Hoe ‘smart’ moet je phone zijn?
Toen ik rond de eeuwwisseling mijn eerste gsm kocht was dat eigenlijk ingegeven door een combinatie van marketing en groepsdruk. Als doorwinterde puber had ik uiteraard iets tegen het idee achter de gsm: de zgn. “meelopers van de maatschappij” moesten mij niet kunnen bereiken, om van de ouders nog maar te zwijgen. Neen, ik zou voor altijd vrij blijven van ongewenste controle.
Een jaar of twee later bleef er van die ideologie al niets meer overeind. Compleet en volledig niets.
Ineens had iedereen een gsm, ineens werden er sms-berichten gestuurd om af te spreken in welk cafe het weekend zich zou afspelen, ineens werd je scheef bekeken als je niet bereikbaar was op elk moment van de dag. Dus ging ik ook maar aan de gsm.Eerst een soort van baksteen met een antenne, die uiteraard volgens de laatste mode al niet meer mocht uitschuiven, daarna helemaal zonder antenne maar met de eerste mobiele apps als een T9 woordenboek en Snake. Uiteraard zonder kleur, maar wel met achtergrondverlichting. Wat een technologie!
In de jaren die daarop volgden kwamen er steeds meer mogelijkheden bij: verwisselbare covers, kleurenschermen, camera’s, grotere schermen, betere camera’s, meer spelletjes, meer knopjes, kleinere knopjes, klap-gsm, schuif-gsm, infrarood, bluetooth, internet via het netwerk (duuuur), internet via Wifi, GPS, touchscreen, nog groter scherm, app-stores, sociale netwerken, meer pixels, tweede camera voor selfies, betere tweede camera voor selfies, gebogen schermen.
Toen ik een tijdje geleden alweer dacht dat ik toe was een een nieuwe telefoon viel mij voor het eerst op dat ik voor bijna elk van die nieuwe snufjes ook een nieuw toestel gekocht heb. Als ik tel vanaf mijn eerste aankoop tot nu zit ik aan 11 stuks, en ongetwijfeld ben ik er een paar vergeten.
Voor de beste prijs/kwaliteit zat ik vroeger rond de 8000 oude Belgische Frank, omgerekend een 200 euro, en dat is nu eigenlijk nog altijd ongeveer zo.
Alles bij elkaar heb ik dus ongeveer ergens tussen de 2000 en 2500 euro uitgegeven aan toestellen die ik eigenlijk nooit gewild heb. Om van de operatorkosten en de onmisbare apps nog maar te zwijgen. Nu ja, nooit gewild is misschien wat kort door de bocht, want uiteraard wil iedereen een mooie, goed functionerende telefoon. Was ik maar gewoon puber gebleven.
Besluit voor mezelf: als mijn huidige smartphone het begeeft onder de groepsdruk ga ik terug naar af. Bellen, sms’en, af en toe een foto maken.
Al zou het wel leuk zijn dat die foto goed van kwaliteit zou zijn en automatisch via internet op mijn computer zou verschijnen. En ja, iets delen op het favoriete sociale netwerk is uiteraard ook niet meer te missen… of mag het toch iets minder zijn?