#kavlorapano

[kavlorapano-stories]

Εξομολογήσεις IV

Λοιπόν, από την αρχή γιατί έχει ζουμί η υπόθεση. (γέλια). Τα ονόματά σας.

Γιώργος: Γιώργος και Πάνος.

Πάνος: Eίμαστε 48, συνομήλικοι.

Ωραία, για πείτε ξανά.

Γιώργος: Λοιπόν, είμαστε στρέιτ αλλά...

Πάνος: Όχι αλλά! (γέλια)

Γιώργος: Ναι, είμαστε στρέιτ αλλά στη μαλακία όχι.

Πάνος: Βασικά, κι εκεί στρέιτ είμαστε.

Καλά, μπορείτε να το εξηγήσετε λίγο γιατί καλά τα γέλια αλλά αυτοί που θα τα διαβάζουν δεν θα βγάζουν νόημα.

Πάνος: Καλά, λοιπόν, είμαστε φίλοι από μικροί. Μαζί μάθαμε τα σώματά μας. Κι εκεί, στις πρώτες μαλακίες, δεν παίζαμε μόνο το δικό μας. Παίζαμε και ο ένας του άλλου.

Τώρα είσαι σαφής.

Γιώργος: Αλλά μέχρι εκεί, ε; Ούτε τσιμπούκια ούτε τίποτα άλλο.

Πάνος: Ναι, βασικά ήταν κι αυτό μια μαλακία, αλλά χωρίς χέρια. Στον έπαιζε ο άλλος, οπότε ακόμα καλύτερα.

Γιώργος: Ναι, δηλαδή δεν το κάναμε... βασικά εγώ δεν είχα στο μυαλό μου να τον κάνω να χύσει... Πώς να το πω... γυμνάζαμε τα κρέατά μας. (γέλια).

Πάνος: Αυτό ακριβώς! Δεν θα το έλεγα καλύτερα. Και αυτό το συνεχίσαμε και μετά. Γκόμενες, μετά παντρευτήκαμε κι όλας, κάναμε παιδιά αλλά πάντα βρίσκουμε το χρόνο να μένουμε μόνοι....

Γιώργος: Έχω κάνει το υπόγειο δωμάτιο παιχνιδιών, ξέρεις, κονσόλες κτλ. Και όποτε προλαβαίνουμε, τον φωνάζω, και καλά ότι παίζουμε playstation, αλλά εμείς βάζουμε τσόντες και βαράμε.

Καλά, είστε 48 και οι γυναίκες σας πιστεύουν ότι παίζετε παιχνίδια;

Γιώργος: Μα παίζουμε! Είμαστε κι οι δυο gamer. Αλλά δεν παίζουμε μόνο παιχνίδια. (γέλια)

Πάνος: Μας αρέσει πολύ η μαλακία. Δηλαδή, όσο κι αν έχω γαμήσει εγώ, μια μαλακία στο τέλος θα τη βαρέσω.

Γιώργος: Εγώ και πριν! (γέλια)

Μια χαρά τ' ακούω, αλλά δεν σας έχει μπει ποτέ στο μυαλό να κάνετε κάτι παραπάνω;

Πάνος: Ποτέ.

Γιώργος: Όχι, γιατί δεν μας αρέσει το αντρικό σώμα.

Ναι, αλλά ο πούτσος είναι μέρος του αντρικού σώματος.

Γιώργος: Ώπα, φίλε, ο πούτσος είναι το μέρος του αντρικού σώματος με το οποίο είμαστε εξοικειωμένοι να το κάνουμε να χύνει από μικροί. Δεν πιάνεται.

Πάνος: Ακριβώς. Τι να τον παίζω, τι να παίζω την πούτσα του, το ένα και το αυτό. Δεν είναι... γκέη αυτό.

Γιώργος: Τουλάχιστον, εμείς έτσι το καταλαβαίνουμε. Άσε που ξέρουμε και τι κάνουμε. Ο Πάνος νιώθει να τον κρατήσει σωστά, πόσο θα τον σφίξει. Οι γυναίκες μας δεν θα έφταναν ποτέ σε τέτοια μαεστρία.

Πάνος: Ναι, η Χριστίνα στη μαλακία δεν νιώθει, τον κουνάει λίγο μέχρι να σηκωθεί και μετά... κατάλαβες. (Γέλια).

Μάλιστα, ωστόσο όσο τον παίζεις του Γιώργου, κάνεις έναν άντρα να χύνει... Βασικά, κάνετε ο ένας τον άλλο να χύσει ή απλά τον παίζετε και μετά χύνετε μόνοι;

Πάνος: Μέχρι να χύσει. Ξεκάθαρα.

Γιώργος: Και μετά το χύσιμο. Εκεί είναι η καύλα. Να τρελαίνεται.

Και δεν σιχαίνεστε τα φλόκια;

Πάνος: Τι να σιχαθούμε, ρε; Αφού μ' αυτά παίζουμε από μικροί.

Γιώργος: Λες να γονιμοποιηθούμε; (γέλια)

Ντάξει, οκ, αλλά και πάλι, κάνετε έναν άντρα να χύνει, δεν είναι γκέη αυτό;

Γιώργος: Με τη λογική σου, και όταν βαράς μαλακία μόνος σου γκέη είναι. Είναι;

Ντάξει, δεν είναι έτσι...

Πάνος: Φίλε, γουστάρουμε το σεξ με τις γυναίκες, ειδικά με τη δική μου κάνω πολύ εξτρίμ πράγματα, ο Γιώργος μου φαίνεται πιο μαμούχαλος... (γέλια)

Γιώργος: Άντε γαμήσου, ρε!

Πάνος: Τέλος πάντων, η μαλακία με το φιλαράκι μου είναι άλλη φάση, καθόμαστε στον καναπέ, βάζουμε τσόντα ή κανέναν αγώνα, ε ξέρεις, θα πεις καμιά μαλακία, τσεκάρουμε τα πουλιά μας, λέμε άμα έχουμε κανένα πρόβλημα, προσπαθούμε να αργήσουμε να χύσουμε όσο μπορούμε, μετά αλλάζουμε χέρια, γελάμε, προσπαθεί ο ένας να κάνει τον άλλο να χύσει αλλά αργά.

Γιώργος: Ναι, είναι και θέμα γυμναστικής. Είναι μυς. Πρέπει να τον γυμνάσεις. (γέλια)

Μάλιστα, και να σας πω, δεν έχει τύχει καμιά φορά να σας κάνει τσακωτούς η γυναίκα σου;

Γιώργος: Ποτέ. Ξέρει τι κάνουμε, ή νομίζει ότι ξέρει, οπότε δεν έχει κανένα λόγο να κατέβει. Παίρνουμε και φαγητά από πριν. Τα παιδιά στ' αρχίδια τους, σιγά μην κατέβουν με τους μπαρμπάδες.

Πάνος: Και ξαναλέω: τη μαλακία που θα μου κάνει ο Γιώργος δεν θα μου την κάνει ποτέ καμιά γυναίκα, βασικά ούτε κι εγώ ο ίδιος.

Γιώργος: Ναι, δεν είναι μόνο ότι είμαστε άντρες και ξέρουμε πώς να κάνουμε ένα πουλί να χύσει με τα χέρια μας. Είναι κα τα χρόνια, η εξοικείωση, ξέρουμε τι γουστάρει ο πούτσος του άλλου. Να, ο Πάνος γουστάρει να του χτυπάω τ' αρχίδια όταν του τον παίζω.

Πάνος: Ναι, ρε. Είναι μια αγαπημένη μας ασχολία και ξέρουμε πώς να περάσουμε καλά.

Και να ρωτήσω: τους έχετε ακουμπήσει ποτέ;

Γιώργος: Ναι ρε.

Πάνος: Αυτό δεν το είχαμε ανακαλύψει από την αρχή. Μια μέρα ήμασταν όρθιοι κι εμείς κι οι πούτσοι μας. Κι έτσι όπως ήμασταν ο ένας απέναντί από τον άλλον, πλησιάσαμε και τους παίζαμε μαζί και τους δυο πούτσους με το ένα χέρι.

Γιώργος: Ναι, ήταν καλή φάση. Το κάναμε εναλλάξ. Χύσαμε ταυτόχρονα και πάρα πολύ, οπότε φαντάσου τι έγινε...

Καλά, ρε παιδιά, δηλαδή είχατε απέναντί σας έναν καυλωμένο άντρα, παίζατε τον πούτσο του μαζί με τον δικό σας, χύσατε μαζί και δεν σας ήρθε να... ξέρω γω, φιληθείτε;

Γιώργος: Άντε, πάλι... Αυτό είναι γκέη.

Ούτε σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να βάλετε ο ένας το πουλί του στο στόμα του άλλου. Ούτε δάχτυλο!

Πάνος: Γιακ!

Γιώργος: Είσαι τρελός ρε; Αυτό είναι γκέη. Αν και η Χριστίνα μου έχει βάλει δάχτυλο και είναι μια χαρά, εδώ που τα λέμε. Αλλά με τον Πάνο θα ήταν λίγο περίεργο... Και πούτσα στο στόμα ποτέ.

Πάνος: Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να γουστάρεις τρελά τον πούτσο.

Γιώργος: Ναι, εμείς γουστάρουμε τρελά τη μαλακία μαζί. Ο πούτσος είναι ωραίος να τον έχεις και να τον παίζεις.

Και να παίζεις και κανενός άλλου, φερ' ειπείν. (γέλια)

Γιώργος: Όχι, η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν θα το έκανα με κανέναν άλλον.

Πάνος: Συμφωνώ. Ούτε κι εγώ. Και είχα μια ευκαιρία στο στρατό. Δεν είναι το ίδιο. Δεν ξέρεις τον άλλον, κατάλαβες;

Άρα αν σας έλεγα ότι υπάρχουν άντρες που κλείνουν ραντεβού για να κάνουν αυτό ακριβώς το πράγμα, δεν θα το κάνατε;

Πάνος: Είσαι τρελός. Αυτοί είναι αδερφές, σόρυ κι όλας.

Γιώργος: Στάνταρ.

Πάνος: Εμείς αυτό το κάνουμε μόνο μεταξύ μας. Δεν το λέμε και πουθενά.

Γιώργος: Ξαναζούμε την παιδική μας ηλικία έτσι, ρε. Πούτσα, μπάλα και τραμπάλα, που λέμε. Έχουμε ιστορία πίσω μας. Τώρα να κάτσω να παίζω τον πούτσο ενός αγνώστου... είναι κάπως...

Ξέρω ξέρω, είναι κάπως γκέη. (γέλια).

[kavlorapano-stories]

Ο Πατέρας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τίποτα. Καμία λεπτομέρεια. Θα τα καταγράφω όλα εδώ, στον πανίσχυρο υπολογιστή που μου πήρε ο Πατέρας. Και θα μου τα στέλνω σε μέηλ, μήπως και κάποτε τα χάσω όλα. Γιατί, πάνω από τη χλιδή και την ελευθερία, αυτό που δεν θέλω να χάσω σε καμία περίπτωση είναι η ίδια η ιστορία. Να μην σβήσει τίποτα απ' το μυαλό μου. Να τα νιώθω όλα όποτε θέλω, ακριβώς όπως τα έζησα.

Είμαι 21 χρονών και τον Πατέρα τον γνώρισα πριν κανένα δίμηνο. Έμενα στα δυτικά προάστια και δούλευα εκεί, σ' ένα κατάστημα με δερμάτινα είδη και παπούτσια. Πουλούσα παπούτσια. Με ελάχιστη επιτυχία. Δεν με ένοιαζε. Ούτε το μέλλον ούτε τίποτα. Ο μεγαλύτερος στόχος μου καθημερινά ήταν να κρύβω αυτό που είμαι. Βλέπετε, τα δυτικά προάστια το 2004 είναι... Ας πούμε απλά ότι ο πούστης (γιατί αυτό θα ήμουν για όλους, αν το μάθαιναν) δεν πρέπει να φαίνεται.

Και φυσικά, αυτό ήταν πολύ οδυνηρό. Και δεν ξέρω αν το έκρυβα και καλά. Οι γονείς μου το καταλάβαιναν σιγά σιγά, οι ελάχιστοι φίλοι μου το είχαν καταλάβει σίγουρα και είχαν αρχίσει να με περιπαίζουν. Το μόνο που έκανα ήταν να συνεχίζω να πηγαίνω σε μια δουλειά που δεν μπορούσα να κάνω και να πίνω τσιγάρα για να περάσει η μέρα.

Και μια μέρα, μπήκε στο μαγαζί ο Πατέρας. Τότε δεν ήταν ακόμα ο Πατέρας, ήταν ένας πελάτης που μπήκε στο μαγαζί και το γέμισε. Το ντύσιμό του ήταν προχωρημένο κυριλέ, κοστούμι που θα μπορούσε να είναι και για γραφείο και για έξοδο, ένα μπάκπακ και ορειβατικά. Ψαρομάλλης, γύρω στα 50, με κόκκινα γένια. Με το που μπήκε και κοιταχτήκαμε, εγώ κοκκάλωσα κι εκείνος χαμογέλασε.

