#khla

[drugsinceu]

De vermeende voordelen van een verbod op drugs

De afgelopen maanden heeft het kabinet twee voorstellen gelanceerd om middelen die nu nog legaal zijn onder de werking van de Opiumwet te brengen. In december 2019 kondigde staatssecretaris Blokhuis (VWS) aan dat hij werkt aan een verbod op lachgas voor recreatief gebruik door het op lijst II van de Opiumwet te plaatsen en in maart 2020 ging een wetsvoorstel in consultatie, dat het mogelijk maakt stofgroepen te verbieden. Met dit voorstel komen straks hele groepen designerdrugs op (een nieuwe) lijst Ia van de Opiumwet te staan. “Staatssecretaris Blokhuis en minister Grapperhaus beogen hiermee zowel de volksgezondheid te beschermen als de productie en handel in deze stoffen tegen te gaan.” Vanzelfsprekend zijn ondernemers die legaal handelen in lachgas of designerdrugs tegen een verbod. Niet alleen wordt hiermee de handel onmogelijk gemaakt, zij wijzen ook op de nadelen van een verbod. Verschillende ondernemers hebben zich verenigd om tegengas te bieden aan de voorstellen van het kabinet. Zij komen met verschillende alternatieven voor een verbod.

Lachgas

In reactie op de aankondiging van het verbod op lachgas heeft de BVLL (Branchevereniging van Lachgas leveranciers) een gedragscode opgesteld om de distributie en verkoop van lachgas in goede banen te leiden. Deze gedragscode moet het vertrouwen in de sector herstellen en het negatieve imago van de sector verminderen. De gedragscode bevat regels, zoals een minimum verkoopleeftijd van 18 jaar, een keurmerk voor bonafide ondernemers en meer aandacht voor voorlichting en preventie. Volgens de BVLL is deze vorm van zelfregulering een goed alternatief voor het verbod op lachgas. In een brief aan staatssecretaris Blokhuis (VWS) heeft de branchevereniging hem gevraagd kennis te nemen van de gedragscode en op korte termijn in overleg te treden met de sector.  De reactie van de staatssecretaris liet niet lang op zich wachten. Hij voelt niets voor het voorstel van de BVLL en houdt vast aan het verbod op lachgas dat hij eerder aankondigde, ook al is er geen meerderheid voor een verbod in de Tweede Kamer. Daarbij verwijst de staatssecretaris naar het advies van het Coördinatiepunt Assessment en Monitoring nieuwe drugs over de schadelijkheid van lachgas van november 2019. Opvallend genoeg staat in dit advies dat “plaatsing onder de Opiumwet een complexe maatregel lijkt om de doelen, het tegengaan van excessief gebruik en het tegengaan van gebruik onder jongeren, te bereiken.“ Een verbod zou “de criminele betrokkenheid kunnen vergroten” aldus de commissie. De commissie ziet meer in het beperken van het aanbod van lachgas. Daarbij denkt de commissie aan het instellen van een gelimiteerde verpakkingsgrootte en aan het naleven van CLP en REACH regelgeving. Daarnaast ziet de commissie “een groot belang in het geven van voorlichting en het nemen van preventiemaatregelen”. Met het opstellen van de gedragscode komt de BVLL tegemoet aan de aanbevelingen van het van het Coördinatiepunt Assessment en Monitoring nieuwe drugs. Desondanks gaat staatssecretaris Blokhuis door op de ingeslagen weg en weigert hij overleg te voeren met de sector. "Helder is dat we niet gaan voor zelfregulering en ook de handelaren in recreatief gebruik niet betrekken bij de uitwerking." Ik vind het buitengewoon kwalijk dat een bewindspersoon meent op deze manier te moeten reageren. De sector heeft zich verenigd en zijn verantwoordelijkheid genomen door de aanbevelingen van de adviescommissie van het kabinet op te volgen. Als reactie daarop houdt het kabinet vast aan een verbod dat moeilijk te handhaven is en er bovendien toe leidt dat de verkoop van lachgas zich straks oncontroleerbaar onttrekt aan het reguliere circuit. 

Stofgroepenverbod

In totaal waren er 133 reacties op het wetsvoorstel tot wijziging van de Opiumwet vanwege nieuwe psychoactieve stoffen dat in maart 2020 ter consultatie is voorgelegd. De reacties van de Vereniging Landelijk Overleg Smartproducten (VLOS), van KH Legal Advice namens de gezamenlijke importeurs en distributeurs van psychoactieve middelen, van de Nederlandse orde van advocaten en van Mondriaan en Jellinek hebben allemaal min of meer dezelfde boodschap. Het stofgroepenverbod is een disproportionele maatregel. Met een stofgroepenverbod worden ook stoffen verboden die geen psychoactieve werking hebben, niet schadelijk zijn voor de gezond of zelfs een heilzame werking hebben. Daarbij valt te denken aan geneesmiddelen, voedingssupplementen en voedingscomponenten. De schadelijkheid van deze stoffen is niet aangetoond, waardoor plaatsing onder de Opiumwet niet mogelijk is. Het voorstel leidt tot een schending van het legaliteitsbeginsel, omdat niet duidelijk is welke middelen straks allemaal onder de werking van de Opiumwet vallen. Ervaringen met andere stofgroepenverboden (o.a. in het Verenigd Koninkrijk en Polen) tonen aan dat de introductie van een stofgroepenverbod een omgekeerd effect sorteert en niet bijdraagt aan de bescherming van de volksgezondheid. Een stofgroepenverbod leidt tot meer drugsgebruik, meer incidenten en meer illegale drugshandel. In 2012 waarschuwde het RIVM hier al voor in het rapport over de “Voor- en nadelen van generieke strafbaarstelling nieuwe psychoactieve stoffen”. Maar net als bij het RIVM-rapport over lachgas schuift het kabinet dit rapport liever terzijde. Daarbij gaat het kabinet er blijkbaar vanuit dat niemand deze rapporten leest en al helemaal niet dat iemand de aanbevelingen die erin staan overneemt. De rapporten dienen uitsluitend ter cosmetische onderbouwing van een verbod, waartoe het kabinet toch al had besloten. In Nederland is geen sprake van een “evidence-based” drugsbeleid, maar van vooringenomenheid. Reguleren is beter dan verbieden, blijkt uit allerlei wetenschappelijke onderzoeken, maar het enige wapenfeit van het kabinet om iets in die geest te realiseren staat al maanden stil, zo blijkt uit het totale gebrek aan voortgang rond het wietexperiment. De meest “actuele” informatie dateert van december 2019. Betrokken gemeenten achten het inmiddels zo goed als onmogelijk dat gedurende deze kabinetsperiode nog wordt begonnen met het wietexperiment. Het optuigen van een goed werkend systeem, waarbij de verkoop en distributie van bepaalde middelen wordt gereguleerd, is ook veel moeilijker dan het verbieden van deze middelen. Wellicht heeft het kabinet daarom een voorkeur voor een verbod. De heren politici zijn liever lui dan moe. Waarom zou je moeite doen om middelen te reguleren die je zelf toch niet gebruikt als je ze ook kunt verbieden?

