Room 407

Een blog over mijn belevenissen in Japan, geschreven vanachter mijn bureau in kamer 407.

[an-japan]

Losse (garage)boxen

Als je erop gaat letten, zie je ze overal. Niet alleen voor je auto, maar ook voor een fiets of simpelweg wat kleine spulletjes.

[an-japan]

Vernuftige functionaliteiten

Een mandje naast de tafel waar je je tas in doet, diverse haakjes in de bus en zelfs een speciale opbergplankje in de deur van het wc-hokje. En dan ook nog eens op de enige juiste plek: bij het handvat om de deur te openen. Want, zo zullen ze gedacht hebben bij deze pitstop langs de snelweg, er hebben al teveel reizigers hun telefoon en/of portemonnee vergeten. De oplettende kijker ziet zelfs een parapluhouder!

[an-japan]

Pancake gate

Fluffy pancakes (ふわふわのパンケーキ): dat moest ik eindelijk eens proberen. Het werd memorabel, en niet omdat de pannenkoekjes nog veel fluffier smaakten dan ik me had kunnen inbeelden.

Bij het eten kregen we koffie (koud, zelf voor gekozen) en een kannetje met extra koffie. Nu hadden we net geleerd dat het beleefd is om elkáár bij te schenken, niet jezelf.

“Goh, de koffie wordt steeds lekkerder naarmate we bijschenken”, merkte Sebas op. “Hoppa, jij het laatste beetje?” Hij schonk me bij en we zeiden nog tegen elkaar dat het zo’n leuk koffiekannetje was. Behalve dat het geen koffiekan bleek te zijn.

Ik kwam er snel achter, tegelijk met de muisstille andere gasten, toen ik bijna stikte in mijn ‘koffie’. Eerst vanwege de dikke structuur van wat geen koffie maar stroop bleek te zijn, daarna van het lachen.

Vervolgens kwam de staff aangesneld met water om me te helpen. Ik legde in mijn beste Google Translate-Japans uit wat er was gebeurd, en zowaar: de dame kon haar lachen ook niet inhouden. Gelukkig kennen we in Nederland niet zoiets als gezichtsverlies, anders had ik alleen nog een nek!

[an-japan]

Huis Ten Bosch - Nederland met Japanse perfectie

Een beetje sceptisch gingen we erheen. Vlieg je bijna 10.000 km om vervolgens weer ‘naar je eigen land’ te gaan. Toch konden we het niet laten. Gelukkig maar, want het was de meest bizarre en coole ervaring in jaren.

Het begint allemaal met deze knaloranje trein, “Huize Ten Bosch Limited Express”. Een trein die speciaal in het leven is geroepen voor dit park. Dan denk je al - het moet wel leuk zijn.

Eenmaal aangekomen kijk je direct uit op een 1 op 2 nagebouwd Amsterdam Centraal. De ‘oehs’ en ‘ahs’ vliegen je om de oren en alle mobieltjes worden gepakt. Vervolgens een lange loopbrug op, waar opgewekte muziek door de speakers klinkt. Geen Wilhelmus, dat dan weer niet.

Eenmaal in het park aangekomen zijn er direct tal van fotomogelijkheden. Wij kozen voor dit kitscherige hart met tulpen. De grijns was toen al niet van onze bek te slaan. Laat staan toen we eenmaal echt in het park aankwamen. Hieronder een sfeerimpressie:

Allereerst heel veel tulpen. Geinig, want in Nederland ben ik nog nooit naar een tulpenveld geweest. Altijd angstig voor de overdosis Chinezen en Japanners die daar rondlopen ;-).

Alles was er. Van geïmporteerde straatstenen tot knipperende lantaarns, zelfs boze, grijze wolken. En grachten, grachtenpanden en de mogelijkheid om te kanoën. Maar dat doe ik liever in Giethoorn! ;-)

Ook was er aan eten en drinken gedacht. De ‘kaaswaag’, ‘yoghurtwaag’, frietjes. Vreemd genoeg geen frikandellen of stroopwafels. Wel het hilarische cafetaria Bikken Bikken. 

Woonwijk Wassenaar Er was een wijk aan het water, inclusief boten en terrassen. Daar mochten we niet komen. Het stimuleerde ons om tot op de bodem uit te zoeken wat dat nou precies was. Duur grapje als het alleen ter decoratie dient. Wat blijkt? Het is gewoon een wijk waar Japanners wonen. Dit zijn de enige huizen in Japan die in de afgelopen 20 jaar hun waarde hebben behouden. Wat kost zo’n huis? Geen idee. Het enige dat we weten is dat het park in totaal zo’n 2.5 mlijard euro heeft gekost. 

