#lacroix1112

[lacroix1112]

Stan zapalny.

Czy da się miło spędzać czas ze zdiagnozowanym zapaleniem tchawicy (łac. Trachea)?

Challenge accepted!

Mam dużo różnych tabletek.

Nie na handel, wszystkie dla mnie. Dostałem je od farmaceutki, nie od mojego dilera. Biedak nie realizuje recept. Zacofany człowiek.

Nie mam dilera.

Będę od jutra, co rano jadł garść tabletek. Będę je żreć jak rdza progi w Oplu.

W przerwach pomiędzy lekami będę delektował się bólem gardła i dostępem do telewizji.

O szczegółach wkrótce.

[lacroix1112]

Czwartek Rano Delight. (2016.01.21 11:04:12)

Kawa na biurku już za chwilę zajmie swoje zaszczytne miejsce tuż obok drożdżówki (tak, jestem pełnoletni i prawo zezwala mi jeść drożdżówki)

Ogólnie to zrobił się troszkę bałagan na tym MOIM biurku, ale to nic. Niebawem go ogarnę. Słowem wstępu nadal: w głośnikach właśnie poleciał motyw muzyczny miasta Inferno z Heroes III, komórka mi ciągle coś popiskuje. Zupełnie jak dziecko. Zostaw ją na chwilę, połóż gdzieś i zapomnij, a od razu zacznie piszczeć, migać światełkami, a nowy model zapewne będzie krzyczał: "Ej! Tu jestem! Nie zapominaj o mnie!" O, a teraz Paul i Linda McCartney grają mi Monkberry Moon Delight :)

A u mnie? Strawberry & Budyń Drożdżówka Delight Za oknem? Snow & Mrus Delight W lodówce... Sernik Na Zimno. Delight! Lubię tą piosenkę. Tę. Dobra kawa. Gorąca i mocna. Mocna aż gęsta. Jak piję, to jakbym latem rozgrzanego asfaltu* nabrał do kubeczka. Pachnie podobnie. Czekam już na wiosnę. Jak chyba każda "normalna" istota o tej porze roku. Muchy, ćmy, niedźwiedzie w gawrach i bobry w żeremiach, bociany, które nie odleciały dać się odstrzelić w islamskiej przestrzeni powietrznej. Wszyscy czekamy na wiosnę.

Dość już mam tego śniegu, mrozu i tego całego " Hu Hu ha" Może powinienem wyrazić trochę swojego zdania na temat obecnej sytuacji panującej w naszym pięknym kraju? Albo wokół niego? W końcu blog zatytułowałem tak, a nie inaczej. Jednak śpieszę z wyjaśnieniem, że mam za przeproszeniem na to wszystko tzw. "wyjebane" Szczerze. Nie obchodzą mnie już rządy, koalicje, partie polityczne, afery, podsłuchy, Gierychy, Korviny, Truski, Kwaczyńscy, Dududy i inne to całe robactwo polityczne. Jak się komuś nie podoba moje nastawienie do obecnej sytuacji, albo jego faktyczny brak, może napisać swoje żale do mnie na kartce, zaadresować i wsadzić sobie w tyłek.

Zjadłem drożdżówkę, dopijam kawę i myślę jak spędzę pozostałe godziny dzisiejszego przedpołudnia. Poza tym pozwalam sobie wybiec odrobinę w przyszłość i planuję wycieczkę. Raczej niejedną, bo LPG ostatnio bardzo tani i nie ukrywam działa to bardzo zachęcająco, jeśli człowiek myśli sobie: "do pełna za 50 zł" patrząc jednocześnie jak inni kierowcy zaciskają zęby i tankują cztery krople żeby tylko do domu dojechać. Dzięki Ci Panie za instalacje gazowe! Odwiedzę Kraków w tym roku. I nagram trochę więcej na YouTube. *afroamerykanu

[lacroix1112]

Alpa Czino. (2015.08.10 08:14:44)

No co, nie pisałem długo i co z tego? Kogoś obchodzi dlaczego? Serio?

Może dlatego że zbyt wiele mnie gryzło i nie miałem czasu żeby usiąść i coś naskrobać, a może właśnie wręcz przeciwnie nic mi na tym pięknym świecie nie dokuczało i żyłem sobie jak król w ciszy i spokoju.

Tym bardziej powinieneś się drogi czytelniku zacząć martwić tym, że zacząłem pisać jeśli zależy Ci choć trochę na mym losie, bo skoro pisać zacząłem, to znaczy że nie jest już tak kolorowo jak było kiedy nie pisałem.

Ale z drugiej strony może było źle i teraz właśnie się poprawiło skoro mam czas żeby usiąść z kawą i powklejać tutaj te oto literki.

"Jak więc jest naprawdę?" zapytasz pewnie drogi czytelniku. Otóż odpowiem wprost.

Nie wiem.

Jest dobrze.

