#kodysseia

[kodysseia]

έξη

περνάνε τα χρόνια σημαίνει θέματα με το έντερο πηγαινέλα σε γιατρούς πονάει η μέση μου και την τρίτη μέρα θέλω νέο καπνό τα μάτια δείχνουν κουρασμένα στα λάιβ αράζουμε πίσω σε εκείνο το σπίτι δεν κοιμάται κανείς και σε αυτό το σπίτι δεν έχεις μπει ποτέ περνάνε τα χρόνια σημαίνει τέσσερις καφέδες τη μέρα οι άνθρωποι που γνωρίζω δεν σε ξέρουν και οι Κυριακές σου αντί για κρουασάν και κρέπες έχουν καρότσια κούκλες και κρέμες περνάνε τα χρόνια σημαίνει φίλες στο εξωτερικό φτηνά αεροπορικά

φρούδες ελπίδες το μόνο που μας δένει πια είναι οι αναμνήσεις περνάνε τα χρόνια σημαίνει για σένα παιδική χαρά για μένα ενήλικη θλίψη και έτσι πολύ φοβάμαι πως ποτέ ξανά εμείς δεν θα συναντηθούμε.

[kodysseia]

Γενναία

τα ξημερώματα που γυρίζω το μόνο που μου λείπει εκτός της νηφαλιότητας και της ισορροπίας, είναι τα δάχτυλα σου ανάμεσα στα δικά μου

κατά τα άλλα, στο δρόμο για το σπίτι πάλι γενναία είμαι αντί για ελεύθερη

[kodysseia]

Έτσι

θα ‘θελα να ξέρεις πώς πίνω τον καφέ μου και όχι μόνο το τζιν πως αυτή η ιστορία για εμένα δεν έχει τελειώσει πως κάποτε ένας άνθρωπος μου άνοιξε το στήθος κι ένας άλλος μου κράτησε την καρδιά πως όταν σε ειρωνεύομαι, φοβάμαι κι όταν σε κοροϊδεύω, να με φιλάς θα ‘θελα να ξέρεις πως παίρνω χάπια για να κοιμηθώ κι όταν κοιμάμαι, δε βλέπω όνειρα πως αυτό που αγάπησα περισσότερο σε εκείνον ήταν τα χέρια του πως αυτές οι λέξεις γράφονται εν ώρα εργασίας θα ‘θελα να ξέρεις πως  πίσω απ’ το υφάκι  κρύβεται μια ανάγκη για αγκαλιά και τηρώ όλες τις υποσχέσεις εκτός από αυτήν που αφορά  στη διακοπή του καπνίσματος   θα ‘θελα να ξέρεις πως δεν είναι καλό που ξαναγράφω και πως δε θέλω να κρατήσει πολύ  πως μόνο εκείνος κράτησε πολύ και μέχρι σήμερα  τόσα χρόνια μετά μονάχα εκείνος με αγάπησε έτσι

[kodysseia]

Δ3

αυτά τα χέρια όταν δε σε αγγίζουν, κινούνται πέρα δώθε με ένα τσιγάρο και ένα ποτό σε κάποιο μπαρ, εκεί όπου αυτά τα χείλη προφέρουν συχνά το όνομα σου και αυτά τα μάτια δεν ξεκολλάνε από την πόρτα

[kodysseia]

μπλε

από όλα τα πράγματα που δυνητικά θα μπορούσα να γίνω περισσότερο θα ήθελα να είμαι εκείνο το μπλε πουλόβερ που αγκαλιάζει το σώμα σου τα βράδια και σε κάνει να φαίνεσαι σοβαρός αλλά και λίγο αστείος και δεν είναι ούτε πολύ στενό ούτε πολύ φαρδύ και λες πως σε ζεσταίνει χωρίς να σε ιδρώνει και όταν το βλέπω θέλω να κουρνιάσω πάνω του απαλά αλλά και να σε γλύψω ώσπου να τελειώσεις και τέλος πάντων, αν μπορούσα να μετατραπώ σε κάτι απόψε, αυτό θα ήθελα στ’ αλήθεια να είναι εκείνο το μπλε πουλόβερ που έχεις μια υποψία για το πως βρέθηκε στα χέρια σου αλλά δεν είσαι σίγουρος και που αν το χάσεις ποτέ, ίσως δεν το πολυψάξεις αλλά θα σου λείπει γιατί ήταν όμορφο και σε έκανε όμορφο και με κανένα άλλο ρούχο δεν θα είναι έτσι