Με ρώτησε αν θα τον εξυπηρετούσα και συμφώνησα. Τι θα θέλατε; Μια ζώνη για τα παπούτσια. Άνοιξε το σακάκι του και μου έδειξε τη μέση του. Εγώ, φυσικά, κοίταξα πιο κάτω. Κάτι φούσκωνε γενναία εκεί κάτω. Πού να φανταστώ ότι αυτό που φούσκωνε θα το έβλεπα από την καλή και την ανάποδη τελικά.

Τον πάω στις ζώνες και αρχίζω να του δείχνω. Μόνο. Χωρίς να μιλάω. Με κοιτάζει χαμογελώντας. "Τι κάνεις εσύ εδώ;" με ρώτησε. Δεν κατάλαβα. "Εδώ μέσα, εσύ τι κάνεις;" με ξαναρώτησε. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου όμορφο, ωστόσο ξέρω ότι έχω καυλόφατσα, δεν περνάω απαρατήρητος.

Προσπάθησα να βρω τα λόγια να του πω ότι είμαι καινούριος, ότι δεν έχω μάθει ακόμα τη δουλειά, παρ' όλο που ήμουν ήδη 5 χρόνια στο μαγαζί. Αλλά με πρόλαβε.

Σε κατάλαβα, μου είπε. Μπορώ να κάνω πολλά για σένα. Να σε πάρω κάτω απ' τις φτερούγες μου...

Στις φτερούγες σταμάτησα να ακούω. Κοίταζα μόνο τα παχιά χείλη του να κινούνται και το κόκκινο γένι του να πηγαινοέρχεται. Άκουγα κάτι για παραίτηση, για έπαυλή, για σπουδές, για ό,τι θέλω, μέχρι που με έπιασε από τους ώμους και με ταρακούνησε.

Τον κοίταξα στα μάτια. Τα γαλάζια, ξεθωριασμένα μάτια του. Αυτά που θα έβλεπα από δω και μέρα μέχρι σήμερα να με πείθουν, να με διδάσκουν, να με καθησυχάζουν.

Με ακούς; ρώτησε.

Ναι, του είπα.

Τι ναι;

Δεν ξέρω. Απλά... ναι.

Ωραία, που είναι ο υπεύθυνος;

Εγώ... δεν...

Μην ανησυχείς. Πάρε τα πράγματά σου.

Πήγα στην αποθήκη και πήρα μια μπανάνα που φορούσα. Όταν βγήκα με περίμενε στην πόρτα. Την άνοιξε και μου έδειξε ένα μαύρο, τεράστιο αυτοκίνητο που περίμενε απ' έξω.

Μπες στο αμάξι και περίμενέ με.

Βγήκα από το αμάξι σαν υπνωτισμένος. Γύρισα και είδα μέσα από την πόρτα το αφεντικό μου να κατεβαίνει τις σκάλες. Ξαναγύρισα προς το αμάξι, ελπίζοντας να μη με έχει δει. Πλησίασα το αυτοκίνητο και, μέχρι να το κάνω, ο οδηγός είχε βγει και είχε προλάβει να φτάσει στην πίσω πόρτα πριν από μένα.

Καλησπέρα, κύριε.

Και την άνοιξε. Του χαμογέλασα αμήχανα. Ο οδηγός με κοίταξε με ένα μηχανικό χαμόγελο που μου φανέρωνε ότι αυτή την αμηχανία την είχε ξαναδεί. Είχε ανοίξει ξανά στο παρελθόν πόρτες σε άλλους σαν κι εμένα; Δεν ξέρω. Μέχρι σήμερα, δεν το' χω μάθει. Μπήκα μέσα και έκλεισα την πόρτα. Από το φιμέ τζάμι, κοίταζα τον Πατέρα να μιλά με το αφεντικό μου και μετά από λίγο να βγαίνει και να έρχεται στο αυτοκίνητο. Μπήκε κι αυτός στο πίσω κάθισμα, δίπλα μου.

Σπίτι, Ευγένιε.

Το αυτοκίνητο ξεκίνησε και ένα διαχωριστικό τζάμι σηκώθηκε, αποκλείοντάς μας από τα μπροστινά καθίσματα.

Από δω και πέρα, θα είμαι ο Πατέρας κι εσύ ο Γιος. Εντάξει;

Ναι, απάντησα πάλι. Άφησε το μπάκπακ ανάμεσα στα πόδια του και πέρασε το χέρι του πίσω από τους ώμους μου. Νόμιζα ότι όλος αυτός ο όγκος ήταν λίπος, αλλά τελικά ήταν μυς. Σκληροί μυς.

Κοίταξέ με. Δεν ντρεπόμαστε μεταξύ μας. Είμαστε οικογένεια.

Γύρισα το κεφάλι μας και τον κοίταξα. Κι εκείνος έγειρε και με φίλησε. Με μικρά, επαναλαμβανόμενα φιλιά. Κι εγώ παρέλυσα. Δεν ήταν φόβος. Ήταν απληστία. Ήθελα να ζήσω αμέσως το μετά. Να διακτινιστούμε στο σπίτι του. Να τον δω γυμνό. Να ζήσουμε ό,τι ήταν να ζήσουμε. Να τελειώσει. Και όλα αυτά να γίνονταν αμέσως, εκείνη τη στιγμή.

Ήθελα να τα ρουφήξω όλα.

Καλωσόρισες, Γιε μου, είπε και μείναμε αγκαλιασμένοι.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα μια ηρεμία. Δεν χρειαζόταν να κρύβομαι σ΄ εκείνο το αυτοκίνητο. Ήμουν σ' ένα καταφύγιο με ρόδες και φιμέ τζάμια, αγκαλιά με τον προστάτη μου. Τον άνθρωπο που με έσωσε από μια δουλειά που δεν μου έκανε. Τι θα γινόταν μετά; Τι θα έλεγαν οι γονείς μου για την παραίτησή μου; Οι φίλοι μου; Δεν με ένοιαζε.

Δεν σκέφτηκα καν τι δικαιολογία θα έλεγα στους γονείς μου που δεν θα γυρνούσα σπίτι εκείνο το βράδυ. Tο αυτοκίνητο έβγαινε από τον αστικό ιστό και χανόταν σε σκοτεινούς δρόμους γεμάτους πανύψηλα δέντρα. Δεν ήξερα που ήμουν. Αλλά δεν με πείραζε. Είχα πει ναι. Αλλά ευτυχώς, ήμουν με τον Πατέρα και μέσα στην επόμενη ώρα θα γνώριζα έναν κόσμο που δεν φανταζόμουν ότι ήταν εφικτός.

(Συνεχίζεται)

[kavlorapano-stories]

Εξομολογήσεις Ι

Με λένε Νίκο και θέλω να σας μιλήσω για μία παρτούζα που είχαμε κάνει στα 35 με το φίλο μου το Λευτέρη.

Πάντα μαζί από μικροί με το Λευτέρη. Οι πρώτες μαλακίες. Τα πρώτα ναρκωτικά. Τα πρώτα γαμήσια. Όχι μεταξύ μας. Απλά πηγαίναμε μαζί σε διάφορα σκηνικά. Μετά, αρχίσαμε να πηδάμε μεγαλύτερους για τα λεφτά. Δεν ήταν άσχημα. Αλλά με χάλαγε πάντα το ότι δεν μπορούσα να του μιλήσω.

Του Λευτέρη. Ότι πάντα τον ήθελα. Μέσα μου. Μόνο εκείνον. Μόνο για μένα. Δεν ξέρω γιατί. Φοβόμουν ότι αν το μάθαινε, θα χάλαγε όλη η φάση. Ότι δεν θα ήθελε πια να κάνουμε τα σκηνικά παρέα. Να είμαστε μαζί. Γιατί ο Λευτέρης, παιδιά, ήταν αυτός κι ο πούτσος του. Δεν ήθελε δεσίματα. Ήθελε να σκίζει και να φεύγει. Να περνάει καλά, βασικά. Μικρό παιδί ήτανε. Κι εγώ μικρός ήμουν, βέβαια, αλλά... αλλά.

Και πήγαμε τέλος πάντων σ’ έναν ηθοποιό, δεν θα τον ξέρετε. Ήταν του κλασικού ρεπερτορίου. Μας είχε δει σ’ ένα πάρτυ και μας πλησίασε από μόνος του. Μας κοίταζε σαν ξερολούκουμα. Δεν ήταν κακός. Γύρω στα 48, αδύνατος, με γυαλιά και μπερέ. Ντάξει, είχαμε πάρει πολλά τέτοια.

Μας πήγε σπίτι του. Εμείς ήπιαμε ένα τσιγάρο, περιμένοντάς τον να βγει από το μπάνιο. Θυμάμαι ότι εγώ κοίταζα τη βιβλιοθήκη του, μάλιστα του ψείρισα κι ένα βιβλίο στο τέλος και ο Λευτέρης έψαχνε γενικά, κοίταζε τα κάδρα, τη διακόσμηση, ένα μεγάλο και παράξενο γλυπτό δίπλα στο κρεβάτι...

Και μετά σκάει μύτη. Ο ηθοποιός. Μ’ ένα κολλάρο στο λαιμό και τίποτα άλλο. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, ξάπλωσε πίσω και σήκωσε τα πόδια του ψηλά.

- Δεν θέλω να πάρω ανάσα, μας είπε. Πίπα κώλο θα με έχετε συνέχεια μέχρι να χύσετε. Εντάξει;

Δεν απαντήσαμε αλλά ο Λευτέρης τον είχε ήδη βγάλει έξω και τον έπαιζε. Εγώ έσβησα τον μπάφο και ανέβηκα στο κρεβάτι με τα παπούτσια. Το γουστάρουν όταν τους μαγαρίζεις το σπίτι. Γενικά. Στάθηκα γονατιστός πάνω απ’ το κεφάλι του, κατέβασα τη βερμούδα μου και του έβαλα τ’ αρχίδια στο στόμα.

Κι έβλεπα απέναντί μου το Λευτέρη να κάνει τα δικά του. Χαμογελούσε όπως θα φανταζόμουν ότι έκαναν οι σάτυροι. Σάλιωσε το δάχτυλό του και το έβαλε στον κώλο του ηθοποιού. Με κοίταξε έκπληκτος.

- Μαλάκα, είναι πολύ στενός.

Χαμογέλασα και έχωσα τον πούτσο μου στο στόμα του ηθοποιού. Εκείνος ρούφαγε αργά. Χάζευα το Λευτέρη, να έχει περάσει το μπλουζάκι του πάνω απ’ το λαιμό του. Τον ζήλευα τον πούστη. Χωρίς να γυμνάζεται και το σώμα του ήταν μόνο μυς και κόκκαλα. Κι αυτή η ψωλάρα. Πόσες φορές την είχα φανταστεί στον κώλο μου. Πόσες φορές την είχα γλύψει με το νου καθώς τον έπαιζα; Και τώρα τον έβλεπα για άλλη μια φορά, ντούρο και στητό να τον κρατάει με το’ να χέρι και να τον κοπανάει στη σβουνιά του ηθοποιού. Έφτυνε αλήτικα και τα’ τριβε στον πούτσο του και τελικά, κοιτώντας με χαμογελώντας, τον ακούμπησε στην τρύπα του ηθοποιού και άρχισε να σπρώχνει. Ο ηθοποιός βόγγηξε. Ο Λευτέρης με κοίταγε γελώντας.

Εγώ δεν γέλαγα. Δεν καύλωνα από την πίπα του πελάτη. Καύλωνα επειδή έβλεπα την παιδική μου καύλα, το Λευτέρη, να γλεντάει τον πελάτη μας. Κι έτσι όπως με βοηθούσε και το τσιγάρο που ήπιαμε, φαντάστηκα ότι εκείνη τη στιγμή, πηδούσαμε εμένα...

Ότι στη θέση του ηθοποιού ήμουν εγώ και με πηδούσε ο Λευτέρης, μου είχε βάλει την ψωλάρα του στον κώλο μου και άρχιζε τα γκάζια γελώντας, κοιτώντας αυτόν που μου έβαζε τον πούτσο του στο στόμα μου, ο οποίος ήταν και πάλι ο Λευτέρης.

Φαντάστηκα ότι με πηδούσανε δυο Λευτέρηδες, ότι δυο Λευτέρηδες γλεντάγανε το στόμα και τον κώλο μου και γελάγαν που το έκαναν.

