Dayanamıyorum artık ne seninle yapabiliyorum ne sensiz yapabiliyorum aslında senle yaparım ama sen eski sen olursan yaparım. Şimdi sen yoksun, sen yoksan ben yokum. Sen yoksun her şey yarım, her şey anlamsız aldığım nefes, yediğim yemek her şey anlamsız. Madem sevmoyodun beni neden beni beni sevdiğine inandırdın? Seni sevmeye gücüm kalmadı artık, yaşamaya gücüm kalmadı. Sen gittin bu dünya başıma yıkıldı. Ben senin yaralarını sardım. Sen yaraların sarıldıkça uzaklaştın benden. Tek istediğim beni anlamandı tutup sana şimdi kendimi anlatamam ama anlamanı o kadar isterim ki. Kimsenin iyi misin sorusuna ihtiyacım yokken senin yalandan umursamasan bile sorduğun nasılsına o kadar ihtiyacım var ki. Kimseye yenilmeyen ruhum, mantıģım sana nasıl yenildi anlayamadım ki bi baktım kaptırmışım kendimi sana. Şimdi bana ben öyle demek istemedim desen saçma bi yalan bile söylesen ağzından çıkan her şeye inanırım ihtiyacım var çünkü. Ne zormuş birisine deli gibi ihtiyaç duymak, ne zormuş hiçbir şeyi unutamamak, ne zormuş kalbine laf geçirememek. Her şeyi unuttuğun bi anda kalbinin,mantıģının sana oyun oynaması ne zormuş meğer. Kalbinin bir anda sızlaması, mantığının o an dona kalması, elerinin titremesi, öylece kala kalmak. Tek isteğim beni kalbine saklamandı ama unutmuşum benden başka herkese yer var orda..