Gryzie mnie tęsknota za moją ukochaną, która wyjechała daleko, ale już niebawem wróci i znowu będziemy razem. Moja ukochana :)

W tak zwanym międzyczasie postanowiłem zostawić po sobie w internetach coś więcej niż tylko literki, dlatego od niedawna zaśmiecam serwis YouTube filmikami swojego autorstwa.

Tak więc jeśli ktoś z was drodzy czytelnicy interesuje się chociaż odrobinę grami komputerowymi, lubi popatrzeć jak grają inni, wreszcie chciałby posłuchać dla odmiany mojego głosu to zapraszam na swój raczkujący kanał:

  https://www.youtube.com/channel/UCo03PIRNSskiBCPEDZzTbDA

  I dodatkowo na powiązany z nim profil na Facebook'u:

  https://www.facebook.com/AlpaCzinogameplays

  Mam nadzieję, że komuś się spodoba i zostawi lajka, komentarz, albo nawet subskrybcję. Byłoby mi niezmiernie miło.

Tą autopromocją zakończę swój dzisiejszy wpis.

Do napisania :) 

[lacroix1112]

Wracamy? (2014.01.28 22:11:32)

Ktoś kiedyś powiedział, że do miłych wspomnień należy wracać często, a o niemiłych zapominać szybko.

Nowy rok przyniósł bardzo wiele zmian.

Tyle, że nie dla mnie.

U mnie wszystko po staremu, więc postanowiłem, że oto powrócę niczym uporczywy zimowy katar i znowu od czasu do czasu będę "męczył" te kilka czytających to osób swoimi narzekaniami.

Tym samym ponownie otwieram zamknięty wcześniej rozdział i wracam do was.

[lacroix1112]

Ostatnia piosenka o miłości. (2013.09.23 19:39:37)

Tomek Lipinski i Tilt nagrali kiedyś, dawno temu ostatnią piosenkę o miłości.

Warto sobie o niej przypomnieć od czasu do czasu.

Problemy z internetem.

I ogólnie ze wszystkim innym.

Jest dobrze, radzę sobie.

Powodzenia.

[lacroix1112]

Uciekinier. (2013.09.13 23:27:41)

Ile czasu musi upłynąć żebyśmy mogli o kimś zapomnieć? Zależy jak bardzo byliśmy do tego kogoś przywiązani, jak bardzo nam zależało i jak bardzo boli brak tej osoby.

Jest noc. Mokra, zimna deszczowa noc w połowie września. Jest mi zimno, mam katar, od nieustającego kaszlu boli mnie gardło, wszystkie mięśnie odmawiają posłuszeństwa. No prawie wszystkie, serce chyba jeszcze jakoś bije. Cholerny mięsień sercowy, który uparcie pompuje moją krew z góry na dół, od głowy do stóp i odwrotnie.

Tylko w filmach i tanich romansidłach serce zajmuje się miłością. Życie to nie film kochanie i moje serce, tak samo jak i Twoje nie ma czasu na zajmowanie się miłością. Nie ma czasu, bo ciągle zajmuje się utrzymywaniem mnie przy życiu.

Cóż za niewdzięczne zajęcie.

Al Bundy mawiał: "Całe szczęście, połowę życia mam już za sobą"

Czy to zdanie tyczy się również mnie? Czy chciałbym aby tak było? Boję się odpowiadać sobie na to pytanie.

Dzisiaj znowu kupiłem sobie książkę. Przemoczony w strugach deszczu niosłem ją do samochodu przyciskając z całych sił do piersi zupełnie jakby miała wyrwać mi się z rąk i ulecieć gdzieś poza zasięg mojego wzroku, jak to się zazwyczaj dzieje kiedy mi na czymś bardzo zależy.

Wracam do zdrowia kochanie. Przynajmniej psychicznego, bo fizycznie nadal paskudnie przeziębiony.

Jutro znowu do pracy. Praca znakomicie leczy rany pozostawione niewidzialnym ostrzem gdzieś w głębi umysłu. Praca odwraca uwagę, rozprasza myśli, nie pozwala zatrzymywać się w miejscu.

Dzisiaj przed snem wreszcie sobie poczytam. I wiem, że po raz kolejny od bardzo długiego czasu nie będę myślał o nikim innym, tylko o sobie.

To jest mój wieczór, pierwszy od kilku lat naprawdę mój i Tobie nic do tego kochanie.

[lacroix1112]

Z dna szuflady: “Królestwo.” Część 4  (2013.08.26 12:17:09)

Szanowny Panie.

Przede wszystkim pragnę powitać Cię za pośrednictwem tegoż listu w naszym pięknym królestwie i życzyć Ci udanego pobytu.

Piszę do Ciebie osobiście, jako że uznaję i doceniam Twe starania o mą rękę.

Radość przepełnia me serce na wieść, że przybyłeś z tak daleka na prośbę mojego miłościwie panującego ojca Króla Stanisława Lubowida zwanego Mądrym tylko po to, aby dowieść mi swojego męstwa i poddać się kilku próbom, które odbędą się jutro i wyłonią zwycięzcę, a co rozumie się samo przez się- mego przyszłego małżonka.