Και όσο το φανταζόμουν αυτό, τόσο πιο βαθιά έχωνα τον πούτσο μου στο στόμα του ηθοποιού κι εκείνος άρχισε να κουνιέται να σταματήσω, αλλά εγώ στ’ αρχίδια μου, κοίταζα το Λευτέρη που τον γαμούσε αλύπητα τώρα κι εγώ του γάμαγα το στόμα κανονικά, άπλωσα τα χέρια μου κι άρχισα να παίζω τις ρώγες του Λευτέρη (τη μόνη σωματική επαφή που είχαμε τόσα χρόνια μαζι) κι εκείνος μου έκανε νόημα ότι θα’ χυνε κι εγώ ήμουν έτοιμος και πάνω στην καύλα και την έξαψη και τη φάση γενικώς την ώρα πέρασα το χέρι μου πίσω απ’ το σβέρκο του Λευτέρη και εκεί που ξεφορτώναμε κι οι δυο τα φλόκια μας στις τρύπες του ηθοποιού αρχίσαμε να φιλιόμαστε, δηλαδή, εγώ τον φίλησα πρώτος κι εκείνος με κοίταξε παραξενεμένος ή ίσως ξαναμμένος από το χύσιμο και συνέχισε να με φιλάει κι εκείνος και μετά κλείσαμε κι οι δυο τα μάτια και συνεχίσαμε να φιλιόμαστε καθώς χύναμε ακόμα μέσα στον ηθοποιό ο οποίος έσκουζε και βογγούσε κι εμείς φιλιόμασταν καθώς συνεχίζαμε να τον γαμάμε πίπα κώλο.

Μέχρι που ο Λευτέρης έκανε πίσω, κοιτάζοντάς με σοβαρά. Μετά χαμογέλασε. Έκανα το ίδιο. Η φάση είχε σβήσει. Έβγαλα τον πούτσο μου από το στόμα του ηθοποιού και άρχισα να τον σκουπίζω πάνω στη φάτσα του. Ο Λευτέρης έβγαλε τον πούτσο του από τον κώλο του ηθοποιού και άρχισε να τον τρίβει με τα ζουμιά πάνω στην τρύπα του.

Αποφεύγαμε να κοιταχτούμε.

Ο ηθοποιός παρέμενε στη θέση του, με τα πόδια στον αέρα. Γεμάτος χύσια. Δεν είχε καυλώσει καν.

- Δεύτερος γύρος; ρώτησε ανυπόμονα.

Έκατσα στον καναπέ. Ο Λευτέρης πήγε στο τραπέζι και έστριψε έναν μπάφο. Ο ηθοποιός ανασηκώθηκε και μας κοίταζε.

- Τι έγινε; ρώτησε.

Δεν μιλήσαμε. Από τον καθρέφτη είδα το Λευτέρη να μου ρίχνει κλεφτές ματιές. Έφτιαξε τον μπάφο.

- Ντύσου, μου έκανε κι άρχισε να ντύνεται.

- Θα φύγετε από τώρα, μαλακισμένα; φώναξε ο ηθοποιός.

Σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος του Λευτέρη.

- Τα λεφτά μας, είπε εκείνος, φορώντας το σώβρακό του.

- Δεν θα πάτε πουθενά, τσόλια. Δεν τελειώσαμε ακόμα.

- Είσαι γεμάτος φλόκια, άρα τελειώσαμε. Δώσε μας τα λεφτά μας γιατί πρέπει να πάω να τον γαμήσω.

Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα τον Λευτέρη. Με έδειχνε και με κοίταζε. Όταν έλεγε “να τον γαμήσω” εννοούσε εμένα. Ένιωσα ένα ρίγος να ανεβαίνει από τη ραχοκοκαλιά μου μέχρι το σβέρκο. Ο ηθοποιός άρχισε να βρίζει. Έβγαλε λεφτά από ένα συρτάρι και μας τα πέταξε. Ο Λευτέρης τα σήκωσε και με τράβηξε από το χέρι προς την πόρτα. Δεν είχα προλάβει να ντυθώ, ήμουν ακόμα με το σώβρακο, ίσα που άρπαξα το παντελόνι μου βγαίνοντας.

Μπήκαμε στο ασανσέρ. Πάτησα το κουμπί. Δεν τολμούσα να κοτάξω το Λευτέρη. Μέχρι που τον άκουσα να γελάει.

- Πάμε στην ταράτσα μου, είπε.

Κούνησα το κεφάλι μου θετικά, κοιτώντας την πόρτα του ασανσέρ. Ντρεπόμουν. Αλλά με τράβηξε απ’ τον ώμο και με έστρεψε προς το μέρος του. Κοιταχτήκαμε.

Και γελάσαμε.

Τέλος πάντων, πήγαμε στην ταράτσα του, ήπιαμε τον κώλο μας και γαμηθήκαμε τρεις φορές. Αλλά μετά τον έχασα. Κομμένες οι φάσεις. Με πείραξε. Το ήξερα ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο. Αλλά αυτό δεν το έκανε λιγότερο οδυνηρό. Ακόμα και σήμερα, χρόνια μετά, τον σκέφτομαι. Τι απέγινε, που να βρίσκεται. Τον ψάχνω στα σόσιαλ. Μπορώ να περάσω από το πατρικό του. Αλλά δεν τολμώ.

[kavlorapano-stories]

Εξομολογήσεις ΙΙ

Με λένε Κώστα και είμαι 46.

Με το μουνί είχα πρόβλημα μεγάλο από μικρός. Μικρές, μεγάλες, χοντρές, αδύναμες, ψηλές, κοντές, όλα τα αλέθει ο μύλος. Βέβαια, σήμερα περισσότερο μικρές, αλλά ντάξ. Αλλά εσάς δεν σας νοιάζει το μουνί, για το άλλο θέλετε να σας πω.

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι οι άντρες δεν μου έκαναν ποτέ κούκου. Εκεί, λοιπόν, στα 20, που ήμουν μέσα στη γκαύλα τη μεγάλη, γούσταρα γαμήσια έξω. Στο δρόμο, στο πάρκο, τέτοια. Καμία δεν καθότανε. Κι έτσι κι εγώ άρχισα να τον παίζω παντού. Στο δρόμο, στο πάρκο, τέτοια.

Και μια μέρα, που λέτε, βρίσκω μια καβάτζα φοβερή. Εκεί, κάτω από μια γέφυρα στο κέντρο. Βασικά, περνούσα με το μηχανάκι, κοζάροντας που θα μπορούσα να κρυφτώ να παίξω με τον πούτσο μου και είδα έναν τύπο να ανεβαίνει και να βγαίνει από ένα μέρος κρυμμένο πολύ καλά μέσα σε βλάστηση. 

Μπόμπα, σκέφτομαι. Παρκάρω και κατεβαίνω.

Ψυχή. Κατεβαίνω κι άλλο και βλέπω το άνοιγμα μιας γέφυρας. Το άλλο άνοιγμα ήταν χτισμένο, σχηματίζοντας μια σπηλιά. Εδώ είμαστε, λέω. Τον βγάζω αμέσως έξω και μπαίνω στο άνοιγμα. Όχι πολύ μέσα, αλλά νταξ. Έκατσα πάνω σ’ ένα μπάζο που βρισκόταν εκεί, έφτυσα στο χέρι μου και άρχισα να τρίβω τον πούτσο μου κοιτάζοντας τη φύση.

Και μιλάμε για φύση αναρχία: δέντρα, θάμνοι, λουλούδια ανθισμένα κι ένα ποταμάκι. Αναρωτιόμουν αν όντως ήμουν στην Αθήνα ή είχα μεταφερθεί αλλού. Αλλά μετά ένιωσα τον πούτσο μου να έχει γίνει κάγκελο και σταμάτησα να ονειροπωλώ. Έβγαλα τη βερμούδα μου, την άφησα πάνω στο μπάζο και τον έπαιζα όρθιος. Αυτό το αεράκι στ’ αρχίδια ήταν όλα τα λεφτά.

Και ξαφνικά, ακούω πατημασιές και ξερόκλαδα να σπάνε. Μας την πέσανε, σκέφτομαι. Παίρνω τη βερμούδα, τη ρίχνω στον ώμο και πάνω λίγο πιο μέσα στη σπηλιά. Και περιμένω. Οι πατημασιές πλησίαζαν. Η καύλα γινόταν χειρότερη. Δεν σταμάτησα να τον παίζω μέχρι που στο άνοιγμα της σπηλιάς εμφανίστηκε ένας τύπος γύρω στα 50, γέρος για μένα τότε, με γκρίζο μαλλί, γυαλί ηλίου και μια μπανάνα στη μέση.

Νταξ, τα’ χασα. Κι εκείνος έμεινε ακίνητος. Γέλασα λίγο και γύρισα απ’ την άλλη. Εκείνος έμεινε ακίνητος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Σκεφτόμουν να φορέσω τη βερμούδα και να την κάνω. Από την άλλη, ήθελα να χύσω. Και στο κάτω κάτω, κι εκείνος δεν έκανε καμία απειλητική κίνηση. Τον ξανακοίταξα. Εκείνος ακούμπησε στο άνοιγμα της σπηλιάς, με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος του.

Ανώμαλος είναι, λέω. Νταξ. Στ’ αρχίδια σου, σκέφτομαι. Τι θα μου έκανε; Και να δοκίμαζε, θα γινόμουν μπουχός. Κι έτσι ξαναγύρισα προς το μέρος του, κρατώντας πάντα την ψωλάρα μου ολόρθη και άρχισα να την παίζω αργά. Εκείνος δεν κουνήθηκε καθόλου.

Δεν θα το κρύψω. Γούσταρα. Που με κοίταζε ο ανώμαλος. Που γούσταρε τον πούτσο μου. Ή εμένα να παίζω τον πούτσο μου. Δεν ξέρω. Κάποιος εκτιμούσε αυτό που έκανα. Καμιά γκόμενα δεν θα δεχόταν να με κοζάρει την ώρα που τον παίζω. Καμιά γκόμενα δεν εκτιμούσε τη μαλακία, κάτι που γούσταρα πάρα πολύ. Αυτός το έκανε. Αυτά τα σκέφτηκα αργότερα. Εκείνη τη στιγμή, απλά τον έπαιζα μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό.

Μετά από λίγο, έπιασα τον έαυτό μου να μην τον παίζει πια. Απλά τον κράταγα από τη βάση και τον κούναγα πέρα δώθε. Ή σήκωνα τις αρχιδάρες μου για να τις δει. Όταν τα άρχισα αυτά, εκείνος έβγαλε το γυαλί ηλίου, το έβαλε στη μπανάνα και έμεινε και πάλι ακίνητος. Ήθελε να βλέπει καλύτερα. Πλησίασα λίγο προς το άνοιγμα, πιο κοντά στην είσοδο της σπηλιάς, πιο κοντά του, να βλέπει καλύτερα.

Δεν ξεκολλούσε τα μάτια του απ’ τον πούτσο μου. Και δεν με χάλαγε. Δεν ήθελα καν να χύσω. Δεν ήθελα να τελειώσει. Αλλά σε λίγο ακούστηκαν κι άλλες πατημασιές. Κι άλλος. Δεν ήθελα να γίνουν πολλοί. Οι συσχετισμοί θα άλλαζαν, μπορεί να έχανα το πάνω χέρι. Λίγο πριν δω τη σκιά του δεύτερου πάνω στο μονοπάτι, άρχισα να ξεροχύνω. Και τότε, άκουσα τον πενηντάρι μπροστά μου να λέει “όλα, ρε... όλα” κοιτώντας τον πούτσο μου να φτύνει φλόκια πάνω στο έδαφος.

Γαμάτο, φίλε. Σα να τον έπαιζα μ’ έναν φίλο. Αυτό το “όλα”. Σταμάτησα να τον παίζω, άφησα τον πούτσο μου να κρέμεται λίγο στάζοντας. Ο δεύτερος που ήρθε ήταν κάπου στα τριάντα, με κοιλούμπα και καράφλα. Ήταν πίσω από τον πενηντάρι. Και μάλλον τρίβονταν. Ήταν ώρα να την κάνω. Φόρεσα βερμούδα και έκανα να τους περάσω.

Και καθώς τους περνούσα, ο πενηντάρης μου είπε “να τον χαίρεσαι”. Για τον πούτσο μου.

Ντάξ. Εννοείται ότι ξαναπήγα. Και ξαναπήγα. Και μεταξύ μας, ακόμα πηγαίνω που και πού. Και τώρα δεν μασάω, όσοι και να’ ναι, με το που αρχίσω να κατεβαίνω το μονοπάτι, τον βγάζω έξω να τον δουν όλοι οι παριστάμενοι και να μαζευτούν στο άνοιγμα της σπηλιάς για να δώσω το σώου.