Voordelen van een verbod? 

Het kabinet lijkt niet te willen begrijpen dat de vraag niet afneemt als bepaalde middelen worden verboden. De voordelen van een verbod op lachgas en designerdrugs zijn mij volstrekt onduidelijk. Met een verbod is de kans verkeken op veilige en verantwoorde distributie van deze middelen. Een verbod van deze middelen gaat ten koste van de werkgelegenheid en van belastinginkomsten. Een verbod van deze middelen leidt tot de introductie van nieuwe, meer gevaarlijke middelen, die worden verkocht zonder enige controle op leeftijd, kwaliteit of herkomst. Een verbod van deze middelen leidt tot een toename van de inzet van politie en justitie en daarmee tot hoge kosten voor de samenleving. Een verbod van deze middelen leidt tot steeds verdere criminalisering van de consument. Een verbod van deze middelen leidt tot meer drugsgebruik, meer incidenten en meer illegale drugshandel. Een verbod van deze middelen draagt niet bij aan de bescherming van de volksgezondheid. En daar was het nu juist allemaal om te doen.  Read the full article

[drugsinceu]

Uitgerookt

Nederland – door Mr. Kaj Hollemans (KH Legal Advice) (@KHLA2014). Vanwege alle maatregelen die de overheid heeft genomen vanwege het coronavirus, is deze week vrijwel ongemerkt het rookverbod in de horeca in werking getreden. Vanaf 1 april 2020 zijn rookruimtes in de horeca waar tabaksproducten worden gerookt niet meer toegestaan. Dit geldt voor alle inrichtingen die volgens de Tabaks- en rookwarenwet onder de definitie van een “horeca-inrichting” vallen. Het verbod geldt voor cafés, discotheken, concertzalen, hotels en restaurants, coffeeshops en shishalounges.  De handhaving op de aanwezigheid van rookruimtes in de horeca start vanaf 1 april 2020. Vanaf die datum kunnen ondernemers een boete krijgen als de rookruimte wordt gebruik om tabaksproducten te roken. De NVWA gaat hier toezicht op houden. Het roken van tabaksproducten is straks alleen nog toegestaan op een buitenterras, als dit niet leidt tot rookoverlast binnen. Een buitenterras moet minstens aan één zijde volledig open zijn en mag niet afgeschermd zijn met plantenbakken of ander materiaal. De open zijde mag ook de bovenzijde zijn. Wanneer het terras overkapt is met een luifel of parasol, moet één van de zijkanten volledig open zijn.

Uitzondering

In januari 2020 heeft staatssecretaris Blokhuis in reactie op vragen uit de Tweede Kamer aangegeven dat het roken van cannabis, hasj of kruidenmengsels die niet zijn vermengd met tabak niet onder het rookverbod komt te vallen. Deze uitzondering is volstrekt logisch. Van oudsher is de coffeeshop een plek waar mensen in een rustige en vertrouwde omgeving kunnen genieten van een jointje, zonder andere mensen lastig te vallen. Als je die functie onmogelijk zou maken door te bepalen dat er vanaf nu niets meer gerookt zou mogen worden in een coffeeshop, tabak of geen tabak, dan creëer je daarmee een enorm probleem qua overlast, omdat iedereen dan voor de deur gaat staan blowen. De afgelopen weken zijn alle coffeeshops verworden tot afhaallocaties, maar zodra de reguliere bedrijfsvoering weer wordt hervat zal het nog een behoorlijke uitdaging worden om ervoor te zorgen dat mensen geen tabaksproducten meer roken in de coffeeshop. De meerderheid van de Nederlandse blowers (meer dan 90%) draait immers het liefst een joint waarbij wiet of hasj worden vermengd met tabak. Tot nu toe stelden controles op het roken van wiet of hasj vermengd met tabak in de coffeeshop niet veel voor, maar ik verwacht dat er strengere controles komen als de horeca weer open gaat.

T-criterium

Eigenlijk is er een nieuw criterium bijgekomen voor coffeeshops; het zogenaamde T-criterium (T: geen tabak). Het is belangrijk om klanten vanaf nu te wijzen op het verbod om tabaksproducten te roken in de coffeeshop en er voor te zorgen dat mensen alternatieven voor tabak gebruiken als ze een joint willen roken in de coffeeshop. Door het T-criterium net zo serieus te nemen als de andere AHOJG-criteria worden niet alleen boetes voorkomen, maar wordt van meet af aan ook duidelijk dat de overheid de coffeeshops aan haar zijde vindt als partner in de strijd tegen tabak. 

Edibles

Het zou zeker helpen als coffeeshops, naast rookbare wiet of hasj, verschillende eetbare (en drinkbare) cannabisproducten mogen aanbieden, zogenaamde “edibles”. In de staten in de VS waar cannabis legaal is, worden overal brownies, cookies, sweets, candies, winegums, chocola, thee en frisdranken met wiet aangeboden, maar in Nederland staan de meeste gemeenten de verkoop van “edibles” niet of nauwelijks toe. En in gemeenten waar het is toegestaan blijft het meestal beperkt tot spacecake. Eetbare cannabisproducten zouden voor een deel van de consumenten een goed alternatief kunnen zijn voor het roken van een joint met tabak. Dankzij het rookverbod in de horeca en de populariteit van “edibles” in de VS zal de vraag in Nederland naar deze producten de komende tijd toenemen. Daarom zou het goed zijn als de overheid een standpunt inneemt over “edibles” en de verkoop van dit soort producten gedoogt.  Read the full article

[drugsinceu]

