In een korte en zeer onregelmatig verschijnende serie interview ik voor deze blog de leukste mensen uit mijn Twitter-timeline over waarom ze twitteren, waartoe en waarover. Dit idee is gebaseerd op de serie What Would Twitter Do, van de Amerikaanse schrijver Sheila Heti, maar in dit geval met Nederlandse twitteraars in de hoofdrol.
Ik mailde ze haar of ze mee wilde doen en nog geen twee minuten laterde knipperde mijn gmail box. Duidelijk de timing van een realtime-twitteraar.
Beste Nynke. Welkom, leuk dat je mee doet. Laat ik met de deur in huis vallen: een paar jaar geleden zouden we nog revoluties gaan ontketenen met Twitter. Maar de revolutionairen hebben het nu vooral over Heel Holland Bakt. Wat is er gebeurd?
Ooooh revoluties, schmevoluties. Ik denk dat Twitter heus wel voor een mini-revolutie binnen de journalistiek heeft gezorgd. Nieuwsverspreiding gaat veel sneller dan voorheen en daarnaast is twitter een vergaarbak vol verfrissende ideeën van mensen waar je zonder Twitter misschien nooit mee in contact zou zijn gekomen. (Dan moet je soms wel door het voorspelbare gezeur wroeten, maar dan heb je ook wat.) Maar dat Twitteren tijdens grote live-evenementen hebben we óók nodig. Voor het tegenwicht. Als het op Twitter de hele dag over Piketty zou gaan, zou ik er toch iets minder vaak kijken. Nu pik ik tussen al dat Boer Zoekt Vrouw- en Heel Holland Bakt-geweld ook nog talloze meningen over Piketty mee. Die afwisseling maakt Twitter zo tof.
Waylon en Ilse proberen achter de schermen Patricia Paay over te halen om in een doorzaagkist te gaan liggen. Je moet wát. #esf14
— Nynke de Jong (@nynke)
May 6, 2014
Wat was nu een hoogtepunt, qua live evenementen op Twitter?
Hahaha, een hoogtepunt. Ik vind het Eurovisie Songfestival wel altijd een hoogtepunt op Twitter. Dat programma is alleen maar leuk als je het met andere mensen kunt kijken.
Maar ik denk dat mijn hoogtepunt op Twitter twee tweets zijn die ik 4,5 jaar geleden postte. Tijdens het WK in Zuid-Afrika dacht iedereen dat wij in de finale tegen Duitsland zouden moeten spelen, en dus regende het al WO II-verwijzingen over teruggehaalde fietsen en weet ik het. Maar toen won Spanje in de halve finale van Duitsland. Ik twitterde toen twee dingen, over dat iedereen zijn 1568-1648 grappen kon afstoffen, en dat Wesley Sneijder net katholiek was geworden, dus dat daar misschien ook wel een grapje inzat. Die tweets werden door Jelle Brandt Corstius geretweet, en zo kwamen ze bij Claudia de Breij terecht, die me niet lang daarna zou vragen voor een rubriek in haar radioprogramma. Met heel veel freelanceklussen die daaruit voortvloeiden. Die zomer studeerde ik af, en als Claudia mij niet voor haar programma had gevraagd, was ik denk ik nu docente Nederlands geweest.
Ja Tim, zo kan het lopen. Op Twitter.
Nou nou. Inderdaad. Maar heb je nooit dat je gewoon even niet weet wat je wil zeggen? Een existentiele twitter-crisis?
Ja, daar heb ik de laatste tijd best veel last van. Ik heb Timehop, die app, geïnstalleerd, en sinds ik elke ochtend te zien krijg wat ik een jaar geleden postte, zie ik ineens hoeveel schijt ik op het internet gooi. Daardoor denk ik nu bij alles: is dit een jaar later nog wel grappig? En het antwoord is natuurlijk altijd nee. Omdat die app je uitspraken uit de context haalt, en uit de context is bijna niks de moeite waard. Lang verhaal kort: een totale blokkade. Maar dat komt ook wel doordat er de afgelopen weken zoveel uitgekauwde discussies op Twitter werden gevoerd, dat het me soms beter leek om even mijn mond te houden in plaats van weer iets over Zwarte Piet te zeggen.
