Szczaw kędzierzawy nazywany kobylakiem (wg Różańskiego) jest byliną dziko rosnącą w Europie i nie tylko. Kobylakiem nazywamy oprócz szczawiu kędzierzawego także szczaw lancetowaty, szczaw tępolistny, szczaw zwyczajny. Szczaw kędzierzawy pochodzi z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Właściwości kobylaka są znane od starożytności. Stosowano go w chorobach przewodu pokarmowego, w szkorbucie, na ukąszenia skorpionów, także w żółtaczce. Korzeń kobylaka zawiera emodynę, żelazo, witaminę C, garbniki i szczawiany. Kobylak poprawia samopoczucie, znosi reakcje autoagresji immunologicznej (łuszczyca, toczeń, atopowe zapalenie skóry) i objawy alergiczne, poprawia trawienie oraz przyswajanie składników pokarmowych. Hamuje rozwój drożdżaków i bakterii ropnych i beztlenowych. Odwary z kobylaka stosujemy np. na anemię, obfite miesiączki, stany po krwawieniach i krwotokach, choroby zakaźne, osłabienie fizyczne, w rekonwalescencji, na zapalenie dziąseł, przy wymiotach. Odwar z korzenia kobylaka: Łyżkę korzenia zalewamy szklanką zimnej wody, gotujemy przez 5 minut. Pijemy 2 razy dziennie po 100 ml (1/2 szklanki) odwaru, przez 3 tygodnie. Zewnętrznie okłady z odwaru stosujemy na owrzodzenia, wypryski, trudno gojące się rany i ropnie. Płukanki z kobylaka usuwają nieprzyjemny zapach z ust i żołądka. Płukanki, lewatywy, irygacje pomagają w stanach zapalnych dziąseł i gardła, na zapalenia pochwy, prącia, moszny, przy świądzie odbytu. Lewatywy z mocnego odwaru łagodzą przykre objawy hemoroidów. Kobylaka nie mogą pić kobiety ciężarne i karmiące, osoby zagrożone kamicą nerkową gdyż liście kobylaków zawierają dużo kwasu szczawiowego, który wiąże łatwo wapń z pożywienia, który może odkładać się w nerkach i pęcherzu moczowym sprzyjając powstawaniu kamicy moczowej (szczawian wapnia). Możemy także teraz zbierać nasiona kobylaka i zrobić z nich odwar lub napar. #kobylak #stanyzapalne #dobresamopoczucie #anemia #zapaleniedziąseł #wymioty https://www.instagram.com/p/CTxto6MIJYO/?utm_medium=tumblr