Het CBD keurmerk

Nederland – door Mr. Kaj Hollemans (KH Legal Advice) (@KHLA2014). De populariteit van producten met cannabidiol (CBD) is de afgelopen jaren enorm toegenomen. CBD is een niet-psychoactieve cannabinoïde die voorkomt in cannabisplanten en wordt gewonnen uit de bladeren en bloemtoppen van vezelhennep. In bijna elke drogisterij en reformzaak zijn tegenwoordig producten te vinden waarin CBD is verwerkt, van voedingssupplementen, zoals CBD-olie en capsules, tot cosmetica. Deze producten worden gebruikt tegen allerlei klachten, uiteenlopend van slapeloosheid tot eczeem en van ADHD tot stoppen met roken.  Hoewel producten die CBD bevatten in korte tijd enorm populair zijn geworden, wordt er nauwelijks toezicht op gehouden. Doordat er geen vastgestelde, wettelijke standaard is, loopt de kwaliteit van producten met CBD enorm uiteen. Consumenten hebben in de meeste gevallen geen idee wat ze tot zich nemen. Desgevraagd geven de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) aan dat zij geen toezicht op deze producten houden, waarbij ze allebei naar de andere toezichthouder wijzen als verantwoordelijke instantie. Of er iemand toezicht houdt op deze producten, en zo ja wie, is dus onduidelijk. Eigenlijk is dit onvoorstelbaar in een overgereguleerd land als Nederland, zeker gezien de populariteit van deze producten. De overheid, mede verantwoordelijk voor de veiligheid van alle in Nederland verkochte producten, laat het afweten, zeker nu extracten en andere producten die cannabinoïden bevatten sinds januari 2019 door de EU als nieuwe voedingsmiddelen worden beschouwd, omdat een geschiedenis van veilig gebruik niet is aangetoond. Novel food catalogus Plaatsing op de “novel food” catalogus van de EU betekent dat een markttoelating is vereist en dat producten niet meer zomaar in de handel mogen worden gebracht. Plaatsing op de “novel food” catalogus is juridisch niet bindend, maar kan wel grote gevolgen hebben. De autoriteiten in verschillende EU-landen gebruiken deze catalogus namelijk als richtlijn voor het opzetten en handhaven van regelgeving. Op grond hiervan is de verkoop van producten met CBD in sommige Europese landen zelfs helemaal verboden. De positie van de Nederlandse overheid ten aanzien van producten die cannabinoïden bevatten is nog steeds niet duidelijk. Vooralsnog hebben het ministerie van VWS en de NVWA de aanpassing in de “novel food” catalogus erkend, maar hier geen gevolgen aan verbonden. In een verklaring gaven de autoriteiten in maart 2019 het volgende aan: “Op dit moment zijn we ons aan het beraden op de stappen die genomen dienen te worden, dus hierover kunnen we op dit moment helaas nog geen uitspraken doen.” Sindsdien is er niet veel veranderd. De overheid lijkt geen goede aanpak te hebben voor deze producten. Verbieden is geen optie, omdat CBD volgens de WHO geen psychoactieve eigenschappen heeft en geen mogelijkheden biedt voor misbruik of afhankelijkheid en reguleren is te ingewikkeld. Zolang er geen sprake is van overlast of incidenten is er geen politieke aandacht voor het onderwerp en blijft het opvallend stil. Dat de overheid de markt in onzekerheid achterlaat en de bescherming van consumenten daarmee achterwege blijft is blijkbaar geen issue. Keurmerk Vanwege de voortdurende onzekerheid heeft een deel van de markt besloten de regie naar zich toe te trekken. Naar aanleiding hiervan heeft het Cannabinoïden Adviescentrum Nederland (CAN) afgelopen week een keurmerk voor CBD-producten gelanceerd. Als een product dit keurmerk draagt dan voldoet de kwaliteit van dit product aan een industriestandaard, gebaseerd op de richtlijnen van de EU voor voedingssupplementen. Ook is een product dat dit keurmerk draagt volledig traceerbaar tot aan het zaad. De gegevens van ieder product worden binnenkort voor de consument inzichtelijk gemaakt via een aparte website. Inmiddels hebben verschillende producenten en verkopers van CBD-producten aangegeven dat ze het keurmerk hebben aangevraagd. Met het keurmerk wil het CAN aan consumenten, overheid en zorgverleners laten zien dat CBD-producten van goede en betrouwbare kwaliteit kunnen zijn. Het is een goede zaak dat de sector zelf verantwoordelijk neemt en een keurmerk lanceert. Kwaliteit, veiligheid en traceerbaarheid van de gehele productieketen zijn belangrijke voorwaarden voor ieder product en bieden consumenten de nodige zekerheid. De overheid zou dit initiatief moeten prijzen en het keurmerk moeten omarmen. Helaas blijft het ook nu weer oorverdovend stil. Zodra er iets positief te melden valt over cannabis weten ze bij het ministerie van VWS blijkbaar niet meer hoe ze daarop moeten reageren. Een gemiste kans, wat mij betreft. Afb. CAN Read the full article

[drugsinceu]