Και εννοείται ότι δεν έχω κάνει τίποτα ποτέ μ’ αυτούς. Μόνο αυτό. Κατεβαίνω, τους δείχνω τον πούτσο μου, τους δείχνω πώς τον παίζω και το χαίρονται. Άλλοι τον παίζουν κι αυτοί. Άλλοι μπορεί να γαμηθούν ή να τσιμπουκωθούν. Αυτό με χαλούσε λίγο στην αρχή, με αηδίαζε να βλέπω άντρες να κάνουν τέτοια. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι είμαι η τσόντα τους. Ότι με βλέπουν και καυλώνουν. Και αυτό με έφτιαχνε περισσότερο. Και σιγά σιγά, πέρασαν και τα χρόνια, σταμάτησα να τους λέω και ανώμαλους. Άσε που τους χαίρομαι που κάνουν την καύλα τους έξω από το σπίτι. Πού να βρεις γκόμενες να τα κάνουν αυτά;

Αλλά όχι, δεν έχω κάνει ποτέ τίποτα μ’ αυτούς. Τώρα, αν εννοείς αυτό που κάνω “κάτι”, τότε ναι, έχω κάνει. Αλλά δεν έχω κάνει κάτι... πώς το λένε... σωματικό. 

Όλα στο μυαλό είναι, θα μου πεις. Ε ναι. νταξ. Αλλά δεν θα έκανα ποτέ κάτι σωματικό με άντρα. Δεν το’ χω, πώς το λένε; Θα προτιμούσα να ήταν γυναίκες εκεί, έξω απ’ τη σπηλιά. Αλλά γίνονται αυτά;

[kavlorapano-stories]

Στο δρόμο

Εκεί που περπατούσαμε στην Ομόνοια ο πούτσος μου είχε πιαστεί περίεργα μέσα στο σώβρακο και, δια της τριβής, άρχισε να μου σηκώνεται. Ο δικός μου περπατούσε γρήγορα και έπρεπε να βιαστώ. Και η κατάσταση χειροτέρευε. Και δίπλα σ’ έναν πάγκο με περιοδικά, τον πιάνω στον ώμο και τον σταματάω.

- Ρε συ, μου πρήστηκε.

Ο δικός μου γύρισε και κοίταξε τον καβάλο μου. Φαινόταν.

- Για να δω.

Γονάτισε, μου κατέβασε το φερμουάρ και τον έβγαλε έξω. Ήταν τέρμα ντούρος. Ο πλανόδιος σφύριξε.

- Ωραίο εργαλείο, μεγάλε, μου φώναξε.

Του έκλεισα το μάτι και γύρισα στο δικό μου.

- Έλα να σου ρίξω έναν εδώ στον πάγκο, ε;

Και πριν αντιδράσει γύρισα στον πλανόδιο:

- Μάστορα, δεν σε πειράζει να του ρίξω έναν πούτσο εδώ στον πάγκο σου, ε;

- Και το ρωτάς; Κάντε δουλειά σας.

Ο δικός μου άρχισε να ξεκουμπώνεται.

- Αμάν, ρε μαλάκα, θα αργήσουμε, έκανε ότι παραπονιόταν. 

Εγώ, όμως, κοιτούσα ήδη την κωλάρα του. Μια κυρία που περνούσε, γύρω στα 50, μας πλησίασε.

- Παλικάρι, δώσε μου την τσάντα σου, να την κρατάω να μην είναι κάτω. Θα αργήσετε;

- Δεν νομίζω, της είπε ο δικός μου και της έδωσε το μπακπακ του. 

- Ευχαριστούμε, της είπα και μετά έφτυσα στο χέρι μου.

- Αλοίμονο, έκανε εκείνη κοιτώντας με καθώς έτριβα τον πούτσο μου με το σάλιο μου.

Ο δικός μου είχε ήδη στηριχτεί στον πάγκο με το ένα χέρι και με το άλλον τον ψιλοέπαιζε. Εγώ του έβαλα δυο δάχτυλα στον κώλο κι εκείνος βόγκηξε. Ο πλανόδιος γέλασε.

- Πονούν, ωρέ, τα παλικάρια; είπε και γελάσαμε κι οι τέσσερις.

Του τον έχωσα αργά και επανέλαβα μέχρι να συνηθίσει.

- Ντάξει, δώσε, μου είπε.

Εν τω μεταξύ, άρχισε να μαζεύεται και κόσμος ολόγυρα.

- Τρως ωραία πούτσα, αγορίνα, του είπε η κυρία με την τσάντα. 

Εγώ δεν της έδινα σημασία. Έφτυσα ξανά κάτω και προσπάθησα να του τον σφηνώσω όλον, αλλά ήταν νωρίς. Ο δκός μου, εν τω μεταξύ, είχε καυλώσει και τον έπαιζε κανονικά. Άρχισα να δίνω ρυθμό και τον ένιωθα σιγά σιγά να μπαίνει όλο και περισσότερο. Αργά αλλά όλο και πιο μέσα. Ο κόσμος γύρω μας περίμενε. Ένας είχε βγάλει το κινητό του και τραβούσε το σκηνικό. Και τότε έσκασε μύτη ένας μπάτσος, γύρω στα 35. Στάθηκε δίπλα μου και μας χάζευε. Γύρισα και τον κοίταξα χαμογελώντας.

- Τι γίνεται; Γλεντάμε; Γλεντάμε;

- Το κατα δύναμιν, του κάνω.

Και τότε βάζει τις χερούκλες του πάνω στα κωλομέρια του δικού μου και του τα σηκώνει προς τα πάνω.

- Καλύτερα έτσι; με ρώτησε.

- Μια χαρά, αδερφέ, δεν νομίζω να αργήσω.

- Κάνε δουλειά σου, μόλις σχόλασα, δεν βιάζομαι, είπε καθώς κοιτούσε τον πούτσο μου να γαμάει.

Άρχισα να δίνω γκάζια. Ένιωθα και τον δικό μου να τον παίζει πιο γρήγορα. Πού και πού έριχνε μια ματιά στον μπάτσο που μας βοηθούσε. Από το πηγαδάκι ακούγονταν σφυρίγματα. Και ξαφνικά, σκάει δίπλα μας μια οικογένεια: ένας ντάντης κάπου στα 45, λιανός καυλόφατσα με τη γεματούλα γυναίκα του και ένα καροτσάκι με το μωρό τους.

- Ρε γυναίκα, να δώσω ένα χεράκι; της κάνει.

- Ναι, ρε παιδιά, άντε ένας να πάει, ο μικρός θα αργήσει να χύσει, φώναξε ένας από το πλήθος.

Εκείνη τον κοίταξε, κοίταξε κι εμάς και του χαμογέλασε σα να ήταν ο ήρωάς της.

- Πήγαινε, αγάπη μου. Θα σε περιμένω στο μαγαζί.

Κι εκείνη έφυγε. Κι εκείνος ήρθε δίπλα μου και τον έβγαλε έξω. Είχε ένα πολύ καλό παλαμάρι, άκοφτο, μαυριδερό.

- Να σου πω, άμα του τον βάλω στο στόμα θα χύσει πιο γρήγορα, τι λες;

Από το σίγμα, κατάλαβα ότι ήταν αλβανός.

- Ναι, ρε, ευχαριστούμε, ρε μαν, κι εγώ όπου να’ ναι τα ρίχνω, δεν θ’ αργίησουμε, του έκανα εγώ και άρχισα να δίνω πόνο τώρα.

Ο μπάτσος εν τω μεταξύ, δεν κρατούσε μόνο τα κωλομέρια του δικού μου, τα σφαλιάριζε κι όλας, που και πού.

- Σκίσ’ του τον κώλο, ρε, φώναξε κάποιος.

Ο αλβανός πήγε μπροστά απ’ το κεφάλι του δικού μου κρατώντας τον πούτσο του. Ο δικός μου τον κοίταξε. Είμαι σίγουρος ότι τον γούσταρε. Ήταν το γούστο του.

- Ευχαριστώ, κράτα τον απλά μπροστά μου να τον μυρίζω, είπε ο δικός μου.

Ο αλβανός άρχισε να τον παίζει αργά κοντά στη μύτη του δικού μου. Εγώ δεν άντεχα άλλο αυτή την καύλα. Κολλάω πάνω του και αρχίζω να ξεροχύνω μέσα στον κώλο του. Ο μπάτσος άφησε τον κώλο του δικού μου και με χτύπησε φιλικά στην πλάτη.

- Μπράβο, ρε παίχτη, βγάλτα όλα, φώναξε χαμογελώντας.

Το πλήθος χειροκρουτούσε. Ο πλανόδιος σήκωσε τον αντίχειρά του. Η κυρία με την τσάντα απλά μας κοίταζε χαμογελώντας.

Ο δικός μου συνέχισε να τον παίζει, μυρίζοντας τον πούτσο του αλβανού. Συνέχισα να τον πηδάω, αλλά ένιωθα τον πούτσο μου να χαλαρώνει μέσα στον κώλο του. Έκανα νόημα στον μπάτσο να πλησιάσει το αυτί του.

- Να σου πω, εγώ χαλαρώνω, δεν του ρίχνεις κι εσύ έναν πούτσο να ξεκαυλώσει το αγοράκι μου;

- Σόρρυ, φίλε, είμαι στρέητ, έκανε ο μπάτσος.

- Ε, τότε πήγαινε πιάσ’ τον απ’ το λαιμό και σφίξ’τον λίγο. Δεν είναι δύσκολο αυτό, ναι;

- Όχι, βέβαια, είπε εκείνος.

- Μπράβο, είπε η κυρία δίπλα μας.

Κι έτσι, καθώς ο δικός μου γαμιόταν από το χαλαρό παπάρι μου και μύριζε την πούτσα του αλβανού, ξαφνικά ένιωσε τη χερούκλα του μπάτσου να του σφίγγει το λαιμό και με ένα πνιχτό μουγκρητό άρχισε να πετάει τα φλόκια του στο πεζοδρόμιο. Κι άλλα χειροκροτήματα. Ο κόσμος φώναζε: “΄Ό-λα, ό-λα”. Μείναμε σ’ αυτή τη στάση για κανένα λεπτό μέχρι να ηρεμήσει και μετά του τον έβγαλα κι εκείνος σηκώθηκε. 

- Τελικά έναν πούτσο τον ήθελα, είπε στο μπάτσο γελώντας.

Το κοινό μας διαλυόταν σιγά σιγά. Η κυρία μου έδωσε ένα χαρτομάντηλο να σκουπιστώ. Ο αλβανός τον έβαλε μέσα.

- Ευχαριστούμε, φίλε! του είπα.

- Ντάξει ρε, άνθρωποι είμαστε, κι εσείς το ίδιο θα κάνατε στη θέση μου, μου έκανε και πήγε να βρει την οικογένειά του.

- Μπράβο σας που βοηθάτε τον πολίτη σε κάθε ευκαιρία, είπε η κυρία στον μπάτσο, τον οποίο ψιλοζαχάρωνε.

Εκείνος απλά μας αποχαιρέτησε όλους και έφυγε.

- Μπράβο, παλικάρια μου, να πάρε την τσάντα σου παιδί μου, είπε η κυρία.

Την ευχαριστήσαμε, τον φίλησα και φύγαμε.

[kavlorapano-stories]

Ανθόσπαρτος Ι

(Ηθελα να γράψω μια ιστορία από την οπτική του σαμπ - μπότομ. Με τη βοήθεια του πουστράκου μου, σκαρώσαμε κάτι. Αυτή είναι η αρχή)

Τον περίμενα ώρες να πάρει. Όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα, τρελαινόμουν. Και το’ ξερε. Ο γαμιόλης. Με είχε βάλει ήδη να τον παίξω δυο φορές μέσα σ’ ένα μισάωρο και να του στείλω βίντεο τη στιγμή που θα έχυνα. Και το έκανα. Και όλα αυτά για να με αφήσει να πάω να με γαμήσει. Μόνο και μόνο για να του γλύψω το παπάρι αφού θα είχε ραντίσει το κωλάντερό μου.

Και με παίρνει το κωλόπαιδο, το μαλακισμένο που γαμώ το σπίτι του γαμώ, και μου λέει να βάλω κάμερα. Τι να κάνω... Η γυναίκα μου ήταν ακόμα στο σπίτι. Πηγαίνω τουαλέτα. Κλειδώνω. Βάζω ακουστικά.

Ήταν μ’ αυτά τα αμάνικα τα φανελάκια που φαίνεται το μπράτσο το χύμα, ο γαμιόλης. Και μια καδένα χοντρή στο λαιμό. Ο πούτσος μου άρχισε να τρέμει. Το κωλάντερό μου ήθελε ράντισμα.

“Βγάλ’ τον έξω και βάρα. Να σε βλέπω”.

“Μα δεν είμαι μόνος μου...”, ψιθύρισα στο ακουστικό.

Βαράει το χέρι στο τραπέζι μπρος του. Ένα ποτήρι πάνω του πάει παραλίγο να πέσει. Το στήθος του φούσκωσε μέσα απ’ το φανελάκι. Κάνει ένα λακάκι στη μέση.

