Bugün 28 şubat...
3 yıl önce bir cumartesi günüydü... İşte o akşam Jason la tanıştığım akşamdı... O çok utangaçtı bende olabildiğine inatçı ve ters...Daha tanıştığımızın 2. saatinde kavga etmeyi başardık.Saatlerce konuştuk..Ne konuştuk inanın çoğunu hatırlamıyorum.Çok küçük bir kısmı var beynimde...
Omerica:
Telefon numaranı verir misin ?
Güniz :
Telefon kullanmıyorum :D
Bir kaç saat sonra...;
Omerica :
Napyorsun?
Güniz :
Mesaj yazıyorum.
Evet telefon kullanmadan mesaj atabilen bir ben varım herhalde :) Ben Ömer'e göre daha neşeli,deli dolu bir tiptim o zamanlar.Ömer çekingen ama bir o kadarda içten sevimli bir çocuktu...Tanımakta zorluk çektim ilk zamanlarda.Şaşırdım belkide...İlk defa hayatımda bu kadar ilginç birisini tanıyordum.İlgimi çekiyordu fakat kesinlikle kabul etmemekte kararlıydım...Hala Ömer'i tam anlamıyla tanımıyorum.Ama elimden geleni yapıyorum.Çünkü o gerçekten tanımam gereken tek insan farkındayım... Bir gece hayatımı kurtardı...Elimi tuttu tam düşecekken.Hayatımın en kötü gecesinde yanımdaydı.Ben ağladım,o ağladı.O ağladığımı fark etmedi belkide ama ben onun ağladığını biliyordum.Bana değer veriyordu farkındaydım bende çok seviyordum ama ben kalpsizmiş gibi davranmaya alışkındım.Belli etmemeliydim...Keşke onu sevdiğimi anlatabilseymişim o gün. Neyse günler geçti,aylar,yıllar...En sonunda bugünlere gelebildik...Şu anki halimize gelebilmek için çok kötü şeyler yaşadık,çok ayrı kaldık,bir çok pişmanlık yaşadık.Hiç emin olamadık...Bu güne kadar hep üzdük birbirimizi gereksiz yere... Ama farkettik ki o ve ben BİZ olmak için vardık...Birbirimizi severken ayrı kalmamalıydık.Yan yanayken uzak durmak saçmaydı... Aklımız başımıza geldi... Veee bugün 3.yılımız sevgilim...İyi ki varsın ve iyi ki hayatımı kurtarmışsın.Seni bulutlara kadar seviyorum Ömer'im nice mutlu yıllara... *Mutlu 28'ler ...