Όλοι, λίγο πολύ, ανατρέχουμε στις παλιές ξεχασμένες μέρες του σχολείου. Τότε που τα πράγματα ήταν πιο απλά και η ζωή λιγότερο σύνθετη.Μέχρι που ξαφνικά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την πρώτη μας δυσκολία, ένα εμπόδιο που μοιάζει βουνό και εμείς πολύ μικροί να το διαχειριστούμε. "Πανελλήνιες". Μια λέξη, χιλιάδες συναισθήματα. Ανάμεικτα. Δε θέλω να επεκταθώ στο πόσο όλοι "υποφέραμε" στις πανελλήνιες, όσοι το έχουν βιώσει ξέρουν ακριβώς για τι πράγμα μιλάω. Πιο πολύ προσπαθώ να με θυμηθώ σαν αντικειμενικός παρατηρητής. Ήμουν ανέκαθεν λογοτεχνική φλέβα,μισούσα τα μαθηματικά και το είχα στο μπλα μπλα. Τώρα σπουδάζω κάτι τελείως έξω από αυτό και αναρωτιέμαι: <<Που πήγε αυτό το παιδί;>> Όλα τα παιδιά έχουν όνειρα. Μπορεί να μην ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους -τι πιο συνηθισμένο άλλωστε, αλλά ξέρουν σίγουρα τι δε θέλουν. Το πρόβλημα είναι το εξής: Τι κάνει τους ανθρώπους να πνίγουν τις όποιες δεξιότητες τους, τις κλίσεις ακόμα και τα όνειρά τους και να καταπιάνονται με κάτι έξω από αυτούς; Γιατί καταλήγουν να απαρνιούνται τις ιδιαίτερες κλίσεις τους, τη μοναδικότητα τους και χάνουν το παιδί που κρύβουν μέσα τους; Το σχολείο τι κάνει για όλα αυτά εκτός από το να δημιουργεί "ανθρώπινο δυναμικό"; Είναι πολύ λυπηρό να φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή σου που να αναρωτιέσαι γιατί θυσίασες τα όνειρά σου στο βωμό της επαγγελματικής προοπτικής. Και ακόμα πιο λυπηρό να χάνεις τον εαυτό σου και συχνά να σκέφτεσαι: Γιατί δε μου αρέσει η ζωή μου, γιατί δε με αναγνωρίζω πια; Αυτές ήταν οι σκέψεις μου,ελπίζω να μην κούρασα. Αν έστω και ένα παιδί που δίνει Πανελλήνιες ή ένα παιδί που έκανε μια λάθος επιλογή, διαβάζει αυτό και δει τη ζωή του με άλλη οπτική, θα χαρώ ειλικρινά πολύ. Τίποτα δεν τελειώνει εδώ..Τόσο κλισέ μα και τόσο αλήθεια.. #itspelin