De moreel van het verhaal

Nederland - door Mr. Kaj Hollemans (KH Legal Advice) (@KHLA2014). Op 23 november las ik de tweet van boswachter Erik de Jonge. In zijn tweet deed hij verslag van het opruimen van illegaal gedumpt drugsafval. “Dank aan alle belastingbetalers die mogelijk maakten dat gisteravond politie, brandweer, gemeente, bevolkingszorg, team milieu en een ruimingsbedrijf (en ik) druk waren met de #afvaldumping #drugsafval die ik vond. (Struisvogelschreeuwers over legalisering kom d’r maar in)” Ik had zijn tweet blijkbaar niet als enige gelezen, want al gauw werd er volop gereageerd door verschillende voorstanders van legalisering. Vervolgens werd iedereen in de hoek gezet door de boswachter. “Een hint naar het trollenlegertje wat direct op je springt als je zoiets zegt op twitter. Wat zou je willen legaliseren? Criminelen zullen overstappen naar andere middelen. Afgezien de onmogelijkheid vind ik het ook moreel een zeer slecht en zeer naïef idee.” Ik vond het een treffend voorbeeld van het drugsdebat zoals dat op dit moment in Nederland wordt gevoerd. De boswachter, in dienst van de overheid, doet net of hij heel dapper is door op twitter te schrijven dat hij legalisering van drugs moreel een slecht idee vindt, terwijl hij daarmee gewoon herhaalt wat minister Grapperhaus en andere politici zeggen. Gezagsgetrouwheid vermomd als activisme. Je moet er maar opkomen. Met dezelfde toewijding pleiten politici van het CDA en de ChristenUnie inmiddels voor het strafrechtelijk vervolgen van drugsgebruikers. Het CDA wil de gebruiker van harddrugs aanspreken op zijn morele verantwoordelijkheid, maar daar blijft het niet bij, volgens Kamerlid Madeleine van Toorenburg: "Kennelijk wil de drugsgebruiker niet luisteren. Dan moeten ze maar voelen. Strafrechtelijk vervolgen dus, zodat een festivalganger ook echt begrijpt dat het strafbaar is als hij harddrugs gebruikt.” Naast het feit dat dit onmogelijk is, omdat het gebruik van drugs niet strafbaar is gesteld in de Opiumwet, zijn dergelijke uitspraken gevaarlijk, omdat ze ertoe kunnen leiden dat mensen geen hulp meer durven te zoeken als ze in de problemen komen als gevolg van drugsgebruik. Het moreel appèl van de minister, de boswachter en de politici van het CDA lijkt vooral te zijn gebaseerd op een innerlijk gevoel van goed en kwaad. Zij zijn de morele winnaar van de strijd tegen drugs. Zij hadden moeten winnen, terwijl ze in werkelijkheid de strijd al lang hebben verloren. De meest recente cijfers tonen immers aan dat de huidige aanpak van verbieden en repressie niet leidt tot het gewenste resultaat. Drugs worden steeds sterker en puurder en de drugshandel in Europa blijft groeien. Nederland speelt daarbij een belangrijke rol als productie- en doorvoerland, niet in de minste plaats vanwege de goede infrastructuur en strategische ligging. Omdat de morele winnaars blijkbaar niet kunnen accepteren dat ze de strijd hebben verloren, worden ze steeds fanatieker in hun boodschap. Drugs zijn het kwaad, dus drugsgebruikers zijn het kwaad. Daarom moeten we mensen straffen omdat we ze willen beschermen, want wie niet wil luisteren, moet maar voelen. Drugs zijn het kwaad, dus voorstanders van het legaliseren van drugs zijn het kwaad. Het zijn struisvogelschreeuwers, ze maken deel uit van een trollenleger en ze zijn naïef, want als drugs worden gelegaliseerd, wijken criminelen uit naar andere criminele activiteiten. Beide vergelijkingen gaan mank, maar helaas zien de minister, de boswachter en de politici van het CDA het niet. Verblind door hun eigen, morele gelijk eisen ze steeds hardere maatregelen, steeds meer repressie. Zij hadden moeten winnen, omdat ze aan de goede kant stonden. Toegeven dat de strijd verloren is staat voor hen gelijk aan toegeven dat het kwaad heeft gewonnen. Dat is onacceptabel en leidt tot een existentiële crisis. Wat mij vooral stoort is dat ieder voorstel om drugs te legaliseren wordt verworpen, omdat het immoreel zou zijn. Legaliseren van drugs is niet hetzelfde als het vrijgeven van drugs. Legaliseren gaat gepaard met strenge regels en voorwaarden voor productie, distributie en consumptie. Kijk maar eens naar de door de overheid gestelde eisen en voorwaarden rond het experiment gesloten coffeeshopketen. Het legaliseren van drugs grote voordelen voor de bescherming van de volksgezondheid en voor het milieu. Daarnaast biedt het legaliseren van drugs economische kansen en voordelen voor de samenleving. Daarom ben ik voorstander van het legaliseren van drugs. Ik heb niet de illusie dat de criminaliteit kan worden uitgebannen door drugs te legaliseren. Maar in tegenstelling tot de minister, de boswachter en de politici van het CDA heb ik ook niet de illusie dat de criminaliteit kan worden uitgebannen door drugs te verbieden. Pas als dat besef doordringt, komen we een stap verder. Tot dat moment wens ik de minister, de boswachter en de politici van het CDA veel succes met het opruimen van de volgende lading illegaal gedumpt drugsafval, mede mogelijk gemaakt door hun eigen, morele gelijk. Read the full article

[drugsinceu]

Een verbod op lachgas is niet de oplossing

Nederland - door Mr. Kaj Hollemans (KH Legal Advice) (@KHLA2014). Steeds meer gemeenten zijn voornemens de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) zodanig aan te passen dat het gebruik en de verkoop van lachgas wordt verboden op bepaalde voor het publiek toegankelijke plaatsen. Haarlem, Enschede en Utrecht overwegen zo’n verbod en ook andere gemeenten spelen met deze gedachte. Het voorstel om een verbodsbepaling op te nemen in de APV komt van het Trimbos-instituut dat in april 2019 gemeenten liet weten dat onder de bepaling in de APV dat toeziet op ‘’hinderlijk gedrag op openbare plaatsen’’ een extra artikel kan worden gehangen. Een verbod op het gebruik van lachgas kan worden opgenomen in de APV als kan worden aangetoond dat het hinder oplevert voor het milieu of de openbare orde en veiligheid.

APV

De APV heeft betrekking op lokale regelgeving rond openbare orde en veiligheid en ziet op het voorkomen van overlast. Denk daarbij aan het verbod om alcohol te drinken of het verbod om drugs te gebruiken op bepaalde voor het publiek toegankelijke plaatsen, zoals parken, straten of openbare gebouwen. Recent bleek nog dat een lokaal verbod om drugs te gebruiken in strijd is met de Opiumwet. In deze landelijke geldende wet is het gebruik van drugs in Nederland doelbewust niet verboden. Alleen bezit, productie en verkoop van opiumwetmiddelen is verboden. Dit onderscheid heeft tot doel te voorkomen dat mensen geen hulp zoeken als zij in de problemen komen als gevolg van drugsgebruik. Desondanks besluiten steeds meer gemeenten tot invoering van een (blow)verbod. Grotere gemeenten wijzen specifieke plekken aan waar sprake is van overlast, maar kleinere gemeenten kiezen vaak voor een verbod dat geldt voor de gehele gemeente. In 2015 oordeelde de Hoge Raad dat de Opiumwet niet in de weg staat aan de verbindendheid van een dergelijke bepaling in de APV. Blijkens de toelichting op de APV “strekt het artikel ertoe te voorkomen dat gevoelens van onbehagen en onveiligheid bij het publiek ontstaan die worden veroorzaakt door het in het openbaar gebruiken van drugs. Met deze bepaling is het belang van de handhaving van de openbare orde gediend.” Anders gezegd, omdat de Opiumwet het gebruik van drugs niet als zodanig strafbaar stelt en het motief van de Opiumwet primair gericht is op de bescherming van de volksgezondheid, mag het gebruik van drugs alsnog strafbaar worden gesteld via de APV, zolang dit maar gebeurt vanuit het motief van handhaving van de openbare orde. Dat de Hoge Raad hiermee de bescherming van de volksgezondheid ondergeschikt maakt aan de bescherming van de openbare orde en zodoende het uitgangspunt van het Nederlandse drugsbeleid volledig onderuit haalt, doet blijkbaar niet ter zake.