Żywię nadzieję, że Twoje intencje są szczere i uczciwe.

Życzę Ci powodzenia w nadchodzących zmaganiach.

Królewna Edetta

-       O rzesz w mordę, list od samej królewny Edetty…- Gebels zaglądał Roberowi przez ramię uśmiechając się ironicznie- a to ci dopiero zaszczyt panie czarowniku.

-       Zamknij się- warknął Rober składając delikatnie list i chowając go do kieszeni spodni.

-       No, no panie czarowniku, a to was szczęście uśmiechem obdarzyło.

-       Zamknij się Gebels.

-       Otrzymaliście właśnie panie list od królewny pisany własnoręcznie przez jedną z jej służek.- Gebels wyraźnie ignorował nakazy czarownika.

-       Zamknij się.

-       I z tego na ile mi wiadomo list ten jest oryginalną kopią numer trzynaście. Na szczęście ostatnią, jakie najwyższy urzędnik królewski roznosi dzisiaj od świtu jak jakiś cholerny chłopiec na posyłki.

-       Zamknij się Gebels, nie jesteś najwyższym urzędnikiem królewskim. Jesteś, co najwyżej najgrubszym.

Gebels w odpowiedzi na te słowa w końcu zamilkł.

Czarownik słysząc narastającą pośród tłumu wrzawę ruszył energicznym krokiem w stronę szeregu strażników oddzielających tłum poddanych od miejsc, na których już za chwilę miała zasiąść rodzina królewska. Gebels bez słowa ruszył jego śladem zachowując jednak na tyle duży odstęp, aby nie prowokować już więcej obelg pod swoim adresem.

Rober był już w połowie drogi, kiedy przed podniecony tłum wyszedł ubrany dostojnie mężczyzna i donośnym głosem oznajmił:

-       Szanowni poddani! Niech zapanuje cisza!

Rozmowy i liczne śmiechy powoli ustały i już po chwili słychać było tylko śpiew ptaków i pobrzękiwanie rozgrzanych słońcem zbroi strażników miejskich.

-       Szanowni poddani!- kontynuował mężczyzna- Jako nadworny herold mam obowiązek przekazać wam straszne nowiny!

Rober zatrzymał się w pół kroku słysząc te słowa i zaczął uważnie przyglądać się heroldowi.

-       Dzień dzisiejszy zmienił się w ostatniej chwili z wspaniałego w tragiczny! Drodzy poddani! Król nasz, miłościwie panujący Stanisław Lubowid zwany Mądrym NIE ŻYJE!

Pośród zgromadzonego tłumu przetoczył się pomruk zaskoczenia, gdzieniegdzie zapłakały pierwsze kobiety, mężczyźni zaczęli szeptać między sobą zdejmując nakrycia głów.

-       Tak drodzy poddani! Z wielkim smutkiem potwierdzam tę straszną nowinę! Nasz król NIE ŻYJE! Kostucha przyszła po niego nieoczekiwanie, kiedy to w swoich komnatach przygotowywał się do powitania was szanowni poddani przed turniejem o rękę córki swej, miłościwej księżniczki Edetty!- herold zawiesił na chwilę głos, po czym ostatni raz powtórzył- KRÓL STANISŁAW LUBOWID MĄDRY NIE ŻYJE!

Dopiero za drugim razem zaskakująca nowina dotarła do wszystkich zgromadzonych. Żołnierze zdjęli hełmy, kobiety szlochały w objęciach mężów, dzieci dotychczas biegające pomiędzy nogami zebranych stały cicho wpatrzone w swoje brudne stopy.

Wypalona słońcem ziemia na dziedzińcu zamkowym chłonęła słony deszcz łez.

          Czarnoksiężnik stał nieruchomo podnosząc wzrok na otwory okienne zamku. Za którymś z tych okien była Edetta. Jego królewna, którą miał dzisiaj osobiście poznać, zobaczyć błysk jej oczu i uśmiech na jej ustach.

Zamiast tego na jej twarzy gościły teraz łzy, a to bardzo psuło mu humor.

Czarownik zamyślił się tak bardzo, że nie usłyszał Gebelsa zbliżającego się z głupią miną na tłustej twarzy.

-       Oj, oj, oj panie czarowniku. A to ci dopiero tragedyja. Tego chybaś nie przewidział do cholery.

Rober nadal w milczeniu wpatrywał się w puste okna zamku.

-       Oj panie czarowniku… I cały twój plan psu pod ogon. Kraj w żałobie, królewna w żałobie, nawet nie pomyśli o weselu. Przyjdzie ci poczekać jeszcze kilka lat na następną okazję, a przez ten czas… kto wie, piękny kwiat jej kobiecości gotów zwiędnąć i pogubić płatki. I co teraz będziemy robić?

