Keeperverslag Deventer H2 - Apeliotes H2
Beste fans,
Deze week geeft onze keeper jullie een kijkje in het leven als doelman.
Het begon allemaal op de zonnige zondag, 20 september. Met een lange reis naar Deventer voor de boeg vouwden wij ons in de auto’s, die overigens elke week kleiner lijken te worden. Onderweg werden wij vermaakt door golden oldie’s op de radio en sterke verhalen over Fruitella’s.
Bij aankomst in de vijfde oudste stad van Nederland, niets vergeleken met Nimma City/Novio Magus natuurlijk, begaven wij ons op het prachtige waterveld. Balletjes werden getikt, het veld werd afgetast en ik hees me in het stinkende keeperspak dat nog doorweekt was van de oefenwedstrijd twee dagen geleden. Welkom in het leven van een keeper.
Deze wedstrijd was het mijn missie om mij een keer te gedragen. De vorige wedstrijd werd mijn uitstapje naar de kopcirkel namelijk niet gewaardeerd door de tegenstander en onze lieftallige scheidsrechters. Deze week zou ik dus rustig in mijn hok blijven.
De wedstrijd begon goed, heel goed zelfs, toen onze Duitser op een anti-Duitse manier niet in de laatste minuut maar in de eerste minuut een punt drukte, mit eine schöne Rückhand. Tot tweemaal toe liet Felix het net vibreren in de eerste helft. De vreugde en opluchting was zelfs aan mijn kant van het veld te voelen. Vol goede moed gingen wij de rust in. Het feit dat ik tot dat moment, ondanks de vele kansen, de nul had gehouden droeg natuurlijk ook bij aan het goede humeur. Ik begon zelfs al te fantaseren over de titel van het wedstrijdverslag: "De Nul"...
Maar toen sloeg het om. In het begin van de tweede helft werden wij wakker geschud door de tegentreffer. Een goed gecombineerde aanval werd goed afgemaakt en zorgde voor de 1-2. Nu moesten we toch echt weer ons best gaan doen en mede dankzij onze fanatieke invallers Thomas en Milan lukte dat.
Felix versierde een strafbal, Schwalbe of niet, en dit was hét moment om de voorsprong te vergoten. Roel rende behulpzaam naar de hoek van het veld om de bal te halen en klaar te leggen voor de nog onbekende strafbalnemer. Niet veel later kwam Roel erachter dat hij dat zelf bleek te zijn. Daar sta je dan, met 20 man achter je waarvan de ene helft voor je staat te bidden en de andere helft hoopt dat je spontaan kramp krijgt. Maar zo koelbloedig als hij is mikt Roel de bal op de moeilijkst houdbare plek voor elke keeper, en ik kan het weten: De bal belandt via de bovenkant van de rechtervoet van de keeper in de goal. And the crowd goes wild.
Niet veel later is daar de kans voor Joep. Via een mooie steekpass staat hij oog in oog met de keeper. Een situatie die hij al zo vaak van de andere kant heeft meegemaakt. Onze tijdelijke coach Pieter en de wissels moedigden Joep aan en schreeuwden de longen uit het lijf. Joep schoot niet op goal maar in de stress en hoewel hij elke dag gaatjes vult op z'n werk lukte het niet om hier het gaatje in de goal te vinden. Nu zul je denken: "Geen zorgen, het is 1-3 en er is niks spannends aan". Dat dacht ik ook en om die spanning weer terug te krijgen leek het mij een goed moment voor een "Joepje". Tijdens een aanval van Deventer via de achterlijn was het moment daar. Normaal gezien is het een makkelijke situatie: de keeper beschermt het doel en de verdediging houdt zijn man. Echter schoot de keeper nu in de stress en belandde de bal, via de bovenkant van mijn rechtervoet nota bene, in de goal. Het werd in ieder geval wel weer spannend.
Gelukkig voor Joep en de rest van Apeliotes lukte het toch om de 4-2 te scoren uit een strafcorner. Uit voorzorg en omdat ik weet dat onze rivalen dit ook lezen, hoi NMHC H5, zal ik deze prachtige goal niet verder beschrijven.
Na deze bewogen wedstrijd en verdiende winst was het tijd voor bier met op de achtergrond een mooie pot tussen Deventer H1 en HC Gasten H1. Een broodje gezond zou het plaatje compleet maken maar daar stak het onkundige barpersoneel een stokje voor. Met een lege maag, een sticker op het clubhuis van Deventer én drie punten op zak vertrokken wij weer naar Nijmegen.