Pancake gate
Fluffy pancakes (ふわふわのパンケーキ): dat moest ik eindelijk eens proberen. Het werd memorabel, en niet omdat de pannenkoekjes nog veel fluffier smaakten dan ik me had kunnen inbeelden.
Bij het eten kregen we koffie (koud, zelf voor gekozen) en een kannetje met extra koffie. Nu hadden we net geleerd dat het beleefd is om elkáár bij te schenken, niet jezelf.
“Goh, de koffie wordt steeds lekkerder naarmate we bijschenken”, merkte Sebas op. “Hoppa, jij het laatste beetje?” Hij schonk me bij en we zeiden nog tegen elkaar dat het zo’n leuk koffiekannetje was. Behalve dat het geen koffiekan bleek te zijn.
Ik kwam er snel achter, tegelijk met de muisstille andere gasten, toen ik bijna stikte in mijn ‘koffie’. Eerst vanwege de dikke structuur van wat geen koffie maar stroop bleek te zijn, daarna van het lachen.
Vervolgens kwam de staff aangesneld met water om me te helpen. Ik legde in mijn beste Google Translate-Japans uit wat er was gebeurd, en zowaar: de dame kon haar lachen ook niet inhouden. Gelukkig kennen we in Nederland niet zoiets als gezichtsverlies, anders had ik alleen nog een nek!