Rober odwrócił się powoli i dwa razy klepnął Gebelsa otwartą dłonią w klatkę piersiową.

-       Ja ożywię króla, a ty Gebels umrzesz powoli na tym dziedzińcu, bo już mi nie jesteś potrzebny.- Mówiąc te słowa czarownik ominął Gebelsa, który zaczął gwałtownie łapać powietrze chwytając się za pierś, i spokojnym krokiem ruszył w stronę głównej bramy. Po drodze zatrzymał się jeszcze w stajni. Stajenny z grobową miną wydał mu jego konia, który zarżał radośnie widząc swego pana.

Nim Rober dotarł do zwodzonego mostu na bramie powiewały już czarne proporce. Strażnicy pilnujący wejścia zdążyli już zdjąć hełmy i stali niczym posągi ze spuszczonymi głowami.

Żaden z nich nawet się do niego nie odezwał, nikt nie zadawał głupich pytań, nikt się nie naprzykrzał. Najwidoczniej śmierć ukochanego króla wstrząsnęła nawet awangardą chamstwa w królestwie.

Czarnoksiężnik udał się w stronę niewielkiego zagajnika w kierunku, z którego przybył jakiś czas temu.

Po drodze zauważył, że w na polanie, gdzie zostawił zwłoki „błędnego rycerza” pozostały tylko pokrwawione resztki zbroi i jedna nadgryziona ręka. Przejechał jeszcze kawałek aż znalazł się po drugiej stronie wzniesienia tak, że nikt stojący na zamkowych murach nie mógł dostrzec ognia i dymu z jego obozowiska.

Czarownik rozsiodłał konia, rozniecił niewielkie ognisko i niemal natychmiast zasnął oparty o pobliskie drzewo. Spał spokojnie. Wiedział, bowiem że, z nieumarłym wierzchowcem pasącym się nieopodal nikt, ani nic nie zakłuci mu snu.

Nazajutrz do pogrążonego w żałobie zamku wjechał na starej klaczy nieznany nikomu z twarzy jegomość.

Przejechał przez główną bramę zignorowany przez żałobników tak samo jak dzień wcześniej.

-       Moja pani! Moja pani!

Edetta uniosła zaczerwienioną od ciągłego płaczu twarz i spojrzała nieobecnym wzrokiem na drzwi komnaty, w której rozpaczała od wczoraj nad ciałem ojca.

Jeszcze kilkanaście godzin temu, tuż przed powitaniem z poddanymi mówił jej jak bardzo ją kocha i jaki jest z niej dumny.

Chociaż była świadoma, że ojciec jest już stary i kiedyś umrze w najstraszniejszych koszmarach nie przewidywała jednak, że ten okropny dzień nadejdzie tak szybko.

-       Moja pani!- drzwi otworzyły się z hukiem i do środka wbiegła jedna z jej służących.

W normalnych okolicznościach królewna pewnie zwróciłaby jej grzecznie uwagę, aby zachowywała się przyzwoicie. Dzisiaj jednak było jej zupełnie wszystko jedno.

-       Co sprawiło, że przeszkadzasz mi w żałobie?

-       Moja pani…- służąca z trudem łapała oddech- Moja pani, na zamku jest człowiek, który mówi, że potrafi uleczyć twojego ojca.

-       To… to niedorzeczne… mój ojciec nie żyje- Mimo wszystko serce królewny biło coraz szybciej.

-       Wiem pani- służąca z podnieceniem przestępowała z nogi na nogę- Wiem jak to brzmi, ale mężczyzna ten twierdzi, że twój ojciec nie umarł, tylko zapadł na bardzo rzadką, ale jednak uleczalną chorobę. Uważa, że może go uleczyć i chce z tobą rozmawiać wasza wysokość.

Edetta wstała powoli i podeszła do okna.

Od wczoraj nie spoglądała na królestwo, które teoretycznie nie miało następcy tronu.

-       Każ przyprowadzić tutaj tego mężczyznę moja droga, i miejmy nadzieję, że mówi prawdę.

Rober czekał cierpliwie w głównym holu zamku. Lekki uśmiech powrócił na jego usta, wiedział on, bowiem że niedługo stanie w końcu twarzą w twarz ze swoją wybranką.

Służka zbiegła szybko po wielkich schodach prowadzących na górne piętra zamku. Rober wpatrywał się w nią uśmiechając się półgębkiem i wyobrażając sobie jak potyka się i łamie kark.

Nic takiego się jednak nie stało. Służąca podbiegła do czarnoksiężnika, skłoniła się lekko i uprzejmym gestem zaprosiła go na górę.

Edetta zdecydowała się w końcu wstać z krzesła i odejść na chwilę od ciała swego ojca złożonego na katafalku pośrodku komnaty.