“Τι μιλάς ρε βρωμόμουνο μη σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις; Βγάλ’ τον έξω και παίχ’τον αμέσως, πούστρα”.

Όταν μου βάζει τις φωνές, παραλύω. Όλος. Ανάβει το αίμα μου. Κατέβασα το σώβρακο, έπιασα τον πούτσο μου και άρχισα να τον ζουμπάω. Ο νους μου ήταν μια στο κινητό και μια στην πόρτα.

“Τι θα γίνει, πουτανίτσα; Δεν σου σηκώνεται, κωλόγρια;”

Πώς μου μιλάει έτσι, το μαλακισμένο, μη του γαμήσω. Αλλά πάλι, γιατί όταν μου μιλάει έτσι αυτό το κωλόπαιδο, που έχει τα μισά μου χρόνια, ο πούτσος μου γίνεται κοντάρι; Επίτηδες το έκανε. Γι’ αυτό ακριβώς.

“Μπινελίκια θες, μωρή γαμιόλα; Τι τι θες τη γυναίκα, μωρή μουστόγρια; Αφού γουστάρεις πούτσους να σε οργώνουν.”

Ναι, ήταν αλήθεια. Ήμουν για πούτσους. Μόνο. Και ειδικά για τον πούτσο του. Τι παπάρι είχε, ο καριόλης.

“Χύσε, μωρή πούστρα. Άμα δεν χύσεις, δεν ξανάρχεσαι εδώ.”

Δυσκολευόμουν. Ντάξει, είμαι και 49. Και τότε, σηκώνεται και στην κάμερα βλέπω το σώβρακό του. Από κείνα τα παλιά, τα μινέρβα, δεν ξέρω που τα βρίσκει ο πούστης. Και το κατεβάζει, και πέφτει το κρέας του με γδούπο φαρδύ πλατύ πάνω στο τραπέζι. 

“Τέλειωνε, σε περιμένει το Κρέας. Αν δεν ξαναχύσεις, δεν έρχεσαι.”

Σάλιωσα δάχτυλο και το έχωσα στο γκώλο μου. Πάντα πετυχαίνει αυτό. Τα΄ νιωθα να ανεβαίνουν. Και ξαφνικά, χτυπάει η πόρτα.

“Γιώργο, είσαι καλά;” φώναζε η γυναίκα μου από μέσα.

“Μην απαντάς της αρχίδως” μου έκανε ήρεμα κουνώντας το Κρέας μπροστά στην κάμερα. “Χώσε πιο μέσα το δάχτυλο, παίξε το πουλάκι σου και χύσε”.

Δεν άντεχα άλλο. Δαγκώνοντας τα χείλια μου προσπαθώντας να πνίξω το βογκητό, άρχισα να χύνω στο νεροχύτη.

“Γιώργο;” ξαναφώναξε η Μάρθα.

“Μπράβο, πουστάρα. Έλα τώρα να τον φας. Αν δεν είσαι εδώ σε μισή ώρα, η πόρτα κλείνει”, είπε και το’ κλεισε.

Ακούμπησα το κούτελό μου στον καθρέφτη λαχανιασμένος. Κοίταζα την ανάσα μου να αχνίζει πάνω στο τζάμι του.

“Καλά είμαι” φώναξα στη Μάρθα. “Θα με πείραξε το σάντουιτς που έφαγα στη δουλειά”.

Εκείνη δεν απάντησε. Ευτυχώς δεν έκανε να ανοίξει την πόρτα. Άνοιξα τη βρύση και άρχισα να πλένω τα χέρια μου. Κοιτάζοντας το πρόσωπό μου στον καθρέφτη μπροστά. Εμένα. Τον Γιώργο. Τον οικογενειάρχη, που τον παίρνει από δω κι από κει. Που κρύβεται πίσω από τη μάσκα του αγριάνθρωπου. Τον ντουλάπα που έχει μια φάτσα σαν κατάδικος. Που μου άρεσει να με γαμάνε πιτσιρίκια. Και να με χτυπάνε. Και να με ξεφτιλίζουν. Και να με κλέβουν. Και να τα παρακαλάω να το κάνουν. Δεν σκεφτόμουν καν τη δικαιολογία για να βγω τέτοια ώρα. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να βγω και να πάω να με σκίσει το Κρέας. Η σούφρα μου είχε σπασμούς.

Ανέβασα το σώβρακο, άνοιξα την πόρτα και πήγα στην κρεβατοκάμαρα. Η Μάρθα ήταν μέσα και δίπλωνε ρούχα. Κάπου από μέσα, άκουγα το γιο μου να μιλάει στο τηλέφωνο. Άνοιξα την ντουλάπα και έβγαλα ένα παντελόνι. Εκείνη κοίταζε το σώβρακό μου. Είχε προσέξει ότι ήταν βρεμένο.

“Πού πας;” με ρώτησε.

Την κοίταξα. Έντονα. Δεν γύρισε το βλέμμα. Έχει σηκώσει κεφάλι.

“Πρέπει να βγω.”

“Να πας πού;”

Είχε σηκώσει μπαϊράκι τελευταία. Δυσκολευόμουν πολύ να σκεφτώ κάτι, ενώ φορούσα το πουκάμισό μου και υπολόγιζα πώς θα έφτανα πιο γρήγορα στην Κυψέλη. Δεν με ενδιέφερε καν πια να την βάζω στη θέση της.

“Με ακούς;”

“Πρέπει να φύγω, με περιμένουν.”

“Ποιοί, ρε Γιώργο;”

Ένας πούτσος, σκέφτηκα.

“Ένας φίλος”, είπα. Και είπα το χειρότερο. Γιατί ήξερε ότι δεν είχα. Φίλους. Κρυβόμουν πάντα απ’ όλους. Ήμουν σ’ όλους ψεύτικος. 

“Ποιός φίλος;” 

Έδεσα τα παπούτσια μου και έβαλα μπουφάν.

“Δεν κόβεις την ανάκριση;” της είπα απειλητικά. “Μην ανησυχείς, θα σε πάρω τηλέφωνο”, της είπα και ακούστηκε τόσο ηλίθιο και ένοχο και ξένο που καλύτερα να μην έλεγα τίποτα. Πήρα τα κλειδιά και έφυγα.

Το μόνο που είχε σημασία ήταν η πρώτη σφαλιάρα που θα έτρωγα όταν θα έμπαινα σ’ εκείνο το υπόγειο στην Κυψέλη.

Για πότε έφτασα, κλείδωσα τ’ αμάξι και έφτασα στην είσοδο της πολυκατοικίας του δεν ξέρω. Έβαλα το δάχτυλο στο κουδούνι του και το άφησα εκεί μέχρι που άνοιξε. Μπούκαρα και κατέβηκα τις σκάλες. Η πόρτα του ήταν ανοιχτή. Πηχτός καπνός έβγαινε από μέσα. Μπήκα. Ήταν στην πόρτα με το σώβρακο ο πούστης και είχε και το Κρέας γεμάτο γεμάτο να κρέμεται έξω. Γυάλιζε κι όλας. Κλώτσησε την πόρτα να κλείσει, μ’ έπιασε απ’ το λαιμό και με κόλλησε στον τοίχο. Κι ας του έριχνα δυο κεφάλια

“Βγάλε έξω το πουλάκι σου, πουστάρα” είπε χαμηλόφωνα. Με κοιτούσε κατ’ ευθείαν στα μάτια με τέτοιο τρόπο που κόντευα να παραλύσω. Μπερδεύτηκα τόσο που αντί να πιάσω το φερμουάρ του τζην μου έπιασα το Κρέας. Μου’ ριξε αυτόματα μια γερή σφαλιάρα που ζαλίστηκα. Δάκρυσα.

“Πρόσεξε, πουτανίτσα. Έχεις χαζέψει τελείως. Σου είπα να βγάλεις έξω τη μπάμια σου, όχι να μου τον πιάσεις. Τελείωνε γιατί έχουμε και δουλειές”.

Συμμορφώθηκα. Τι εννοούσε “έχουμε και δουλειές”; Δεν θα κρατούσε πολύ; Θα με ξεπέταγε και θα με έδιωχνε; Ξεκουμπώθηκα και τον έβγαλα έξω.

“Μπράβο, πουστάρα. Για να δούμε, τώρα; Μπορείς να ξαναχύσεις;”

Τόλμησα να αντιδράσω με το βλέμμα μου. Σα να του’ λεγα “όχι, όχι πάλι!”. Παιδιά, σ’ αυτή την ηλικία δεν γίνεται να τον παίζεις έτσι εύκολα τέσσερις φορές σε μία ώρα και κάτι. Έπιασα τον πούτσο μου και συγκεντρώθηκα σ’ αυτό που έβλεπα. Τον κοίταζα παντού. Στους σμιλεμένους ώμους. Στο πρόσωπο του που ήταν σχεδόν παιδικό. Στο κοντοκουρεμένο κεφάλι του. Στη νιότη του, γενικά. Εκείνος με κοίταζε. Το κατάλαβε. Ότι τον χρησιμοποιούσα για βοήθημα. Μου έσφιξε κι άλλο το λαιμό και μου έριξε δυο σφαλιάρες. Έπιασε. Ο πούτσος μου άρχισε να ανταποκρίνεται.

“Γουστάρεις μωρή πουστάρα πιτσιρίκια; Λέγε μωρή ξεφτίλα, που το παίζεις και άντρας στο σπίτι σου, λέγε μη σου γαμήσω!” άρχισε να φωνάζει και μου έριξε μια ροχάλα στο μάτι. Πήγα να σκουπιστώ αλλά δεν με άφησε και με έφτυσε και στο άλλο. Δεν έβλεπα τίποτα πια. Τον ένιωθα μόνο. Το χέρι του να μου σφίγγει το λαρύγγι. Τη μυρωδιά του ιδρωμένου του κορμιού.  Τη μυρωδιά της τσιγαρίλας και των άπλυτων πιάτων. Μέχρι και τον πούτσο του μύριζα που ποιός ξέρει από πότε είχε να τον πλύνει.

“Μια χαρά σου σηκώθηκε πουστρού. Ήθελες ζόρια για να σου σηκωθεί, ε;”

Του έγνεψα καταφατικά καθώς τον έπαιζα πολύ γρήγορα τώρα. Εκείνος έπεσε με όλο του το βάρος πάνω μου και με στρίμωξε πάνω στον τοίχο. Το χέρι του έσφιξε το λαιμό μου τόσο δυνατά που η γλώσσα μου βγήκε έξω. Μου τέλειωνε ο αέρας.

“Θα σε σκοτώσω, ρε καριόλη, χύσε τώρα” μου ψυθίρησε και πριν τελειώσει άρχισα να χύνω σαν τρελός. Ελευθέρωσε αμέσως τον λαιμό μου κι εγώ έπεσα κάτω κι έμεινα εκεί καθιστός προσπαθώντας να πάρω ανάσα, παίζοντας ακόμα τον πούτσο μου και με τα φλόκια να πετάγονται. Τον έβλεπα να βγάζει το βρακί του και να κάθεται στο τραπέζι. Άρχισε να στρίβει έναν μπάφο.  Και να μου λέει τι θα κάναμε εκείνη τη μέρα.

Ξέρεις γιατί σε πέθανα στη μαλακία; Δεν θέλω να σου σηκωθεί σήμερα. Δεν θα χύσεις. Σήμερα δεν θα καυλώσεις, δεν θα νιώσεις ηδονή. Σήμερα είναι η μέρα που τον παίζω. Όλη μέρα. Αργά. Γυμνάζω το Κρέας για να είναι γερό. Είναι μυς και πρέπει να ασκείται. Κανονικά έχω ένα παιχνίδι γι’ αυτό. Αλλά σκέφτηκα ότι το κωλόμουνό σου είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτό που θέλω. Σήμερα, λοιπόν, θα σε γαμάω αργά για όσο πάρει. Προσπαθώντας να μη χύσω. Και μάλιστα, πρέπει να φροντίσεις να κρατήσω όσο περισσότερο γίνεται. Γιατί έτσι και μου το χαλάσεις, θα σου χαρακώσω τη μάπα. Εσύ απλά θα το βουλώνεις, θα κάνεις αυτό που σου λένε και θα γαμιέσαι. Όχι από καύλα. Δεν το ζητάει το σώμα σου, όχι. Όχι μετά από τόση μαλακία. Θα γαμιέσαι όπως και όσο θέλω επειδή είσαι πουτάνα. Κατάλαβες; Μπορεί να είσαι δυο μέτρα ντούκι, να τρομάζεις τον κόσμο με τη φάτσα και τους τρόπους σου, αλλά εγώ ξέρω τι είσαι. Ξέρω ότι είσαι ζητιάνα του πούτσου.