Bij de Albert Heijn zijn deze week de ruggengraten in ieder geval níet in de bonus.
— Nynke de Jong (@nynke)
October 13, 2014
Wat zou je zeggen dat een goede tweet maakt? En wat een slechte?
Een goede Tweet draait de werkelijkheid een paar slagen. Of laat je in ieder geval eventjes op een andere manier naar die werkelijkheid kijken. Ik hou zelf nogal van uitvergroten en overdrijven. Het kan mij eigenlijk niet overdreven genoeg. Wat een Tweet geslaagd maakt of niet, hangt ook heel erg van timing af. De eerste Zwarte Piet-gerelateerde grap over blanke vla zal waarschijnlijk een dijenkletser zijn geweest, maar daar red je het nu niet meer mee. (Nu ik erover nadenk: die eerste grap zal ook wel niet grappig zijn geweest, maar enfin.) Dus een tip: lekker bovenop de actualiteit gaan zitten, anders ben je te laat.
De ergste tweets vind ik de geretweete complimenten. Dat je een mooi boek hebt geschreven of een mooie cd hebt gemaakt: hartstikke leuk. Echt. Maar ik hoef niet te weten wat Hanny uit Swifterbant en Els uit Maasdriel daarvan vonden. Ik zou zeggen: koester die retweets. Favorite je een ongeluk. Print ze uit en hang ze boven je bed zodat je altijd iets te lezen hebt wanneer je vervuld van zelfhaat in je bed ligt te huilen. Dáár zijn ze goed voor. Op Twitter komt zo'n hele riedel geretweette complimenten toch een beetje over alsof je met een megafoon in mijn oor staat te tetteren dat de wereld van je houdt.
Hoe bepaal je wie je volgt? Heb je regels?
Ik volg mensen met goeie grappen, nieuwtjes en interessante meningen. Mensen die ik écht leuk of interessant vind. Soms probeer ik het ook wat zakelijker te zien, en dan volg ik iemand die wellicht handig is voor mijn netwerk. Maar urgh, dat hou ik vaak maar twee dagen vol.
Er zijn ook mensen die ik volg waar ik me eigenlijk aan stoor, maar die ik niet ontvolg omdat ik dat ergeren ook wel lekker vindt. Dan kan ik weer even mopperen en met mijn ogen rollen. Ben ik de enige die dit doet? Dat vraag ik mij vaak af. Ik zou graag iets boeddhistischer in het leven willen staan, maar het is niet anders: de irritatie KEEPS ME GOING. Daarom heb ik ook nog altijd Facebookvrienden die pro-Zwarte Piet knutseldingetjes maken met Paint.
In mijn vrijgezelle leven was ik ook een soort België: heel veel aanvallen, heel weinig scoren. #belvs
— Nynke de Jong (@nynke)
July 1, 2014
Soms roep je ineens ‘KRAIST!’ Is dat de Nederlandse WTF?
KRAIST is een overblijfsel uit de tijd dat ik nog een blog had. We spreken dan over de jaren 2005-2008. Ik woonde toen in een groot studentenhuis in hartje Utrecht, onder andere samen met Martha, die ook een blog begon. Onze verhalen gingen meestal over wat we samen meemaakten, en die epistels waren doorspekt met 'KRAIST ALAIF' of 'Christus te Paard'. En we zeiden overal 'maar echt' achter, lang voordat dit gangbaar werd. En we gebruikten veel uitroeptekens.
Ik had in die tijden iets van 300 bezoekers per dag, en ik kom nu nog wel eens mensen tegen die bij die 300 hoorden. Laatst zei iemand dat hij me toen eigenlijk leuker vond schrijven. Het was ook wel vermakelijk hoor: mijn liefdesleven was een zooitje, ik viel tijdens sportlesjes altijd van het step-bankje, ik hing veel in de Universiteitsbieb zonder echt hard te werken, ik had een bijbaan in een bejaardentehuis, ik was te dik en ik was veel dronken, of had een kater.
Heel erg Bridget Jones allemaal. Gelukkig heb ik alleen dat 'KRAIST' overgehouden.