Podeszła do okna i z cichym westchnieniem spojrzała na królestwo pozbawione króla. W tej samej chwili drzwi do komnaty otworzyły się i do środka wszedł wysoki, trzydziestoletni mężczyzna odziany w skromny, acz elegancki szaro-czerwony kubrak, szyte na miarę atłasowe spodnie i wysokie skórzane buty z miękkiej skóry.

Nawet przez piekące od łez oczy królewna dostrzegła uwodzicielski młodzieńczy blask w jego niebieskich oczach.

Nieznajomy skłonił się lekko królewnie, po czym podszedł do spoczywającego na katafalku króla i ucałował z szacunkiem jego królewski pierścień.

Edetta ze wzruszeniem w oczach spoglądała na całe zajście. Płacz po raz kolejny zaczął wzbierać jej w gardle jednak, kiedy spojrzała w oczy nieznajomego smutek ustąpił miejsca zaskoczeniu, bowiem nieznajomy uśmiechał się dobrotliwie.

Tajemniczy gość podszedł do Edetty, opadł na jedno kolano i ucałował aksamitną dłoń księżniczki, która to mimowolnie powędrowała w kierunku jego ust. Edetta drgnęła lekko czując na skórze ciepło męskich warg.

-       Witaj moja pani- powiedział pięknym wibrującym głosem nieznajomy.

-       Powstań dobry człowieku- królewna nadaremnie starała się ukryć drżenie głosu.

-       Pozwól pani, że się przedstawię, na moich ziemiach, poddani zwą mnie Rober, jestem rycerzem herbu Ognistej Lilii.

Edetta schyliła się i delikatnie ujęła młodzieńca za rękę. Rober uśmiechnął się paskudnie czując dłoń królewny zaciskającą się na jego palcach. Nie podniósł jednak głowy. Niesforny kosmyk jasnobrązowych włosów opadł mu na oczy. Dopiero wtedy Czarnoksiężnik podniósł się szybkim ruchem głowy jakby od niechcenia odgarnął włosy.

Królewna uśmiechnęła się niewyraźnie widząc ten gest.

Jednak jej uśmiech szybko znikł, kiedy myśli powróciły na dawne tory.

-       Sir Roberze, dotarły do mnie wieści jakobyś potrafił przywrócić życie mojemu ojcu, czy to prawda?

Rober delikatnie uwolnił swą dłoń z uścisku królewny, odszedł krok do tyłu i zerknął w stronę stojącej wciąż przy drzwiach służącej.

-       Wybacz, jeśli to zabrzmi nieodpowiednio moja pani, ale o takich sprawach wolałbym rozmawiać tylko z Tobą.

Edetta jakby przez chwilę nie rozumiejąc, o co mu chodzi wpatrywała się w Robera, ale po chwili skierowała wzrok na służącą, która natychmiast wyszła kłaniając się swojej pani.

-       Teraz, kiedy jesteśmy już sami możesz mówić śmiało dobry człowieku, pozwól jednak, że spocznę. Ostatnie wydarzenia pozbawiły mnie dawnej energii.

-       Ależ oczywiście moja pani- odpowiedział młodzieniec widząc jak królewna ciężko opada na krzesło ustawione przy oknie.

-       Tak, więc powiedz mi, Sir Roberze, czy naprawdę potrafisz przywrócić do życia mojego zmarłego ojca?

-       Przywrócić do życia? Ależ nie moja pani, nie zajmuję się zakazanymi sztukami nekromancji. Oboje przecież wiemy, że tego typu działania są sprzeczne z naszą religią i karane natychmiastową śmiercią.

-       Ale przecież mówiłeś panie…

-       Wybacz, że Ci przerwę moja królewna, ale twój ojciec żyje i nie potrzebuje czarnej magii, żeby powrócić do rządzenia królestwem.

-       Ale, jak to?- Wyraz twarzy Edetty o mało nie wywołał u Robera wybuchu śmiechu, powstrzymał się on jednak i mówił dalej.

-       Postaram się ci wszystko wytłumaczyć moja pani. Otóż twój ojciec zapadł na bardzo rzadką chorobę zwaną siostrą śmierci. Dolegliwość ta jak już wspominałem dotyka bardzo nielicznych osób i w jakiś niewyjaśniony sposób odrywa je od rzeczywistości. Można powiedzieć, że jest to rodzaj bardzo głębokiego snu.

-       Ale mój ojciec nie oddycha, jego skóra jest blada i zimna, nadworny medyk…

-       Nadworny medyk moja pani jest człowiekiem raczej prostego pochodzenia, nie widział tyle świata, co ja. Zapewne potrafi wyrwać ząb, albo zaszyć ranę, ale nie ma pojęcia o chorobach takich jak siostra śmierci. Gdybym nie przybył w porę król skończyłby w grobowcu.

Edetta splotła dłonie na kolanach i zaczęła cicho szlochać.

-       Ależ nie płacz moja pani. Teraz, jeśli oczywiście pozwolisz ja zajmę się twoim ojcem i najdalej po północy będziesz mogła znowu z nim porozmawiać.