Εγώ, ακόμα καθισμένος στο πάτωμα δίπλα στην πόρτα, έβλεπα το ιδρωμένο θρασίμι να κάθεται γυμνό και να στρίβει και το Κρέας να κρέμεται από την καρέκλα και τα σάλια μου έτρεχαν. Αυτά που μου έλεγε με φούντωναν. Ναι, το ήθελα. Ας με γαμούσε όσο ήθελε, δεν χρειαζόταν να είμαι καυλωμένος. Δεν ήθελα να χύσω. Δεν χρειαζόταν. Ήθελα να υπηρετήσω το κρέας.

Συνήλθα. Σηκώθηκα και έβγαλα το παντελόνι μου. Το πέταξα στο πάτωμα, εκεί που είχα χύσει. Ο πούτσος μου μίκραινε και μίκραινε στάζοντας ακόμα. Γύρισα την πλάτη στο γαμιά μου και τράβηξα προς τα πάνω τα κωλομέρια μου. Του έδειχνα την τρύπα μου. Να δει τι θα πάρει.

- Τι πουτάνα που είσαι, ρε γαμιόλη! Βάλε ένα δάχτυλο χωρίς να το σαλιώσεις, είπε, συνεχίζοντας να στρίβει.

Έβαλα έναν δείκτη στην τριχωτή τρύπα μου και άρχισα να την τρίβω.

- Βάλτο τώρα, καριόλα, δεν θέλω προετοιμασίες, χώστο όπως είναι.

Ήθελε να πονέσω. Άρχισα να σπρώχνω. Πονούσα. Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα ότι ήταν το Κρέας. Ότι προσπαθούσε να με βιάσει. Έσπρωξα κι άλλο. Και μπήκε. Το έχωσα όλο μέσα με τη μία και άρχισα να το κινώ κυκλικά. 

- Σου’ χουν ματώσει ποτέ τον πάτο μωρή πουστρού; 

Δεν απάντησα. Μόνο τούρλωσα ακόμα περισσότερο τον κώλο μου και άρχισα να γαμιέμαι με το δάχτυλό μου. Άκουσα τον αναπτήρα να ανάβει. Τον άκουσα να τραβάει ρουφηξιά.

- Έλα δω, μου είπε.

(συνεχίζεται)

[kavlorapano-stories]

Το πάρτυ στου Παλαμά V

-Ωωωω, έκανε ο Μπάμπης μόλις με είδε μπουκωμένο με τ’ αρχίδια του θείου.

Του έριξα ένα θυμωμένο βλέμμα και σταμάτησε.

- Τι έγινε, Καυλοράπανε; Ρούφας και πούτσες, τώρα; Κοίτα μη γίνεις αδερφή, είπε ο Σωτήρης από την καρέκλα του υπολογιστή με τον μπάφο στο χέρι. Με καταχέριαζε με το βλέμμα του.

Καλά μου έκαναν. Ντάξει, γενικά δεν τον παίρνω, το έχω δοκιμάσει και δεν μου άρεσε. Μπορεί να έφταιγαν οι δύο άνθρωποι που με γάμησαν, μπορεί κι εγώ, μπορεί το σώμα μου, μπορεί το σώμα τους, δεν με νοιάζει να το ψάξω. Γουστάρω να γαμάω, περνάω καλά. Τέλος. Αλλά καλά μου έκαναν τώρα. Γιατί πάντα έκραζα. Τον Μπαμπίνο, ο οποίος ήταν ακόμα πιο κομπλεξικός από μένα γιατί ρουφάει χυμένες πούτσες αλλά ούτε γαμάει ούτε γαμιέται γιατί ντρέπεται επειδή τον έχει μικρό και ο κώλος του είναι γεμάτος ραγάδες από μικρός. Αντί να προσπαθήσω να τον ξεκολλήσω, να του πω ότι “σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε”, τσιμπουκλή τον ανέβαζα πάντα ψωλορουφήχτρα τον κατέβαζα. Ή τον Παλαμά, όταν ξεκίνησε να τον παίρνει στα 26 του, τι κράξιμο του είχα ρίξει. Πούστης είσαι, ρε; Θα τον παίρνεις σαν πουτανίτσα τώρα; Κι εκείνος δεν έλεγε τίποτα, μόνο χαμογελούσε. Όχι μόνο επειδή μιλάει σπάνια έτσι κι αλλιώς. Γιατί καταλάβαινε αυτό που δεν καταλάβαινα εγώ τότε.

Ότι κι εγώ πούστης είμαι, γιατί γαμάω αντρικούς κώλους. Κι εγώ πετάω το βρακί μου για γαμήσια, σαν πουτανίτσα. Πάντα ήταν σοφός ο Παλαμάς. Δεν μου έλεγε τίποτα, γιατί ήξερε ότι αργά ή γρήγορα, θα το καταλάβαινα μόνος μου.

Και βέβαια, μην ξεχνάμε το θείο. Δεν σας έχω πει για τον θείο.

Με τον θείο ήμασταν πάντα κοντά από μικροί. Όταν κατάλαβε ότι ο Ζαφείρης, ο ανιψιός του, το πήγαινε το γράμμα, τον κατατόπισε μια χαρά. Κι όταν αρχίσαμε να ανοιγόμαστε ένας ένας, μας βοήθησε. Δεν μας εκμεταλλεύτηκε ποτέ. Μας δίδαξε. Μας έμαθε τι έπρεπε να κάνουμε και τι όχι. Μας βοήθησε να βρούμε τους ρόλους μας. Μας πρόσεχε. 

Εμένα με συμπαθούσε πιο πολύ απ’ όλους. Ή έτσι φαινόταν. Ή έτσι το καταλάβαινα. Πάντως, μόλις του μίλησα, με πήγε σ’ έναν φίλο του, τον Ίγκορ που δουλεύανε μαζί οικοδομή και μείναμε εκεί όλη τη μέρα. Φάγαμε, ήπιαμε και μετά μου έμαθαν τον κώλο. Ο φίλος του ήταν απίστευτο κομμάτι. Με μακριά γενειάδα, ψηλός, ντούκι, ρώσικη προφορά, κοκκινοτρίχης. Φορούσε ένα καρώ πουκάμισο και έμοιαζε με ξυλοκόπο. Μετά το φαί, πήγε μέσα. Εγώ με το θείο μείναμε λίγο στην κουζίνα. Μου έλεγε διάφορα για να με χαλαρώσει, γιατί είχα τρακ. Και μετά πήγαμε στην κρεβατοκάμαρα.

Ο ξυλοκόπος καθόταν στην άκρη του κρεβατιού. Φορούσε μόνο το πουκάμισο ξεκούμπωτο κι από μέσα ανάβλυζε η τρίχα. Η μαλαπέρδα του κρεμόταν ανάμεσα στα πόδια του. Αν ήταν τόση ξεκαύλωτη, πόσο γινόταν καυλωμένη; σκέφτηκα.

Έλα μέσα, μου έκανε ο θείος.

Ο Ίγκορ μου έκανε νόημα να σταθώ μπροστά του. Το έκανα. Άρχισε να μου χαϊδεύει τον καβάλο.

- Ντάξει, Καβλοπα...

- Καυλοράπανο, τον βοήθησα.

- Ναι, αυτό... Κοίτα, α άντρες είμαστε, δεν κρειάζεται ντρέπεσαι.

Τι φωνή είχε ο πούστης.

- Ό,τι θες, θα το λες, είπες ο θείος. Ο Ίγκορ είναι πολύ έμπειρος. Και σε γουστάρει. Θα κάνει ό,τι θες. Αρκεί να του το πεις.

- Αλλιώς κάνει ό,τι τέλω εγώ!

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτός ο βαρβάτος κοκκινοτρίχης στο κρεβάτι μπροστά μου μπορούσε να γίνει η πουτάνα μου. Νόμιζα ότι όσοι τον έπαιρναν ήταν λατέρνες στον κατήφορο, αν με πιάνετε. Τέτοιος ήμουν. Τόσα ήξερα, τόσα νόμιζα. Τον κοίταζα με ένα μείγμα καύλας και περιέργειας.

Τελικά, μου κατέβασε τη βερμούδα και ο πούτσος μου έμεινε να κρέμεται μπροστά στη φάτσα του. Χασκογέλασε.

- Τι είναι αυτό; γύρισε στο θείο. Εκείνος μου έτριψε τα μαλλιά.

- Το παιδί είναι ψωλαράς, στο είπα.

- Να το καίρεσαι το παπάρι σου, παλικάρι, είπε ο Ίγκορ χωρίς να παίρνει τα μάτια του από το εργαλείο μου, το οποίο πρηζόταν ολοένα.

Το πήρε στα χέρια του, το ζύγισε. Τράβηξε το δέρμα και αποκάλυψε το πουτσοκέφαλο. Με κοίταξε χαμογελώντας. Ο πούτσος μου σκίρτησε στα χέρια του. Ο Ίγκορ άρχισε να τον τρίβει στην κόκκινη, πυκνή γενειάδα του. Ο θείος σήκωσε την μπλούζα μου και μου την έβγαλε.

- Όλα οκ, μικρέ; με ρώτησε.

Τον κοίταξα και έγνευσα θετικά. Εκείνος έσκυψε στο αυτί μου καθώς ο Ίγκορ έβαλε το πουτσοκέφαλό μου στο στόμα του και άρχισε να το πιπιλάει πολύ αργά.

- Μπορείς να του κάνεις ό,τι θες, μικρέ. Πιάσ’ τον απ’ όπου θες. Ό,τι σου βγαίνει. Μην κρατιέσαι. Δεν πονάει. Δεν ταπεινώνεται. Είναι εδώ για να ξεχαρμανιάσεις. Να βγάλεις την καύλα σου. Μπορείς απλά να βαρέσεις μαλακία και να τον βάλεις να σου δείχνει τον κώλο του ή τον πούτσο του.

Ο πούτσος μου ήταν ήδη τέλεια πρησμένος έτσι χωμένος μέσα στο μεγάλο στόμα του Ίγκορ, όταν εκείνος τον έβγαλε.

- Μπορώ να το κάνω αυτό όλη μέρα. Αν θες κάτι άλλο, πες μου.

- Να...

Με κοίταξαν κι οι δυο.

- Πες το, ρε! έκανε ο θείος χτυπώντας με στην πλάτη.

Έκλεισα τα μάτια.

- Θέλω να δω τον κώλο σ...

Ο Ίγκορ γέλασε. Σηκώθηκε αμέσως όρθιος και έκατσε στα τέσσερα στο κρεβάτι, με τον κώλο του στραμμένο μπρος μου.

Τα καπούλια του ήταν τετράγωνα, γεμάτα κρέας. Δυο όγκοι από μυς και λίπος καλυμμένοι από ένα πυρρόξανθο τρίχωμα. Μια τριχωτή χαράδρα στη μέση. Από κάτω κρέμονταν σαν πορτοκάλια τ’ αρχίδια του, καφεκόκκινα από τις τρίχες του. Και πιο κάτω, η ψωλή του, αντάξια του μεγέθους του υπόλοιπου σώματος, κουνιόταν πέρα δώθε.

Κοίταξα δειλά τον θείο και προχώρησα. Έβαλα τα χέρια μου στα κωλομέρια του “ξυλοκόπου” και τα χάιδεψα. Τα χέρια μου τον ψαχούλεψαν παντού. Τελικά, σταμάτησαν στη χαράδρα του. Την έτριβα από πάνω μέχρι κάτω. Με το άλλο χέρι, χούφτωσα τις αρχιδάρες του και τις τράβηξα προς το μέρος μου. Η ψωλάρα του, που είχε γίνει κάγκελο πλέον, έγειρε κι αυτή προς τα έξω.

- Απ’ ό,τι βλέπεις, είπε ο θείος, ο πούτσος σου είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ την τρύπα του.

Έφτυσε στο χέρι του και άρχσε να τρίβει την κωλότρυπα του Ίγκορ.

- Γι’ αυτό, χρειάζεται μια προεργασία.

Του έχωσε ένα δάχτυλο μέσα. Ο Ίγκορ βόγκηξε λίγο με τη μπάσα φωνή του. Ταυτόχρονα άρχισε να κουνάει τον τουρλωμένο κώλο του προς το μέρος μας.

- Βλέπεις; Του αρέσει. Για δοκίμασε.

Έφτυσα στο χέρι μου και άρχισα να τρίβω την τρύπα του γίγαντα. Εκείνος μούγκριζε, ίσως για να με ενθαρρύνει. Πολύ αργά, άρχισα να χώνω το δάχτυλό μου μέσα.

- Όχι έτσι, μικρέ. Το δάχτυλό σου, όπως μπαίνει, πρέπει πάντα να οδηγεί απ’ την πλευρά της πούτσας. Εκεί είναι ο προστάτης.

- Τι είναι αυτό; ρώτησα.