Lachgas

In navolging van (alcohol en) drugs is nu lachgas aan de beurt. Steeds meer gemeenten willen het gebruik en de verkoop van lachgas verbieden, niet vanuit het oogpunt van de bescherming van de volksgezondheid, maar vanwege het voorkomen van overlast en de handhaving van de openbare orde. Opvallend genoeg werpt het Trimbos-instituut nu de vraag op of een verbod wel de juiste oplossing is. Waar het instituut in april 2019 gemeenten nog adviseerde om een verbod op het gebruik en de verkoop van lachgas op te nemen in de APV, vraagt hetzelfde instituut zich nog geen 2 maanden later af of een verbod van het middel het probleem gaat oplossen. “Immers: er zijn genoeg andere middelen die verboden zijn, maar die nog steeds worden gebruikt. Daarnaast vraagt een verbod handhavingscapaciteit. De vraag is of die beschikbaar is en of we als samenleving daar extra in willen investeren.” Zelden heb ik een instituut zo snel van mening zien veranderen. Wellicht kan het Trimbos-instituut zich voortaan beter bezighouden met schizofrenie in plaats van met drugsvoorlichting.

Risicobeoordeling

Veel verontrustender vind ik het bericht dat staatssecretaris Blokhuis van VWS het Coördinatiepunt Assessment en Monitoring nieuwe drugs (CAM) heeft verzocht een risicobeoordeling voor lachgas uit te voeren. Het verzoek aan het CAM om een risicobeoordeling voor lachgas uit te voeren is des te opvallender, omdat het RIVM in opdracht van de NVWA in 2016 al onderzoek heeft gedaan naar de gezondheidsrisico’s bij het gebruik van lachgas. Dit onderzoek toonde aan dat bij doorsnee recreatief gebruik van lachgas, met minder dan 5 of 10 lachgasballonnen per gebeurtenis, maandelijks of minder, geen gezondheidseffecten worden verwacht, afgezien van mogelijke ongelukken door verkeerd gebruik (bevriezing). Kortom, incidenteel recreatief gebruik van lachgas is niet gevaarlijk voor de gezondheid. Waarom er nu weer een nieuwe risicobeoordeling voor lachgas moet komen, is onduidelijk, want het middel of de risico’s die zijn verbonden aan het gebruik ervan zijn niet veranderd. De enige reden die ik kan verzinnen is dat de uitkomst van de vorige risicobeoordeling niet gewenst was en dat er een nieuwe risicobeoordeling nodig is om lachgas alsnog onder de werking van de Opiumwet te kunnen brengen.

Opiumwet

Middelen kunnen namelijk niet zomaar onder de werking van de Opiumwet worden gebracht. Daarvoor moet voldaan zijn aan het bepaalde in artikel 3b, tweede lid:  Bij algemene maatregel van bestuur kunnen aan lijst I of lijst II middelen worden toegevoegd indien is gebleken dat deze 1) het bewustzijn van de mens beïnvloeden en bij gebruik door de mens kunnen leiden tot 2) schade aan zijn gezondheid en 3) schade voor de samenleving. Alleen als aan al deze drie elementen is voldaan kan een middel onder de werking van de Opiumwet worden gebracht. Op grond van de uitkomsten van de risicobeoordeling van het RIVM uit 2016 voldoet het middel lachgas (N2O) niet aan deze criteria. Meestal vormt een risicobeoordeling van het CAM de opmaat voor plaatsing van een middel op een van de lijsten van de Opiumwet. Want ook al adviseerde het CAM om middelen niet onder de werking van de Opiumwet te brengen, zoals bij qat Qat vormt een gering risico voor de gezondheid van de gebruiker en levert geen noemenswaardig risico op voor de Nederlandse samenleving. Daarom is er geen aanleiding om het gebruik van qat te verbieden. en de paddo's Het gebruik van hallucinerende paddenstoelen (paddo’s) levert een dusdanig laag risico op voor de individuele gezondheid en de samenleving dat het verbieden van paddo’s een te zwaar middel is in verhouding met de overlast en schade door het huidige gebruik. het geval was, vervolgens zijn zowel qat als de paddo’s toch op lijst II van de Opiumwet geplaatst. Een risicobeoordeling biedt namelijk altijd wel een aanknopingspunt voor VWS om plaatsing op een van de lijsten van de Opiumwet te kunnen verantwoorden. Alarmfase 1 dus voor lachgas (N2O).

Verbod

De reflex van de politiek om bij ieder roesmiddel dat de jeugd omarmt te pleiten voor een verbod is kortzichtig en onverstandig. Onderzoek toont keer op keer aan dat het beter is om het gebruik en de verkoop van dit soort middelen te reguleren in plaats van ze te verbieden. In overleg met de sector kunnen voorwaarden worden gesteld aan het productieproces, de herkomst, de samenstelling en de kwaliteit. Daarnaast moet er aandacht zijn voor voorlichting en voor verantwoord gebruik. Dat levert uiteindelijk de meeste winst op voor de gezondheid en voor de samenleving. De overheid heeft nu de mogelijkheid om het op een goede manier te regelen, samen met de sector. De tijd dringt, maar het is nog niet te laat. Een verbod op lachgas, via de APV of via de Opiumwet, kan misschien bepaalde gevoelens van onbehagen en onveiligheid bij het publiek wegnemen, maar het is geen oplossing voor het probleem. Read the full article

[drugsinceu]

Drugspreventie is gebaat bij mededogen en acceptatie

Door mr. Kaj Hollemans, KH Legal Advice (@KHLA2014) Het uitgangspunt van het Nederlandse drugsbeleid was altijd: Voorkomen is beter dan behandelen Behandelen is beter dan harm reduction Harm reduction is beter dan niets doen Van oudsher richt het Nederlandse drugsbeleid zich op het voorkomen van drugsgebruik en op het beperken van de risico’s van drugsgebruik; voor de gebruiker zelf, de directe omgeving en voor de samenleving. De laatste tijd lijkt er echter sprake te zijn van een kentering. Het CDA en de CU maken de dienst uit als het gaat om het drugsbeleid en dat heeft de nodige consequenties, zowel qua retoriek als qua beleid.