-       Naprawdę?- Prawie krzyknęła królewna- czy to nie sen, aby?

-       Żaden sen moja królowo- Odpowiedział z uśmiechem czarnoksiężnik.

-       Nie jestem jeszcze królową dobry człowieku, nie tytułuj mnie tak.

-       Kiedyś będziesz moja pani- Rober uśmiechnął się jeszcze szerzej- Kiedyś będziesz.

Słońce powoli zachodziło nad królestwem Morandii. W komnacie z ciałem króla trwały gorączkowe przygotowania do wyrwania Stanisława z objęć siostry śmierci.

Na wyraźne polecenie Robera przed drzwiami do komnaty wystawiono straże. Do komnaty wstęp miał tylko Rober, Edetta i jej najbliższa służąca.

Na rozkaz czarnoksiężnika poparty skinieniem głowy królewny, do komnaty wniesiono kilkanaście grubych świec, wiadro wody, trzy szklane puchary oraz dzban najprzedniejszej gorzałki z królewskich zapasów.

Rober tylko na chwilę zszedł do stajni po swój tobołek, po czym widząc za oknem wschodzący nad królestwem księżyc nakazał wszystkim obecnym opuścić komnatę.

-       Czy nie mogę zostać i obserwować?- Zapytała nieśmiało Edetta widząc palec Robera wskazujący jej drzwi.

-       To jest absolutnie niedopuszczalne moja pani. Podczas warzenia mikstur muszę przebywać w pomieszczeniu sam. Nikt nie może mi przeszkadzać.

-       Ale ja będę cicho.

-       Nic z tego moja pani- odparł czarnoksiężnik- Muszę być całkowicie skupiony na tym, co będę robił. Pomyśl, co mogłoby się stać gdybyś pani nieoczekiwanie kichnęła? Mógłbym się pomylić i twój ojciec nigdy by się nie obudził.

Na dźwięk tych słów młoda królewna kiwnęła tylko głową i wyszła.

Rober spojrzał z niesmakiem na martwego króla, zatarł dłonie i zaczął rozstawiać świece, swoją drogą zupełnie niepotrzebne gdyż czarnoksiężnik zawsze wolał pracować w ciemnościach, jednak pozory musiały zostać zachowane.

Kiedy skończył począł otwierać swoje pakunki.

-       I niech nikt nie podsłuchuje pod drzwiami!- Krzyknął nieoczekiwanie wciąż grzebiąc w śmierdzących zawiniątkach.

Na korytarzu rozległ się szelest sukni i cichy tupot aksamitnych królewskich bucików.

Czarnoksiężnik pomrukując coś pod nosem wyjął z tobołka małą czaszkę wyrzeźbioną misternie z jakiegoś świecącego, lekko zielonego minerału i ostrożnie położył ją na czole martwego króla.

-       Jeszcze nie czas na wieczny spoczynek Stanisławie- szepnął pochylając się nad zwłokami- Twoje stare ciało jest mi potrzebne do zdobycia pewnej ślicznej rączki królewny.

Rober delikatnie zaczerpnął lodowato zimnej wody z wiadra do dwóch pucharów. Do jednego z nich wsypał przygotowany wcześniej jasnoczerwony proszek. Woda w pucharze zaczęła syczeć, po czym zmieniła kolor na ciemnozielony. Nad drugim pucharem Rober wykonał niedbały gest, woda zawrzała. Czarownik wyjął z cholewy swój misternie zdobiony sztylet i włożył jego ostrze do gorącej wody.

Do pustego pucharu wlał gorzałki, wypił wszystko jednym haustem, nalał jeszcze raz, tym razem tylko do połowy. Chwycił sztylet i szybkim ruchem rozciął skórę na nadgarstku króla, po czym podstawił napełniony do połowy gorzałką puchar tak, aby ani jedna kropla krwi nie spadła na posadzkę.

Chwilę zajęło mu wyciśnięcie z martwych żył odpowiedniej ilości krwi. Ranę owinął misternie czystą szmatką znalezioną na komodzie.

Jeszcze raz zerknął przez okno, księżyc był już na tyle wysoko, że nie było go widać z tej strony zamku.

Nadszedł czas.

Robert uniósł nad Stanisławem obie dłonie, zaczął szeptać zaklęcie. Powietrze w komnacie zadrżało, świece zgasły. Czarnoksiężnik położył jedną dłoń na piersi króla, mała czaszka na czole Stanisława zaczęła świecić jaśniej.

Rober coraz głośniej intonował zaklęcie głębokim dudniącym głosem. Z jego wzniesionej ręki zaczął unosić się zielony dym.

Jeszcze przez chwilę czarnoksiężnik mamrotał zaklęcie, nagle przestał i uniesiona ręka opadła uderzając Stanisława w pierś. Na moment wszystko ucichło.

