Kapıya kadar ittiler, sonra kapıdan çıktım diye suçlu ben oldum.Kendi itişinizi görmeyip, benim gidişimi gördünüz.Ne zaman vazgeçtim bilinmez ama bir gün geldi, artık yerim yokmuş gibi hissettirdiniz.Aslında hiçbir zaman yerim yoktu, değil mi?
𝑉𝑒 𝒷𝑒𝓃 𝑔𝒾𝓉𝓉𝒾𝓂.
Sizse arkamdan “nasıl da bıraktı” dediniz.Ama ben bırakmamıştım, İtilmiştim.Sahteliğinizle, yalanlarınızla yanınızda olmak tüketmişti beni.Belki de şu an gitmek değil,asıl suçum bu zamana kadar kalmaktı gibi.