Repressie

Op 1 juli gaf minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid de volgende antwoorden in reactie op Kamervragen van D66 en de PvdA over het bericht dat repressie alleen niet voldoende is in de aanpak van drugs: “Er is in het Nederlandse drugsbeleid geen sprake van een eenzijdig repressieve aanpak. Er is ook aandacht voor preventie en ontmoediging van drugsgebruik. Het preventiebeleid zet stevig in op het voorkomen van gebruik en van de normalisering ervan binnen bepaalde groepen. De staatssecretaris van VWS heeft het Trimbosinstituut gevraagd om samen met andere partijen een vernieuwde aanpak te ontwikkelen om te voorkomen dat jongeren beginnen met drugsgebruik en om normalisering tegen te gaan. Wij zullen de normalisering van drugsgebruik binnen bepaalde groepen ter discussie blijven stellen en ons blijven inzetten om de beoogde doelgroepen met de juiste boodschap te bereiken.” Kortom, het drugsbeleid anno 2019 richt zich op repressie en preventie, waarbij preventie vooral wordt gezien als een verlengstuk van repressie. Preventie is alleen gericht op het voorkomen en ontmoedigen van gebruik. Er is nauwelijks aandacht voor die andere, minstens zo belangrijke vorm van preventie, te weten harm reduction, waarbij de nadruk ligt op het beperken van gezondheidsschade bij drugsgebruik.

Harm reduction

Harm reduction richt zich op het beperken van gezondheidsschade als gevolg van het gebruik van drugs, waarbij acceptatie van het gebruik voorop staat. Daarvan is echter geen sprake. Zie bijvoorbeeld de recente aankondiging om het drugsgebruik op festivals aan te pakken. “Het is spul dat slecht is voor de gezondheid en ontwrichtend voor de samenleving. Door het te kopen financier je de misdaad”, aldus de minister. Hij wil het drugsgebruik maatschappelijk ter discussie stellen en harder aanpakken. “Dat massale pillen slikken op festivals geeft een verkeerd signaal af, dat moet stoppen. Je moet het drugsgebruik van yogasnuivers aan de kaak durven stellen.”

Yogasnuivers

De term “yogasnuivers” werd voor het eerst gebruikt in 2018. Volgens de Van Dale betekent het: “iemand die gewoonlijk gezond en bewust leeft, maar zich nu en dan, bijvoorbeeld in het uitgaansleven, te buiten gaat aan partydrugs en cocaïne.” Dat Justitie juist deze frame gebruikt geeft te denken. Het gaat hier immers om hardwerkende, volwassen burgers, die volop deelnemen aan de maatschappij en zich druk maken over het klimaat, duurzaamheid, verantwoordelijkheid, vrijheid en identiteit. Deze mensen kiezen er bewust voor af en toe drugs te gebruiken om te ontsnappen aan de dagelijkse stress en deze te kunnen relativeren. De minister (als vertegenwoordiger van het gezag) geeft echter een duidelijk signaal af dat hij deze keuze niet tolereert. Zo iemand is onderdeel van het probleem, want hij houdt de misdaad in stand door drugs te kopen. Binnen deze retoriek is geen plaats voor mededogen. “Dan had je maar geen drugs moeten gebruiken” is het adagium. Zijn impliciete boodschap is dat iemand die drugs heeft gebruikt en daardoor in de problemen komt, niet op hulp hoeft te rekenen. Dat is een onwenselijke ontwikkeling, die ertoe kan leiden dat mensen geen hulp meer durven te zoeken als zij in de problemen komen als gevolg van drugsgebruik. Als de overheid het gebruik van drugs niet meer accepteert, is er ook onvoldoende aandacht voor harm reduction. Het beperken van gezondheidsschade bij drugsgebruik heeft dan geen prioriteit en dat leidt tot potentieel gevaarlijke situaties.

Drugsprecursoren

Nog voor het zomerreces zal de minister een brief aan de Kamer sturen waarin wordt ingegaan op het beleid ten aanzien van de problematiek van de synthetische drugs, waaronder het handhavingsbeleid op festivals en evenementen, en de ontwikkelingen op het gebied van wetgeving. Een van de onderdelen van het nieuwe beleid wordt in ieder geval de strengere aanpak van drugsprecursoren; chemische stoffen die worden gebruikt voor de productie van drugs. De meeste chemische stoffen die als drugsprecursor worden gebruikt, hebben ook belangrijke legale toepassingen (zoals bij de synthese van kunststoffen, farmaceutische en cosmetische producten, parfums, schoonmaakmiddelen of geurstoffen). In 2010 was de Eerste Kamer nog van oordeel dat drugsprecursoren niet kunnen worden verboden, omdat ze ook voor vele legale doeleinden gebruikt kunnen worden. Het is van groot belang een goede balans te vinden tussen het voorkomen van illegaal gebruik en het niet belemmeren van legaal gebruik (bijvoorbeeld commercieel gebruik van de chemische bedrijfstak). Maar een strengere aanpak van drugsprecursoren heeft niet alleen negatieve effecten voor het bedrijfsleven. Het kan er ook toe leiden dat straks voor de productie van XTC en andere synthetische drugs meer schadelijke en gevaarlijke middelen worden gebruikt, hetgeen een groter risico voor de gezondheid van de gebruikers en de samenleving met zich meebrengt. Ik begrijp dat men de productie van drugs wil aanpakken, maar als je daarmee de gebruiker en zijn omgeving in gevaar brengt, vraag ik me af wie daar uiteindelijk bij gebaat is. Het kan niet zo zijn dat mensen straks dood neervallen, omdat politici zo nodig onschadelijke chemische stoffen moesten verbieden die worden gebruikt bij de productie van drugs. Dan maak je het probleem alleen maar groter. Bovendien handel je daarmee ook nog eens in strijd met de uitgangspunten van het Nederlandse drugsbeleid. Read the full article

[drugsinceu]

Oost, west, thuisteelt best

De laatste tijd is er van alles aan de hand rond de thuisteelt van cannabis in Nederland. Eerst even de feiten op een rij. Op grond van artikel 3 van de Opiumwet is alle teelt van hennep verboden. In de praktijk is vooral het aantal planten en de manier waarop thuis wordt geteeld van belang, omdat aan de hand daarvan wordt bepaald of er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatige teelt.