[kodysseia]

αφού είχαμε πει θα πίναμε τσίπουρα τον Αύγουστο στο χωριό το είχαμε πει κάτω απ’ τον πλάτανο θα κοιτούσες κοπέλες που δεν θα άγγιζες και εγώ θα σε μάλωνα και θα γελούσες αφού το είχαμε πει ο Β. θα κερνούσε ο Τ. θα σε πείραζε και θα συνεχίζαμε να πίνουμε αφού το είχαμε πει θα ερχόμασταν εκείνη τη μέρα που ήσουν τόσο χαρούμενος κι ας δεν ήρθαμε το ξέρεις ότι χαρήκαμε για σένα αφού τα είχαμε πει και εσύ εκεί πήγες και πέθανες πέθανες ρε μαλάκα

να ξέρεις αύριο δε θα βάλω μαύρα και, όπως τα φερε ο δρόμος, μόνη θα πίνω στο χωριό κι ας μη μ’ αρέσει καν η μυρωδιά του

στην υγειά σου λοιπόν όλα τα τσίπουρα του κόσμου στην υγειά σου απόψε

[kodysseia]

θάλαζες

θα ‘θελα να μπορώ να έρχομαι και να φεύγω, να σε παίρνω τηλέφωνο και σε μισή ώρα να είσαι εδώ, θα ‘θελα να μπορώ να ξεσπάω πάνω σου και όχι σε αθώους, να μην σκορπιέμαι, να μπορώ να πω με πυγμή «λες μαλακίες», να μη με νοιάζει που μπορεί να ακουστώ αδιάφορη ή απότομη, θα ‘θελα να μπορώ να σου μιλάω, να θες να με ακούς, να σε φιλάω, να σου λέω πως δεν μου αρέσει ο καφές που φτιάχνεις και να με λες κακομαθημένη γιατί σε όλες αρέσει ο καφές σου και ποια είμαι εγώ που θα διαφωνήσω, θα ‘θελα να μπορώ να χτυπάω πόρτες και να κλείνω τηλέφωνα, να αποστασιοποιούμαι όταν χρειάζομαι χρόνο, να μπορώ να αφήσω μήνυμα σου αναπάντητο

θα ‘θελα να φοβάσαι πως μια μέρα μπορεί να φύγω θα ’θελα να μπορώ να φεύγω

[kodysseia]

93

Το φαγητό κάηκε, στη συνέλευση υπάρχουν διαφωνίες και η θερμοκρασία σε αυτή την πόλη μειώνεται με τον ίδιο ρυθμό που μειώθηκε το ενδιαφέρον σου για μένα, ταχέως.

Τις προάλλες  ένας άστεγος άντρας  μιλούσε μόνος του κλαίγοντας και όταν πλησίασα κοντά τον άκουσα να ψιθυρίζει «θα γυρίσει, που θα πάει, θα γυρίσει,  δεν μπορεί να μη γυρίσει,  έτσι δεν είναι;» Ήθελα να του πιάσω το χέρι και να του πω πως όλα θα πάνε καλά μα θα μπορούσα εύκολα  - και ίσως δικαίως - να κατηγορηθώ για  λαθρεμπόριο ελπίδων.

Αργά το βράδυ που τον έφερα  στο νου μου δεν ευχήθηκα να γυρίσει. Ευχήθηκα απλά  να σταματήσει να πονάει τόσο - είτε γυρίσει, είτε όχι.