- Εϊναι καλό, θα σου πω άλλη φορά.

Έβγαλα το δάχτυλο και το ξανάβαλα σωστά. Εκείνη τη στιγμή, ο θείος έσκυψε δίπλα μου, έφτυσε στο χέρι του και, πιάνοντας σφιχτά τον πετρωμένο πούτσο μου, άρχισε να μου τον μαλακίζει, στην ουσία λιπαίνοντάς τον με το σάλιο του.

- Κι άλλο δάκτυλο, φώναξε ο Ίγκορ.

Εϊχα ξεθαρρέψει. Έτριψα με δυο δάχτυλα την τρύπα του και προσπάθησα να τα πιέσω αργά προς τα μέσα.

- Κώσε, ρε παιδί. Δεν παθαίνω τίποτα εγκώ, έκανε ο Ίγκορ. Γέλασα. Τα’ χωσα και τα δυο. Έφτυσα κι άλλο και άρχισα να τον γαμάω με αυτά.

Η θεϊκή κωλάρα του φαινόταν σα να χώνευε τα δάχτυλά μου. Ο τρόπος που κουνιόταν έμοιαζε να σα ήθελε να τα φάει. Ο θείος σηκώθηκε και με έστησε πιο κοντά.

- Άντε, τρίφ’ του και τίποτα άλλο τώρα, μου είπε.

Έπιασα τον υγρό πούτσο μου και άρχισα να τον τρίβω στην κοκκινωπή κωλοτρυπίδα. Ο Ίγκορ μουρμούρισε κάτι στα ρώσικα. Φοβόμουν ότι θα έχυνα. Δεν φτάνει που ζούσα κάτι πρωτόγνωρο, είχα και την αίσθηση του τριχωτού του κώλου να στέλνει κύματα καύλας μέσω του πούτσου μου. Ή τώρα ή ποτέ, σκέφτηκα.

Κόλλησα το πουτσοκέφαλό μου στην τρύπα του και έσπρωξα.

Ήμουν άγαρμπος. Ο Ίγκορ τινάχτηκε.

- Κάτσε, ρε παιδί, δεν είναι μουνί, είπε ο θείος.

- Ντάξει, δεν τρέκει τίποτα, μ’ αρέσει άγκριος, είπε ο Ίγκορ. Εϊχε γυρίσει το κεφάλι του και έβλεπα τον πόνο στο βλέμμα του. Τα κοκκινωπά φρύδια του είχαν κάνει τόξα και τα πράσινα μάτια του ήταν μισόκλειστα.

Άρχισα να κουνιέμαι αργά προς τα μπρος. Ο θείος έσκυψε πάνω απ’ το σκηνικό και έστειλε μια ροχάλα πάνω στον κορμό της ψωλής μου. Μπήκα πιο άνετα. Ο Ίγκορ στεκόταν τώρα μόνο στο ένα χέρι. Με το άλλο μαλάκιζε το τεράστιο καυλί του.

- Μπράβο, μικρέ, χαίρεται ο κώλο μου, μούγκρισε.

Τον έπιασα δειλά από τη μέση και κόλλησα πάνω του. Ο πούτσος μου ήταν μέσα πέρα για πέρα. Άρχισα να το γαμάω αργά και βαθιά, όταν ένιωσα ένα απότομο σπρώξιμο μπροστά. Ο Ίγκορ φώναξε. Γύρισα και κοίταξα το θείο μου με απορία.

- Σπρώχνε με φόρα, παίχτη. Σκίστου την κωλότρυπα. Κάνε ό,τι γουστάρει ο πούτσος σου, γι’ αυτό είναι σκυμμένος ο ψηλός.

Χαμογέλασα. Βγήκα λίγο και ξανακόλλησα τη μέση μου πάνω του. Ο Ίγκορ ζοριζόταν. Το ξανάκανα. Ο πούτσος μου ήταν στα όριά του. Θα έχυνα σε λίγο. Άρχισα να αυξάνω ταχύτητα. Κάθε φορά που έσκαγα πάνω στην κωλάρα του, έβλεπα τα κωλομέρια του να πάλλονται απ’ την ορμή. Έκλεισα τα μάτια.

- Θα μου φύγουν, είπα στο θείο.

- Όλα μέσα, μικρέ, άσ’ τα όποτε θες.

Ο Ίγκορ τράβηξε τα κωλομάγουλά του με τα χέρια του προς τα πάνω καθώς φόρτσαρα και άρχισα να ξεροχύνω στην επική κωλάρα του. Θυμάμαι τα μουγκρητά μου. Εκείνη τη στιγμή, ο θείος πέρασε τα χέρια του κάτω απ’ τις μασχάλες μου και άρχισε να μου τσιμπάει τις ρώγες. Ουφ! Κόντευα να πεθάνω από την καύλα. Συνέχισα να γαμάω τον Ίγκορ. Κοίταξα κάτω και είδα τον πούτσο μου να μπαινοβγαίνει, αφρίζοντας από τα φλόκια που ανακατεύονταν μέσα στο κωλάντερό του.

Τελικά, τον έβγαλα και έμεινα ακίνητος. Ο Ίγκορ σηκώθηκε και γονάτισε μπροστά μου.

- Φκαριστώ, μικρέ.

Πήρε τον πούτσο μου και άρχισε να τον ρουφάει αργά. Ξαφνικά, ένιωσα το θείο από πίσω μου, γονατισμένο, να μου ανοίγει τα κωλομάγουλα. Έκανα να γυρίσω.

- Δεν σου κάνω τίποτα, μαλακάκο, κάτσε να δεις, θα σ’ αρέσει.

Κι έτσι, ενώ ο Ίγκορ μου ρούφαγε το ψωλοχυμμένο παπάρι, ο θείος άρχισε να μου γλύφει τον κώλο. Ανατρίχιαζα από την καύλα. Ασυναίσθητα σήκωσα τα χέρια μου. Νόμιζα ότι θα πετούσα. Ο Ίγκορ είχε τρελαθεί, γλύφοντας μια τ’ αρχίδια μου μια τον πεντακάθαρο πλέον πούτσο μου. Τελικά, ο θείος σηκώθηκε και μ’ έσπρωξε να πέσω στο κρεβάτι. Ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου. Ο Ίγκορ ξάπλωσε χαμηλότερα από μας, για να έχει πρόσβαση στον πούτσο μου.

- Πώς σου φάνηκε, μεγάλε; με ρώτησε ο θείος

Δεν ήξερα τι να του πω. Ντρεπόμουν ακόμα.

- Πολύ δυνατό..., κατάφερα να πω.

- Έχεις πολύ καλό κρέατο, είπε ο Ίγκορ που χάιδευε τον πούτσο μου.

Γελάσαμε.

- Λάθος είπα, ε; Ας ρουφάω πούτσα καλύτερα, είπε και ρούφηξε αργά το πουτσοκέφαλό μου.

- Άκου, μικρέ. Αν σου άρεσε αυτό, κάνε αυτό. Εγώ, πάντως, θα σου έλεγα να γαμηθείς κι όλας, να ξέρεις αν σου αρέσει κι αυτό.

- Μπα, δεν..., πετάχτηκα ο κομπλεξικός.

- Ποτέ μη λες ποτέ.

- Μέχρι που ήρθα Ελλάδα, δεν ήξερα ότι πεινάει κώλο μου, είπε ο Ίγκορ μαλακίζοντας με αργά.

Τον κοίταζα υπνωτισμένος. Αυτό το κτήνος πραγματικά λάτρευε την πούτσα.

- Όταν έφαγα, κατάλαβα ότι γουστάρω. Όχι ντροπή, μικρέ. Εμένα το ξέρουν όλοι στο συνεργείο. Δεν με κοροιντεύει κανείς...

- Γιατί είσαι ντουλάπα, του είπα.

- Δεν με φοβούνται ρε, κάνουμε και πλάκα. Είναι... πώς το λες.

- Αυτό που σου λέει είναι ότι το επέβαλε με το δικό του τρόπο. Δεν κρύβει τίποτα. Δεν φοβάται. Να το θυμάσαι αυτό μικρέ, είπε ο θείος και σηκώθηκε.

- Α, και κάτι άλλο. Δεν αφήνουμε ποτέ το γαμήσι μας άχυτο.

- Ναι, ρε! φώναξε ο Ίγκορ και σηκώθηκε.

Δεν καταλάβαινα.

- Τι να κάνω, δηλαδή;

- Δεν ξέρω, είπε ο θείος. Ρώτα τον πώς θέλει να τον κάνεις να χύσει.

Ο Ίγκορ ήταν ήδη στα γόνατα.

- Θέλω γκαμάς κεφάλι μου.

Ο πούτσος μου ήταν ακόμα σκληρός, δεν είχε πέσει. Τον πλησίασα κρατώντας τον.

- Γκάμα σαν κώλο κανονικά, είπε και άνοιξε το στόμα του.

Τον έβαλα μέσα στο στόμα του και τον έσπρωξα μέχρι όσο έπαιρνε. Τον έπιασε βήχας. Βγήκα.

- Όχι, αν βήχω, εσύ γκάμα κανονικά, σαν κώλο, επέμεινε.

Τον ξανάχωσα και άρχισα να του γαμάω το στόμα, χαϊδεύοντας την κόκκινη γενειάδα του. Εκείνος κρατούσε την ψωλάρα του και με τα δυο χέρια και βάραγε μαλακία. Η φάση με ξανακαύλωσε κι εκείνος το κατάλαβε. Θα ξανάχυνα. Ο θείος γονάτισε από πίσω του και άρχισε να τον γαμάει με τα δάχτυλά του. Ο Ίγκορ έβηχε κι απ’ το στόμα του έβγαιναν αφροί και κρέμονταν σάλια.

- Θα ξαναχύσω, φώναξα.

Και άρχισα να φεύγουν τα φλόκια μέσα στο λαρύγγι του. Ο Ίγκορ άρχισε να βογκάει. Βγήκα και εκείνος φώναζε απ’ την καύλα. Απ’ την ψωλάρα του πεταγόταν βροχή το σπέρμα. Φώναζε λαχανιασμένος, με το στόμα του να τρέχει υγρά.

- Φχαριστώ, μικρέ..., είπε και άρχισε να γλύφει το σπέρμα απ’ τα χέρια του.

Ο θείος σηκώθηκε και τον χάιδεψε στο κεφάλι.

- Εμείς σ’ ευχαριστούμε, γορίλα. Πάμε στο σαλόνι για μπύρες;

Ήταν μια μέρα που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

Και λογικό ήταν να τη θυμηθώ ξανά, εκείνη τη μέρα στο πάρτυ του Παλαμά, καθώς ετοιμαζόμουν να τσιμπουκώσω το Θείο με τη μαεστρία που του άξιζε.

Του το χρωστούσα. Και παρ’ όλο που του χρωστούσα, τον έκραξα. Έκραξα το Θείο στο πάρτυ του Παλαμά.

Είχε έρθει η ώρα να ξεπληρώσω το χρέος.

(Συνεχίζεται)

Τα προηγούμενα μέρη:

Το πάρτυ στου Παλαμά

Το πάρτυ στου Παλαμά ΙΙ

Το πάρτυ στου Παλαμά ΙΙΙ

Το πάρτυ στου Παλαμά IV

[kavlorapano-stories]

Κόλλα το

- Ρε μαλάκα, έχω θέμα.

- Πε.

- Είναι ένας φίλος στρέητ που γουστάρει μια φάση.

- Σιγά μην είναι στρέητ...

- Ρε μαλάκα, σου λέω, είναι στρέητ, αλλά του αρέσει να του γλύφουν τον κώλο με τις ώρες. Δεν θα σε αφήσει να του κάνεις τίποτα άλλο.

- Ούτε πίπα;

- Ούτε.

- Να τον παίζω μπορώ, τουλάχιστον;

- Ναι, ρε, κανονικά. Θα πίνετε τα τσιγάρα σας, εσύ θα τον γλύφεις κι εκείνος θα τον παίζει. Ψήνεσαι;

- Και γιατί δεν το κάνεις εσύ;

- Εγώ μόνο πούτσες γλύψω, ψηλέ.

Δεν το σκέφτηκα πολύ. Του είπα να του δώσει τα στοιχεία μου και περίμενα. Όχι πολύ. Μια ώρα.

Κι έρχεται, μαλάκες, ένα τυπάκι καραφλό με τρίχα μακριά πάνω απ’ το πηγούνι, γεμάτο σκουλαρίκια και τατουάζ. Χαμογελούσε αμήχανα.

- Βαγγέλης.

- Σταύρος.

- Έλα μέσα.

Μπήκε και άφησε το κράνος στο τραπέζι.

- Άκου φίλε...

- Ο Σωτήρης με ενημέρωσε. Κατ’ αρχήν, μπράβο σου που δεν μασάς να κάνεις την καύλα σου.