Po chwili zasyczała świeca znajdująca się najbliżej Robera, potem druga i trzecia. I nagle wszystkie zapłonęły jak na komendę. Rober zdjął czarną teraz czaszkę z czoła Stanisława właśnie w momencie, kiedy ten zaczynał łapać nierówne oddechy i głośno kaszleć.

-       No w końcu, już myślałem, że do nas nie wrócisz królu- Czarnoksiężnik odsunął się od katafalku, kiedy nieumarły król próbował wstać.

-       Cóżeś uczynił- wycharczał król- Na bogów, byłem już po drugiej stronie… widziałem bramy niebios.

Rober zaśmiał się głośno.

-       No to pierwszy i ostatni raz, bo już ich więcej nie zobaczysz. Mam nadzieję, że dobrze się przyjrzałeś, bo teraz czeka cię tylko wieczna pustka.

-       Cóżeś mi uczynił!- Ryknął król i rzucił się w kierunku czarownika strącając puchar z krwią stojący na krawędzi katafalku.

Rober zręcznie zszedł mu z drogi i błyskawicznie chwycił kielich.

Nieumarły król odwrócił się w kierunku Robera, w jego oczach płonęła żądza mordu.

-       Dość tego!- Krzyknął Rober bardziej zły na siebie za to, że zapomniał o pucharze i uniósł naczynie do ust.

-       Wyrwę ci serc…- Stanisław zamilkł i zatrzymał się w pół kroku. Oczy mu zmętniały, ręce opadły wzdłuż tułowia.

Rober odstawił puchar, wierzchem dłoni otarł resztki krwi pozostałe na ustach i z uśmiechem powiedział:

-       A teraz grzecznie usiądziesz na katafalku i poczekasz na swoją córeczkę. Kiedy przyjdzie będziesz robił dokładnie to, o czym pomyślę.

Król usiadł i pustym wzrokiem wpatrywał się przed siebie.

Rober schował czarną czaszkę do kieszeni kubraka, otworzył drzwi komnaty i głośno zawołał:

-       Jaśnie pani! Król na Ciebie czeka!

Na schodach rozległy się pośpieszne kroki. Pierwsza na piętro wbiegła królewna, a za nią dwaj zdyszani strażnicy zamkowi.

-       Ojcze! Ojcze!- Zawołała Edetta widząc uśmiech na twarzy Robera.

-       Chodź do mnie córeczko, niech cię uściskam!- Z komnaty rozległ się gromki głos króla.

Strażnicy zatrzymali się na dźwięk królewskiego głosu, popatrzyli na siebie z rosnącym zdziwieniem, po czym ruszyli w kierunku komnaty.

Rober przepuścił biegnącą Edettę, zauważył tylko łzy radości w jej oczach. Jednak zdecydowanym gestem zatrzymał strażników za wszelką cenę próbujących zajrzeć do komnaty.

-       Jaśnie miłościwy król Stanisław jest jeszcze słaby i potrzebuje odpoczynku- Powiedział, po czym zamknął im drzwi przed nosem.

-       O… ojcze?- Edetta stała wpatrzona w siedzącego króla wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co widzą jej zapłakane oczy.

-       Chodź do mnie córeczko- Stanisław uśmiechnął się słabo- Uściśnij tatusia.

-       Ojcze!- Edetta rozszlochała się na nowo. Wpadła w ramiona Stanisława i omal oboje nie spadli z katafalku.

Rober stał przez cały czas oparty plecami o drzwi, całkowicie ignorowany przez królewnę, całkowicie skupiony na bezgłośnym wydawaniu rozkazów bezmyślnej skorupie pozostałej po królu Stanisławie.

-       Jak się czujesz ojcze? Nie mogę uwierzyć, że wróciłeś.- królewna drżącymi dłońmi ocierała wilgotne oczy i cieknący nos.

Rober z dumą zauważył, że udało mu się pozbawić rodzinę królewską całego majestatu, przynajmniej na tą jedną chwilę.

-       Pani, król powinien jeszcze trochę odpocząć zanim wróci do pełnienia obowiązków.

-       Nie- Stanisław uniósł się z katafalku i z niewielką pomocą córki podszedł do czarnoksiężnika. Spojrzał mu głęboko w oczy, po czym ujął delikatnie Edettę za ramię i ustawił ją obok Robera.

-       Ojcze, co robisz?- Edetta utkwiła wzrok w Stanisławie.

-       Wydaję cię za mąż córeczko. Ten oto młodzieniec zasłużył na Twoją rękę i moje królestwo. Wyleczył moją chorobę i przywrócił uśmiech na twoją twarz. A to najpiękniejsze, co mógł uczynić, aby mnie uszczęśliwić i zyskać moje błogosławieństwo.

Królewna wciągnęła głęboko powietrze, a Rober tylko spojrzał na króla i przykląkł na jedno kolano.

Edetta poszła za jego przykładem.

Stanisław położył im dłonie na głowach i pobłogosławił.