[an-japan]

Sfeerimpressie Huize Ten Bosch deel 1

[an-japan]

De Japanse keuken is erg goed. Veel mensen denken dat er hele dagen sushi wordt gegeten. Dat is echter niet zo - pas na 1.5 week hadden wij onze eerste sushi. Het is soms zelfs best wel een zoektocht als je eenmaal sushitrek hebt. Wat wordt er nog meer gegeten? Onder andere: - Taponyaki: een soort deegballetjes met octopus erin - Ramen: soort noedelsoep met hele smakelijke bouillon en vaak een stukje vlees - Yakitori: en andere BBQ sticks. - Sashimi: rouwe vis - Rijstgerechten - Misosoup - Veel zeewier - Veel (gefrituurde) kip - En nog veel meer Soms eet ik ook iets wat ik niet helemaal kan plaatsen. Dat is wel leuk, ik heb eigenlijk nooit iets gegeten wat ik niet lekker vond. So far so good.

De Japanse keuken is in ieder geval erg puur. De ingrediënten zijn bijna allemaal traceerbaar, weinig bewerkt voedsel. Veel smaak, niet echt veel kruiden. Hoe doe je dat toch.

[an-japan]

Op het moment dat de trein een andere kant op gaat, worden ALLE stoelen omgedraaid. Allemaal weer met de neusjes dezelfde richting op. Er was iemand die daar geen zin in had, maar toen degene even naar de wc was, heeft ze alsnog snel zijn stoeltje omgedraaid.

[an-japan]

KATTENEILAND AINOSHIMA. We konden het echt niet laten. Meer katten dan mensen. Maar bovenal schitterend om even rond te wandelen (al staat de omgeving niet in deze collage). 

[an-japan]

Prikkellicious

Even een impressie van alle geluiden die je hoort op een gemiddelde dag in Japan. Het opvallende is dat 90% van het geluid niet van de Japanners zelf komt, maar uit speakers op de vreemdste plekken. 

CD promoties - Er rijden vrachtwagens over straat met de muziek en albumhoes

Politiewagens- Los van de sirene hebben politieauto’s een megafoon waarmee ze schreeuwen wat er al dan niet wordt overtreden.

WC’s - Kom je even op dat kleine hokje voor je rust, zegt de wc iets tegen je. Ik zou niet weten wat. Vervolgens zijn er ook nog allerlei knopjes waar je op kunt drukken om je eigen geluid te maskeren (wat mijnsinziens nog meer opvalt, maar oké). 

Praktisch elke bedrijfswagen - Als bijvoorbeeld een vrachtwagen achteruit rijdt, hoor je geen piep piep piep maar een gesproken waarschuwing (geen foto bij dit voorbeeld).

Bijna elke winkel - De standaardketens zoals de Family Mart en de 7 Eleven hebben een standaardmuziekje die direct in je oren tettert na een stap over de drempel.

Metro - Hetzelfde geldt voor de metro en stations. Je hoort dan echt allerlei muziekjes. Misschien om mensen op te vrolijken nadat ze een metro zijn ingeduwd, zoals op onderstaande foto te zien is. 

Stoplichten en zebrapaden - En niet te vergeten stoplichten. Bij ieder groen licht hoor je een weinig subtiel deuntje. Soms is zelfs elke streep van het zebrapad een andere toon op een piano. Ditzelfde geldt voor sommige trappen. Al hebben wij dit niet veel meegemaakt. 

En het aller aller aller herfstige zijn game halls. Hier heb ik nog een los geluidsfragment van, beluister het zelf in de volgende post!

[an-japan]

Drankenmachines

Misschien wel mijn favoriete onderdeel van de Japanse cultuur. Op iedere straathoek staan deze machines, waar je voor een habbekrats een mierzoet drankje haalt. Mijn lievelings is Melon Soda (of Fanta meloen). Je hebt er ook koffie (WARM), thee (WARM), water, vruchtensap, energiedrankjes en noem maar op. Stiekem vind ik nieuwe drankjes minstens even leuk als nieuwe gerechten. 