- Φχαριστώ, απλά σου ξεκαθαρίζω ότι δεν θα κάνουμε τίποτα άλλο.

- Φίλε, δεν ξέρεις σε ποιον μιλάς. Μπορώ να σε γλυφοκωλιάζω για μέρες. Παίρνω και καλά τσιμπούκια, βέβαια...

- Όχι, μαν. Κι αυτό δεν θα ζητούσα από άντρα να το κάνει, αλλά οι γκόμενες δεν καταλαβαίνουν. Κατάλαβες...

- Ναι, ρε. Τι να καταλάβουν, δεν έχουν προστάτη. Τέλεια, απλά σε γλύφω και τον παίζω. Κανένα δάχτυλο, ίσως...

- Μπόμπα, είπε, έβγαλε έναν μπάφο, τον άναψε κι έκατσε.

- Μην κάθεσαι, έλα μέσα, του είπα.

Στο υπνοδωμάτιο έχω την τηλεόραση πολύ ψηλά στον τοίχο. Έπαιζε ήδη τσόντες.

- Έτσι θα βλέπεις χωρίς να σε εμποδίζει το κεφάλι μου.

- Είσαι αδερφός, ρε! είπε και μου έδωσε το τσιγάρο.

- Ξεβρακώσου, του είπα και τράβηξα τρεις απανωτές.

Δεν ντρεπόταν. Έβγαλε παντελόνι και σώβρακο. Μια τεράστια ψωλάρα τραμπάλιζε ανάμεσα στα πόδια του.

- Είμαι κι εγώ, αλλά είσαι κι εσύ..., του είπα. Γέλασε.

- Ντάξει...

- Για γύρνα.

Εκεί κόλλησε λίγο.

- Ξεκόλλα, σε λίγο θα σου κάνω τη σούφρα σούπα...

Με κοίταξε διστακτικά.

- Σωστά, είπε και γύρισε.

Ο κώλος του ήταν δύο τετράγωνοι μυς. Τίποτα άλλο. Είχε λακάκια στα πλαΐνά.

- Πω, ρε φίλε... του είπα και του έδωσα τον μπάφο.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που είχα συμφωνήσει ήταν πολύ δύσκολο, τελικά. Έπρεπε να τον γαμήσω. Έπρεπε. Δεν ήθελα. Έπρεπε. Ήταν ανάγκη.

- Ξάπλωσε ανάσκελα με τον μπάφο, όπως είσαι.

- Δεν χάνεις χρόνο, ε;

Ξάπλωσε και σήκωσε την μπλούζα του. Το στομάχι του ήταν τριχωτό. Του έδωσα τασάκι και το λάδι.

- Α, είσαι αδερφός, ρε!, είπε.

Γονάτισα μπροστά του και του σήκωσα τα πόδια ψηλά. Η τρίχα που είχε η σούφρα του ήταν αραιή, αλλά φαινόταν. Η τρύπα του ίσα που φαινόταν. Την έφτυσα. Πήγε να πιάσει τον πούτσο του.

- Μην τον παίζεις ακόμα, πιες το τσιγάρο σου. Θέλω να δω κάτι.

- Μέσα, μου είπε και κοίταζε τις τσόντες στην οθόνη.

Άρχισα να τρίβω την ροχάλα μου στην τρύπα του. Ήταν πολύ στενή, αδούλευτη, γαρ. Δεν άντεξα πολύ. Άρχισα να γλύφω αργά την τρυπούλα του, τραβώντας τα σκληρά κωλομάγουλά του στην άκρη. 

- Σκίστην, ρε πούστη! φώναξε ο Σταύρος στην τηλεόραση.

Τον κοίταξα.

- Α, λέω τέτοια στις τσόντες. Δεν σε πειράζει, ε;

Τον κοίταζα σαν υπνωτισμένος.

- Φίλε, κάνε ό,τι θες. Σ’ ευχαριστώ για τον κώλο που μου δίνεις. Δεν υπάρχει.

- Δώσε πόνο, ρε τρελέ, μου είπε και συνέχισε να βλέπει την τσόντα.

Σήκωσα τ’ αρχίδια του και άρχισα να γλύφω πάνω κάτω το περίνεο. Όταν έβγαλα αρκετό σάλιο, προσπάθησα να περάσω τη γλώσσα μου μέσα στην τρύπα του. Αντιστεκόταν πολύ. Επέμενα. Και τότε κατάλαβα ότι αυτό που περίμενα έγινε. Η ψωλάρα του Σταύρου ήταν σούπερ καυλωμένη πάνω στο στομάχι του.

- Ξύπνησε απ’ το γλύψιμο το τέρας, του κάνω.

- Να το λαδώσω τώρα;

- Τώρα κάνε δουλειά σου, του λέω και αρχίζω να του κάνω μασάζ στην τρύπα ενώ δάγκωνα τα σφιχτά κωλομέρια του.

- Βάρα τα κι όλας, μου είπε.

“Ε ρε πούστη”, σκέφτηκα, “πούτσα που θα σου τράβαγα”. Άρχισα να μαλάσσω την τρύπα του με το δάχτυλο και να την γλύφω, παράλληλα. Ο πούτσος μου κρεμόταν ελεύθερος έξω απ’ το βρακί. Ο Σταύρος ρίχνοντάς μου που και πού κάτι καχύποπτες ματιές, έριχνε λάδι στην ψωλάρα του. Αυτό έτρεχε αργά μέχρι τη βάση. Μετά άφησε το μπουκάλι στο κομοδίνο, γράπωσε το έμβολό του απ’ τον κορμό και άρχισε να απλώνει το λάδι. Οι φλέβες γυάλιζαν. Το πουτσοκέφαλο έλαμψε. Ο Σταύρος έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του. Η τρύπα του είχε χαλαρώσει. Κόλλησα το στόμα μου και έχωσα τη γλώσσα μου μέσα. Ο Σταύρος άφησε ένα μμμ, συνεχίζοντας να μαλακίζεται αργά, με κλειστά τα μάτια. Παράλληλα, άρχισα να μαλάσσω τις αρχιδάρες του. Άνοιξε τα μάτια.

- Είσαι μάστορης, ρε, είπε βραχνά.

Του’ κλεισα το μάτι και όρμησα στην τρύπα του. Η γλώσσα μου είναι αρκετά μακριά, οι φίλοι μου με λένε τράγο. Οπότε μπορείς να πεις ότι αυτό που του έκανα ήταν ό,τι πλησιέστερο σε γαμήσι. Και μάλιστα, σήμερα μπορώ να πω ότι ήταν ό,τι πλησιέστερο σε γαμήσι θα του έκανα ποτέ, μιας και το μόνο που κάνουμε δυο φορές το μήνα είναι ακριβώς αυτό: να έρχεται και να του γλύφω τον κώλο μέχρι να χύσει. Στην αρχή, με χάλαγε, τώρα πια ανυπομονώ κάθε φορά. Τέλος πάντων, που είχαμε μείνει; Α ναι.

Είχα ένα μπουκάλι νερό δίπλα μου και τράβηξα μια τζούρα.

- Μάλλιασε η γλώσσα μου, του είπα και έκανα ότι έβγαζα μια τρίχα από τη γλώσσα μου.

Το σκέφτηκε λίγο και άρχισε να γελάει. Πόσο καύλα ήταν ο τύπος! Γέλαγε λοξά με μια μαγκιά... Τι να λέμε τώρα, ήθελα απλά να σηκωθώ και να του τον καρφώσω επι τόπου.

- Φίλε, να κάνουμε παρέα, γενικά, είπε κρατώντας τη λαδωμένη ψωλάρα του μπροστά στη μούρη μου. Φαίνεσαι οκ.

Σαν απάντηση, κοιτώντας τον στα μάτια, άρχισα να ξαναγλύφω το τριχωτό κωλοτρυπίδι του. Εκείνος γύρισε τα μάτια του στην οθόνη και συνέχισε να ταλαιπωρεί τον πούτσο του.

Γύρισα το δάχτυλό μου πάνω στην τρύπα του και δειλά, πολύ δειλά, το άφησα να μπει όσο έπαιρνε. Δηλαδή, μέχρι το νύχι. Εκείνος βόγκηξε και με κοίταξε παραξενεμένος.

- Ώπα, ρε!

- Τι;

- Για πάμε λίγο σιγά, μου είπε.

Το έβαλα αργά λίγο πιο μέσα και μετά το έβγαλα. Έφτυσα και το ξανάκανα.

- Πω ρε φίλε... Τι’ ν’ αυτό; είπε με κλειστά τα μάτια τώρα.

Του άρεσε το δάχτυλο του καριόλη. Συνέχισα να το κάνω αργά και να φτύνω, για να μην τον ενοχλεί.

- Μη σταματάς, μαν, τι καύλα είναι αυτή, ρε μπρο!

Σιγά μη σταματούσα. Τον έπαιζε γρήγορα τώρα. Εγώ συνέχισα να φτύνω και να τον γαμάω με το δάχτυλο. Μούγκριζε. Σκεφτόμουν να του τον έχωνα την ώρα που έχυνε, αλλά δεν πρόλαβα.

- Χύνω, είπε πνιχτά και τινάχτηκε. 

Απ’ την ψωλάρα του, την οποία μαλάκιζε φουλ τώρα, άρχισε να πετάγεται το φλόκι κουβάδες. Ο πρώτος πίδακας τον πέτυχε στο σαγόνι, μετά γέμισε την κοιλιά του. Με πήραν κι εμένα λίγα σκάγια στο κούτελο. Έγρουζε σα ζώο ενώ συνέχιζα να τον γαμάω με το δάχτυλο.

- Μη σταματάς, αδερφέ! έλεγε και ξανάλεγε πνιχτά καθώς τα χύσια συνέχισαν να βγαίνουν απ’ το πουτσοκέφαλο και να τρέχουν πάνω στο χέρι του και στο φλεβάτο κορμό της πούτσας του.

Αλλά εγώ έβγαλα το δάχτυλο και άρχισα να γλύφω το κωλοτρυπίδι του με μανία. Νέο κύμα καύλας χτύπησε το Σταύρο. Η γλώσσα μου ήταν σχεδόν η μισή μέσα του. Παράλληλα, τον έτριβα στο περίνεο. Εκείνος προσπαθούσε να πνίξει τα βογκητά του, συνεχίζοντας να τον παίζει. Όταν ένιωσα ότι σταμάτησε να τρέμει, σταμάτησα και σήκωσα το κεφάλι μου.

Το στρεητόνι κοιτούσε το ταβάνι λαχανιασμένο, γεμάτος χύσια και κρατώντας τον πούτσο του, πάνω στον οποίο τα ζουμιά του είχαν αφρίσει.

- Τι έγινε, ρε; τον ρώτηαα και του κατέβασα τα πόδια.

Εκείνος έκανε να γελάσει, αλλά τον διέκοπταν ρίγη από την καύλα.

- Ρε φίλε...

Σηκώθηκα και πήρα τον μπάφο που είχε αφήσει στο τασάκι. Τον άναψα και τον κοίταξα.

- Τι;

- Ρε φίλε..., ξαναείπε.

Έφερα το χαρτί απ’ την κουζίνα, έκοψα ένα τεράστιο κομμάτι και του το πέταξα. Εκείνος το ακούμπησε πάνω στο στομάχι του και έμεινε εκεί, χωρίς να σκουπίζεται.

- Τι;

- Καύλα η φάση, ρε φίλε. Καλύτερο απ’ ό,τι νόμιζα.

Ήμουν ακόμα καυλωμένος. Ο πούτσος μου έβγαινε απ’ το σώβρακο και σημάδευε πάνω. Τράβηξα μια ρουφηξιά.

- Εσύ δεν θα χύσεις; με ρώτησε.

- Δεν θα πάμε άλλον ένα γύρο; τον ρώτησα.

Χαμογέλασε.

- Στο μυαλό μου είσαι, μπρο. Να στρίψω άλλον ένα, ε;

Σκουπίστηκε γρήγορα και σηκώθηκε. Ο γυαλιστερός πούτσος του χτυπούσε πάνω στα μπούτια του καθώς πήγαινε στο τραπέζι. Πήγε κι άλλο χαρτί και σκούπισε και το κωλαράκι του. Άρχισε να βγάζει τα σέα από το μπουφάν του.

- Να σου πω... δεν σε πειράζει που δεν κάνουμε τίποτα άλλο; Εμένα άμα μου το ζητούσε αυτό γκόμενα, θα με πείραζε.

- Τι να σου πω, ρε φίλε... Εγώ ζω για το γλυφοκώλι και σκέφτηκα να σου τον χώσω αρκετές φορές αλλά... να σου πω και κάτι; Με καυλώνει και περισσότερο έτσι.

Μπόμπα, είπε και σήκωσε το χέρι του. 

Σήκωσα και το δικό μου. Και τα κολλήσαμε στον αέρα.