5 planten

In de Aanwijzing Opiumwet van het OM staat dat bij een hoeveelheid van 5 wietplanten of minder in beginsel wordt aangenomen dat er geen sprake is van beroeps- of bedrijfsmatige teelt. Deze situatie wordt gelijk behandeld als de situatie waarin sprake is van een geringe hoeveelheid, bestemd voor eigen gebruik. Niet bedrijfsmatige teelt van een geringe hoeveelheid planten, bestemd voor eigen gebruik, heeft geen prioriteit qua opsporing, als de verdachte volwassen is. Met andere woorden: de teelt van 5 wietplanten of minder is verboden, maar wordt meestal niet strafrechtelijk vervolgd door het OM. De wietplanten worden wel in beslag genomen, als ze worden aangetroffen door de politie. Het OM mag dan in de meeste gevallen besluiten om niet over te gaan tot strafrechtelijke vervolging, er verschijnen nog steeds berichten in de media over buitensporig optreden van de politie als ze op een balkon of in de tuin een paar wietplanten aantreffen. Ook al vindt er volgens de Aanwijzing Opiumwet geen gerichte opsporing plaats, de politie denkt daar blijkbaar anders over. De hobby van menig thuisteler, die met liefde en passie een paar wietplanten verzorgt die bestemd zijn voor eigen gebruik, wordt ruw verstoord door de Hermandad die met groot machtsvertoon binnenvalt en de wietplanten uit tuinen en potten rukt.

Kweekkas

Als een thuisteler gebruik maakt van een geïsoleerde kweekkas, met ledlampen en hydrocultuur, dan bevindt hij zich meteen in de gevarenzone, omdat in dat geval wordt aangenomen dat er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen, ongeacht het aantal planten. Het OM kan dan alsnog overgaan tot strafrechtelijke vervolging, zelfs als er minder dan 5 planten in de kweekkas staan. Niet alleen de wietplanten, maar ook de kweekkas wordt in beslag genomen, als ze worden aangetroffen door de politie.

Burgemeesters

Naast politie en justitie zijn de burgemeesters de laatste tijd steeds strenger geworden als het gaat om het aanpakken van de thuisteelt van cannabis. Op grond van artikel 13b van de Opiumwet kan de burgemeester een pand tijdelijk sluiten als er meer dan 5 gram wiet of 5 wietplanten worden aangetroffen. De wetgever heeft daarbij expliciet gekozen om de grenzen te volgen die in het gedoogbeleid worden gehanteerd. Het sluiten van een pand valt onder het bestuursrecht: het gaat om het pand, niet om de mensen die er wonen. Het is een bestuurlijke maatregel, bedoeld om de drugshandel vanuit het pand terug te dringen, geen straf. Of de thuisteler en zijn gezin dat ook als zodanig zullen ervaren, als ze op straat komen te staan omdat hun woning voor 3 maanden is gesloten, valt nog te bezien.

Voorbereidingshandelingen

Sinds het begin van dit jaar mogen burgemeesters een pand ook sluiten als er materiaal wordt gevonden dat duidt op drugshandel. Artikel 13b van de Opiumwet is per 1 januari 2019 uitgebreid met strafbare voorbereidingshandelingen die duiden op de productie van drugs. Van dergelijke voorbereidingshandelingen is volgens de Opiumwet sprake bij het voorhanden hebben van bepaalde voorwerpen of stoffen die, vanwege de aard en hoeveelheid of gezien de onderlinge combinatie, geschikt zijn om harddrugs te vervaardigen of bestemd zijn voor grootschalige hennepteelt. Bijzonder is dat niet meer hoeft te worden aangetoond dat de openbare orde in het geding is. Enkel de aanwezigheid van een bepaalde hoeveelheid drugs of wietplanten in een woning kan al voldoende aanleiding zijn voor de burgemeester om een pand te sluiten. Omdat het hier om een bestuurlijke maatregel gaat, gelden de regels van het strafrecht niet en komt de bewijslast bij de burger te liggen. Als de burgemeester besluit om een pand te sluiten, kun je in bezwaar gaan bij dezelfde burgemeester die dat besluit heeft genomen. Als dat bezwaar vervolgens ongegrond wordt verklaard, kun je naar de rechter, maar die toetst de sluiting pas achteraf, als de woning al is gesloten. 

Doorgeslagen beleid

Onderzoekster Michelle Bruijn van de Rijksuniversiteit Groningen heeft de toepassing van artikel 13b van de Opiumwet onderzocht en kwam tot de conclusie dat burgemeesters soms doorschieten bij de toepassing van deze  bevoegdheden. Volgens haar worden woningen te snel gesloten en worden bewoners onterecht hun huis uit gezet. Terecht vraagt zij al jaren aandacht voor dit doorgeslagen beleid. Onlangs heeft zij een interessant stuk gepubliceerd in het Nederlands Juristen Blad over de verruiming van de bevoegdheden op grond van artikel 13b van de Opiumwet. Volgens haar is uit eerder onderzoek gebleken dat de toepassing van de sluitingsbevoegdheid gepaard gaat met forse beperkingen van grondrechten en dat de rechtsbescherming soms onvoldoende is. Door de verdere verruiming van de bevoegdheden om een pand te sluiten zal dit alleen maar erger worden.

Gedoogbeleid

Grootschalige, illegale criminaliteit ontwricht de samenleving en moet worden aangepakt. Daarvoor is een bepaald wettelijk instrumentarium nodig. Daar is niemand op tegen. Het wordt alleen een ander verhaal als de overheid deze instrumenten gebruikt om onschuldige burgers aan te pakken die thuis een paar wietplanten willen telen die zijn bestemd voor eigen gebruik. Daar zijn die bevoegdheden niet voor bedoeld en daarvoor mogen ze niet worden ingezet. Dat is détournement de pouvoir, ofwel machtsmisbruik. Het Nederlandse gedoogbeleid rond cannabis is verworden tot een farce. De regel dat iemand thuis een paar wietplanten mag telen voor eigen gebruik is ooit bedacht om de georganiseerde criminaliteit tegen te gaan. Tegenwoordig worden onschuldige burgers die besluiten om zelf cannabis te gaan telen door de overheid behandeld als criminelen, de politie neemt de wietplanten in beslag en ze lopen ook nog eens het risico dat ze hun huis uit worden gezet. Het gedoogbeleid rond de thuisteelt van cannabis moet drastisch worden herzien. Alleen op die manier kan de grootschalige, illegale hennepteelt en de daaraan gelieerde criminaliteit worden teruggedrongen. Dat bereik je niet door van onschuldige burgers criminelen te maken, maar door er voor te zorgen dat deze burgers zelf kunnen voorzien in hun behoefte, zeker als het gaat om de medicinale thuisteelt.

