot of people that have no objections against taking photos of them, or they even volunteer as great "models".
Oraz przy wejściu do szpitala, Bóg pracy (przynajmniej tak zrozumiałem z wypowiedzi jednego z pracowników ośrodka)
And next to the entrance to the hospital the God of work (at least that's what I understood from a speech of one of the workers).
If you want your work to be done, before pray to this God
A teraz troszeczkę zmieniając nastrój,
Let's change the atmosphere a little bit.
Tak na koniec naszła mnie taka rozkmina podczas chodzenia po tym szpitalu. Jeśli ktoś nie chce kminić, może przeskoczyć do PSki na dole. W jaki sposób zachować się w takim miejscu jak szpital, zwłaszcza dla ludzi chorych na raka? Hindusi są bardzo pogodnym narodem, jednak tam, atmosfera jest zgoła inna. Uśmiechać się do nich, robić im zdjęcia itp., bo
„Może ktoś skazany na samotność, ogrzeje się twym ciepłem, zapomni o kłopotach”
czy jednak zachować powagę i w pewnym sensie poważnym nastrojem łączyć się z nimi w ich cierpieniu?
To tyle na dzisiaj (wczoraj)
PS. Dzisiaj dowiedziałem się, że ta impreza na ulicy, z wczoraj to było wesele. Lub precyzyjniej mówiąc, dzień przed weselem.
I want to finish the note by sharing such though with you. (If you don't want to read this you can skip to P. S.) So, how should you behave in a place like hospital, especially in the ontological one? Hindus are very cheerful, but there the atmosphere was extremely different. Should you smile, take photos etc. as
Maybe someone fated for loneliness will warm with your warm and forget about the worries
or should you stay serious and in some way with such mood share their suffer?
That's it for today (yesterday).
P. S. Today I've found out that this party, on the street, it was a wedding. Or speaking more precisely, the day before the wedding.
