Πολύπλευρον και πολύπλοκον αναδύεται το πολυειδές μήνυμα του πλατωνικού "Παρμενίδου". Ο Πλάτων εμφανίζει, κατά συγγνωστόν ετεροχρονισμόν, συνάντησιν του έφηβου Σωκράτους με τοη ηλικιωμένον Παρμενίδην, επισκέπτην εις Αθήνας των εορτών των Παναθηναίων. Εν περιλήψει, η διαδρομή των περιλαμβανομένων εις τον συγκεκριμένον διάλογον, διέρχεται διά μέσου των αυστηρών μυστηριακών απαγορεύσεων, όσον αφορά εις την διασάφησιν των επί μέρους θέσεων, της ιεράς, διά τους Έλληνας μύστας, Ορφικοπυθαγορείου Παραδόσεως. Περιληπτικώς, ο διάλογος "Παρμενίδης" εξελίσσεται ως μία τελικώς αντιπαράθεσις μεταξύ Ορφικοπυθαγορείου φιλοσοφικού κοσμολογικού δυισμού, - τον προσδιοριζόμενον εκ των δύο, εν προκειμένω Ορφικοπυθαγορείων φιλοσοφικών κοσμολογικών όρων "εν" και "πολλά" - , αφ' ενός μεν και αφ' ετέρου, Ελεατικού φιλοσοφικού κοσμολογικού μονισμού, ως προσδιορίζει τούτον η εκ μέρους του Παρμενίδου, τέκνου της Ελέας, υποστηριζομένη θέσις ότι, ο κόσμος δεν συνεκροτήθη, ούτε και συγκροτείται εκ δυο κοσμογονικών ουσιώνμ αλλ' αντιθέτως, ότι ο κόσμος σύγκειται εκ μιας ουσίας, η οποία, ως "εν" συγκροτεί το υπο του Παρμενίδου προσδιοριζόμενον "εν". Λυπηρόν και περίεργον το γεγονός ότι ο Παρμενίδης απέκτησε τας πρώτας του - απορριφθείσας υπό του ιδίου κατόπιν - γνώσεις εκ του Πυθαγορείου Αμεινίου. Προφανώς ο Πυθαγορισμός, ως φιλοσοφικός κοσμολογικός δυισμός, δεν τον κατέκτησε. Περί του Πλατωνικού Διαλόγου "Παρμενίδης" ΣΠΥΡΟΔΗΜΟΥ Γ.ΑΝΕΜΟΓΙΆΝΝΗ - ΣΙΝΑΝΙΔΗ -------------------------------------------------- Κοσμολογική απεικόνιση του αλχημιστικού Έργου με τη μορφή του βολβού του οφθαλμού. Από την κόρη, το κοσμογονικό χάος των τεσσάρων στοιχείων, αναδύεται η σφαιρική λίθος, ο ανανεωμένος, μικρότερος κόσμος.Τα χέρια που τη σηκώνουν ψηλά είναι "τα δύο μείζονα μέρη του Έργου, η λύσις του σώματος (Solve) και η στερέωσις του πνεύματος (coagula).Κόκκινο και άσπρο νερό αναβλύζει από το rebis,τη διπλή όψη της ύλης,για να σχηματίσει το υαλώδες σώμα του κοσμικού οφθαλμού, τη θάλασσα του χωροχρόνου. Το πτηνό συμβολίζει τις φάσεις του Έργου.Αποτελείται από κοράκι (αποσύνθεση), κύκνο (albedo), παπαγάλο (φάση των ζωηρών χρωμάτων) και φοίνικα (rubedo). Στην περίπτωση αυτή η πυθαγόρεια τετρακτύς σχηματίζει το οπτικό νεύρο. H. Khunrath,Amphitheatrum sapientiae aeternae, 1602