Ontheffing

Het wetsvoorstel gesloten coffeeshopketen van Vera Bergkamp (D66) dat in februari 2017 is aangenomen door de Tweede Kamer en in maart 2017 naar de Eerste Kamer is gestuurd, bevatte een interessante wijziging van de Opiumwet. Naar aanleiding van een amendement van toenmalig Kamerlid Van Tongeren (GroenLinks) zouden burgers de mogelijkheid krijgen om een ontheffing aan te vragen voor de teelt van cannabis als kon worden aangetoond deze nodig te hebben voor eigen geneeskundig gebruik. “Een ontheffing voor eigen geneeskundig gebruik wordt slechts verleend ten aanzien van het bereiden, bewerken, verwerken en aanwezig hebben van hennepolie of het telen en aanwezig hebben van hennep.” Helaas is de behandeling van het wetsvoorstel uitgesteld en het voorstel zal voorlopig ook niet worden behandeld door de Eerste Kamer, vanwege het experiment gesloten coffeeshopketen, beter bekend als de wietproef. Het kabinet heeft inmiddels laten weten voornemens te zijn het experiment af te wachten alvorens beslissingen te nemen over het huidige gedoogbeleid. De resultaten van het experiment moeten een nieuw kabinet in staat stellen een onderbouwde keuze te maken ten aanzien van het toekomstige cannabisbeleid. Voorlopig verandert er dus niets aan het huidige gedoogbeleid en komt er ook geen oplossing voor de (medicinale) thuisteelt.

Hoge Raad

In deze context zou de recente uitspraak van de AG bij de Hoge Raad misschien nog enige uitkomst kunnen bieden. Hij wijst er namelijk op dat het telen en/of voorhanden hebben van cannabis in individuele gevallen niet strafrechtelijk wordt vervolgd onder zeer bijzondere omstandigheden zoals wanneer niet een alternatief geneesmiddel beschikbaar is. Het geschil in cassatie betreft in hoofdzaak de vraag of cannabis die zelfgekweekt is kan worden aangemerkt als farmaceutisch hulpmiddel verstrekt op voorschrift van een arts. Het is nog niet bekend wanneer de Hoge Raad uitspraak doet, maar dit arrest zou in potentie wel eens een gamechanger kunnen worden. Read the full article

[drugsinceu]

De wietproef op de som

Door mr. Kaj Hollemans, KH Legal Advice (@KHLA2014) Tot 10 juni 2019 kunnen gemeenten zich aanmelden voor deelname aan het experiment gesloten coffeeshopketen, beter bekend als de wietproef. Waar gemeenten aanvankelijk enthousiast waren over het experiment en in de rij stonden om mee te mogen doen, haken inmiddels steeds meer gemeenten af voor deelname aan de wietproef. De burgemeesters van Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Eindhoven, Den Bosch, Zwolle, Kampen, Harderwijk, Apeldoorn en Hilversum hebben laten weten dat ze niet mee willen doen aan het experiment. En in de gemeenten die hebben aangegeven dat ze wel mee willen doen aan het experiment, zoals Breda, Leiden, Groningen, Zutphen en Deventer, liggen de lokale coffeeshophouders dwars, vanwege grote problemen met de uitvoerbaarheid van het experiment en de door het Rijk gestelde voorwaarden. Daardoor zijn sommige gemeenten weer gaan twijfelen over deelname aan het experiment. Ze willen nu alleen nog meedoen als het Rijk garant staat voor de eventuele financiële en juridische risico’s. Inmiddels heeft het ministerie van Justitie en Veiligheid aangegeven dat de termijn voor gemeenten om zich aan te melden voor deelname aan het experiment mogelijk wordt verlengd, omdat er nog Kamervragen over de wietproef beantwoord moeten worden en er wellicht nog een debat volgt.

Kamervragen

Op 29 april 2019 heeft de Tweede Kamer inderdaad schriftelijke vragen gesteld over het ontwerpbesluit houdende regels over het experiment met een gesloten coffeeshopketen. Deze vragen moeten nog beantwoord worden door het kabinet. Als de beantwoording van deze vragen in dezelfde lijn ligt als de antwoorden op de schriftelijke vragen van de Eerste Kamer over het wetsvoorstel Wet experiment gesloten coffeeshopketen van 15 mei 2019 dan kan het nog een pittig debat worden. Ook de Eerste Kamer was niet tevreden met de beantwoording van de schriftelijke vragen en heeft de behandeling van het wetsvoorstel uitgesteld, vanwege de behoefte aan een tweede ronde in de schriftelijke voorbereiding. De datum van inbreng voor het nader voorlopig verslag is bepaald op 25 juni 2019. Dat betekent in ieder geval dat het wetsvoorstel niet voor het zomerreces zal worden behandeld in de Eerste Kamer. Hierdoor loopt het experiment mogelijk extra vertraging op.

WODC

Op 15 mei 2019 stuurde het kabinet ook een brief aan de Eerste Kamer, waarin staat dat het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum, beter bekend als het WODC, betrokken zal worden bij het onderzoek naar de wietproef. Het WODC kwam in 2018 in opspraak nadat Nieuwsuur had aangetoond dat er sprake was van onbehoorlijke beïnvloeding vanuit het ministerie van Justitie en Veiligheid. Verschillende rapporten van het WODC over softdrugsbeleid waren onder druk van beleidsambtenaren aangepast, zowel qua vraagstelling als qua inhoud. En precies dat onderzoeksinstituut krijgt nu opnieuw een rol toebedeeld bij het onderzoek naar de wietproef. Je houdt het niet voor mogelijk.

Opzet

Recent merkte iemand op dat de wietproef van minister Grapperhaus bewust zo is opgezet dat 'ie wel moet mislukken. Elk van de betrokkenen weet dit, maar niemand durft het hardop te zeggen. Nu ben ik zelf niet (direct) betrokken bij het experiment, maar ik durf het wel hardop te zeggen: in deze opzet is de wietproef inderdaad gedoemd tot mislukken. Binnen het ministerie van Justitie en Veiligheid zijn ze buitengewoon bedreven in deze vorm van (strafrechtelijk) opzet. Daar betekent opzet: “een op handelen of nalaten gerichte wil; oogmerk, bedoeling.” Als je de opzet van de wietproef in deze context beziet wordt alles ineens een stuk duidelijker. Alles is erop gericht om het experiment niet te laten slagen. Het is de bedoeling dat het experiment mislukt. Het kabinet steekt ontzettend veel tijd en energie in het verzinnen van voorwaarden waar niet of nauwelijks aan kan worden voldaan en probeert daarmee de wietproef te ondermijnen. Dat is exact wat er nu gebeurt, als we de wietproef op de som nemen. Als de overheid de gezondheid van burgers wil beschermen en een vuist wil maken tegen de georganiseerde criminaliteit, dan moet het kabinet óf de wietproef serieus nemen óf stoppen met dit experiment. Anders is het alleen maar tijdverspilling. Daar schiet niemand wat mee op. Read the full article