[an-japan]

De waanzin van grijpmachines

Iedereen vergrijpt zich weleens aan deze machines (vervelende woordgrap). Zelf zwicht ik zo nu en dan ook voor een pluizige knuffel of een UNIEK hebbedingetje. Althans, dat is wat ik mezelf wijsmaak als ik weer eens in de buidel tast voor een muntje. 

Grijpmachines zijn in elk winkelcentrum en daarbuiten. Het is echt niet weg te denken uit het straatbeeld. Maar wat in deze gamehall aantrof, brak mijn klom. Eh, sneaker

Je kon grijpen voor de gekste dingen. Met kans op, houd je vast: een bus chips, zeepjes voor in bad, een t-shirt van een anime of een... CAMPINGSTOEL? Kamperen Japanners überhaupt? En dan heb ik het nog niet eens over de zak aardappeltjes en alle andere gekke prijzen.

[an-japan]

10 signalen van Japans perfectionisme

Er ligt nul komma nul afval op straat. Zelfs herfstbladeren worden een voor een van de straat geplukt. Überhaupt wordt alle afval strikt gescheiden. 

 Iedereen ziet er verzorgd uit. Alle mannen zijn gladgeschoren en alle vrouwen hebben hun haar netjes geföhnd en gekamd. 

Zelfs de Mac Donalds smaakt goed, beter dan in andere landen.

De waterzuiveringssystemen hebben zo ongeveer de striktste regels ter wereld.

Treinen en metro’s komen nooit en te nimmer te laat. 

Japan heeft de meeste 3-sterren Michelin restaurants ter wereld. 

Er zijn nergens onafgemaakte gebouwen (wel gebouwen waar ze nog aan het werk zijn). 

Japanners spreken geen Engels omdat ze bang zijn dat ze fouten maken, niet omdat ze het nooit hebben geleerd (hoewel ik ook niet echt uit m’n woorden kom in het Frans of Duits).

Als je 600 meter moet lopen van de ene naar de andere metrolijn, staat er om de aantal tientallen meters een Japans mannetje zich te verontschuldigen dat je zo lang moet lopen. 

Je mag alleen deelnemen aan openbare karaoke als je echt goed kan zingen. Anders moet je maar een eigen privéhok afhuren.

[an-japan]

“2.20 meter watch your head” - (zo lang zijn buitenlanders ook weer niet).

[an-japan]

Zelfgemaakte gif. Dit stereotype sfeerbeeld is in Tokyo realiteit.

[an-japan]

Andere geldzaken

De koers is heel apart en rekent niet echt gemakkelijk. Zou zo uit m’n hoofd niet eens kunnen zeggen wat het exact is, maar 100 yen is ongeveer €0.75.

Naast het €0.03-incident zijn er nog andere regels.

1. Laat nooit je portemonnee zien in het openbaar. Hoe moet je dan je geld pakken? Geen idee. Schud het uit je mouw zou ik zeggen.

2. Geef geld aan met twee handen, zonder de caissière aan te kijken. Voelt ongemakkelijk maar je went eraan.

3. over een service? Geef nooit en te nimmer fooi. Japanners weten precies wat ze waard zijn, een fooi is alleen maar een belediging. Dat is maar goed ook, want die 10% telkens zou een rib uit je lijf zijn.

4. Het is geen monopolygeld. Klinkt logisch, vergeet je in de praktijk. Met die vrolijke briefjes gooi je voor je het weet €20 in een grijpmachine.

[an-japan]

Het €0.03-incident

Er zijn in Japan honderden zo niet duizenden (ongeschreven) regels waar wij geen weet van hebben. Ze zijn ook lang niet allemaal genoteerd. Zo ook het gedoe met Japanse yen.

Ik sprak iemand die een keer een treinkaartje kocht, van enkele tientallen euro’s. Oftewel, duizenden yens. Het kassameisje gaf 5 yen terug, waar je in Japan niets voor kunt kopen. Je kan ze niet eens in een vending machine gooien. Goed, dus die meneer zei - lekker gul - keep the change. Hij stond erop dat ze die 5 yen hielden en liep weg. Dat had hij nooit moeten doen...

Het kassameisje rende hem achterna met z’n 5 yen. Hij nam het geld aan, maar wilde er nog altijd niets mee (ondankbaar). Daarom gooide hij het weg. Nu komt het: het kassameisje vist de 5 yen uit de prullenbak en drukt het opnieuw in de hand van de man. Extreem, als je het mij vraagt.

[an-japan]

Gewoon nog even wat plaatjes van de bloesem. Niet om iemand jaloers te maken, ofzo.