Konijnendanser - nu is het echt voorbij!
Ik neem jullie mee naar een kleine drie jaar geleden (geschiedenisles op Uitgeweest, wie had dat verwacht). Er is een opkomst van uitslovers die op de hardere technofeestjes, illegaaltjes in een kelder van een kraakpand, afgelegen parkjes, tunnels of op een oud marineschip de konijnendans introduceren in Nederland. De konijnendansers; een hele kleine groep jongens een meisjes, meestal tussen de 16 – 20 jaar oud, die al shuffelend, wijdbeens, armen heen en weer, zwaaiend de dansvloer onveilig maken. Van dichtbij heb ik de opkomst mogen meemaken. Waarschijnlijk afgekeken uit de hardcore- of hardstyle- scene(?), of sentimentele aanstellers die met de dans naar de jumpstyle terugverlangen(?), misschien mislukte Z-acteurs die mee mochten doen tijdens die éne scene met die epileptische aanval(?). Ik stond erbij en keek ernaar. Eerst met misplaatste belangstelling. Maar – gelukkig – slaat deze snel om in ergernis.
Die ene shuffelende pannenkoek tijdens dat illegale feestje in het marineschip kan ik nog wel hebben. Zet daar nog eens twaalf van die mafkezen naast en de dansvloer staat vol. Levensgevaarlijk om je ertussen te manoeuvreren. Grote kans dat je een vuist, voet, hoofd of ander lichaamsdeel tegen je aan krijgt. Voortaan zet ik uit noodzaak een helm op en camoufleer ik deze met een hoed. Helemaal kut. Het schijnt dat de ‘ravers’ hun kelders van kraakpanden, afgelegen parkjes, tunnels of de oude marineschepen ook wel eens verlaten. Ze verschijnen tijdens het festivalseizoen met hun pet achterstevoren, exotische print op het hemd of t-shirt en liefst met rugtas aan op bovengrondse feesten en festivals. De opgedane konijnen-inspiratie uit de ondergrond wordt gedeeld met de bezoekers van de commerciële evenementen. Nederland vangt de idiote dans goed op. Don’t ask me why. De konijnendanser als subcultuur binnen de techno minnende jongeren is officially born.
Omdat konijnendansers best trots zijn op hun dans, moet deze gedeeld worden. Hoe? Simpel. Je pakt je telefoon, opent de camera en start met het filmen van je vrienden. Er zijn zelfs konijnen die elkaar live lesgeven op het festivalterrein. Echt waar. Gevolg? De filmpjes van de dans gaan heel de wereld over. De dansers in het filmpje worden bespot en konijnendansers zijn vanaf nu onlosmakelijk verbonden aan de Nederlandse technoscene. Helemaal kut.
Respect op de dansvloer Iedereen zijn gang laten gaan. Zich uiten op de muziek op de manier hoe hij of zij dat wilt. Ben ik voor. En mocht je dat op de konijnen-manier willen doen – wat ik nooit zal begrijpen -, be my guest. Persoonlijk word ik alleen helemaal opgefokt van de manier van dansen. Hakken kan je op een hardcore-feest of tijdens het laatste uurtje in je dorpskroeg. Slok dáar lekker alle ruimte op. Bezweet dáar lekker je bloemenprint shirt, (of nátuurlijk hemd), petje en Air Maxies. Ik uit in dit stuk gewoon mijn mening. Ik laat konijnendansers zelfs lekker konijnendansen. Ik trap niemand onderuit (wat konijnendansers overigens wel doen). Helemaal kut.
Afhakers in Amsterdam De echte ravers zijn imiddels alweer afgehaakt. Het festivalseizoen is voorbij. Tijd om onder te duiken in een loods ergens in Amsterdam West, of Noord. Het konijnenhol duiken ze niet meer in. Waarom niet? 1. Ze zijn er – hopelijk – achter gekomen dat de konijnendans helemaal kut is. 2. Dat de konijnendans tegenwoordig alleen nog wordt gedanst door die idioten uit de polder. 3. Dat de konijnendans redelijk wat frustratie veroorzaakt bij mede dansers. 4. Dat iedereen om hun heen de konijnendans verafschuwt (behalve hun polderse vrienden, mogelijk ook konijnendansers). En niet alleen de ‘raver’ is afgehaakt. Ook andere konijnendansers hebben weer voor hun eigen persoonlijke dansstijl gekozen. En terecht. Daar gaat uitgaan in mijn ogen om. Bewegen hoe jij je op het moment voelt. Je emoties uiten middels je lichaam. De muziek voelen, en opgeslokt worden door het geluid.
Gelukkig blijven de polderse idioten in de winter in hun polderse dorpen. Want dan is het redelijk kut om ’s nachts weer terug naar je dorpie te moeten. Het festivalseizoen is ook voorbij. De festival-minnende konijnendanser – die vaak helemaal niet van muziek houdt – blijft dus ook thuis. Hij kwam toch alleen maar naar het festival om te chillen en wat nintendo’tjes of mario bullets te slikken. De muziek? Ze weten niet eens wie er op de line-up staan. Eindstand: het Amsterdamse nachtleven begint langzamerhand konijn-vrij te worden. Eindelijk.
Nu is het écht klaar! De rode draad van mijn verhaal is een bloemenprint-draad. De bloemenprint-draad van dit verhaal is dat ik blij ben dat de konijnendansers zijn ondergedoken in hun hol. Bedankt daarvoor. Maar zullen we afspreken dat jullie volgend jaar zomer (en eigenlijk ook het gehele winter-seizoen) gewoon in jullie hol blijven? Braaf. Nu is het écht klaar! Dit artikel ook.