-       Od teraz jesteście mężem i żoną. Powstań córeczko, i ty mój synu albowiem od teraz razem będziecie rządzić królestwem, kiedy mnie zabraknie.

-       Ojcze nie mów tak, przed tobą jeszcze wiele pięknych lat na tym świecie- Edetta objęła króla i nie dostrzegła podłego uśmiechu, który znowu zagościł na ustach czarownika, który wiedział już, kiedy odbędzie się uroczyste polowanie, na którym Stanisław po raz drugi i ostatni pożegna się ze swoim królestwem. Wiedział nawet jak będzie wyglądał pachołek, którego kusza nieoczekiwanie wystrzeli.

-       A teraz wybaczcie drogie dzieci, ale muszę odpocząć. Synu, porozmawiajmy na osobności. Córeczko, zajmiesz się przygotowaniami? Jutro ślub.

-       Oczywiście ojcze, uważaj na siebie- Edetta uścisnęła Stanisława i uśmiechnąwszy się promiennie do Robera wybiegła z komnaty.

-       Straż!- Stanisław użył swojego donośnego, królewskiego głosu.

Do komnaty natychmiast wbiegło dwóch żołdaków, zasalutowali królowi, Robera ledwie zaszczycili spojrzeniem, mimo że stał tuż obok króla.

-       Jutro ten oto młodzieniec- Stanisław wskazał dłonią czarownika- bierze moją córkę za żonę.

Strażnicy spojrzeli po sobie.

-       Jednak już od dzisiaj wszyscy w królestwie mają traktować go jak mego syna i swego króla. Pojęliście?

Strażnicy energicznie pokiwali głowami.

-       I lepiej niech każdy się o tym dowie, bo wasze głowy spadną jako pierwsze!- wrzasnął Stanisław.

Strażnicy zawahali się przez chwilę zupełnie zaskoczeni tonem głosu jak i treścią wypowiedzi króla, ale zaraz zrozumieli, co powinni zrobić. Zasalutowali energicznie królowi Stanisławowi oraz Roberowi, po czym wybiegli z komnaty. Nieumarły król Stanisław wciąż stał wpatrzony w miejsce, gdzie przed chwilą stali strażnicy.

Rober podszedł do obitego atłasem siedziska stojącego przy kominku w którym nadal trzaskał wesoło płomień. Rozsiadł się na nim, nogi wyciągnął w kierunku bijącego od paleniska żaru. Wpatrzył się w hipnotyzujący taniec języków ognia.

-       Wiesz co starcze- rzekł nie odwracając wzroku od płomieni- podoba mi się tutaj. Jest zdecydowanie weselej niż w mojej wieży. Chyba zabawię się twoim królestwem trochę dłużej niż planowałem. Jednak teraz podaj mi najlepsze wino jakie chowasz pod łóżkiem, podnieś podatki, i nie żałuj złota na naszą ceremonię ślubną. Aha, byłbym zapomniał, każ swojej córeczce posłać nasze małżeńskie łoże.- Nekromanta roześmiał się perlistym śmiechem, którego echo niosło się jeszcze jakiś czas po murach zamku- Zobaczymy, jak długo zdoła opierać się mojemu urokowi.

[lacroix1112]

Z dna szuflady: “Królestwo.” Część 3 (2013.08.23 14:29:31)

Edetta nerwowo chodziła po swojej komnacie. Jej aksamitna suknia szeleściła cicho.

Powód zdenerwowania był jeden: dzisiaj dwudziestego trzeciego dnia wiosny na zamek mieli przybyć kandydaci, spośród których miała wybrać tego, przy którym spędzi resztę życia.

Młoda królewna zdawała sobie sprawę z tego, że jej decyzja wpłynie nie tylko na jej życie, decyzja którą podejmie będzie miała wpływ na losy wszystkich mieszkańców królestwa.

Jednak ta z pozoru najważniejsza sprawa zeszła obecnie na drugi plan, bowiem ze wszystkich stron świata przybywali najprzystojniejsi, najsilniejsi i najzamożniejsi panowie, aby wzbudzić w niej chęć zamążpójścia. Młoda kobieta będąca jak zwyczaj nakazywał dziewicą nie mogła w żaden sposób pohamować narastającego w jej ciele podniecenia, bo chociaż była wychowana jako królewska córka, to przede wszystkim była przecież kobietą bez jakiegokolwiek doświadczenia w tematach miłosnych.

Edetta pamiętała jak kilka dni temu jedna z jej służek po wielu namowach opowiedziała jej wreszcie jak to jest być z mężczyzną. Pomimo, iż sama królewna musiała być dziewicą to jej służące nie stroniły od towarzystwa nadwornych mężczyzn.

Zdenerwowanie zbliżającą się ceremonią wpłynęło na Edettę do tego stopnia, że nie mogła sobie przypomnieć szczegółów jej rozmowy ze służką. Pamiętała tylko niektóre fragmenty. Służąca opowiadała, jakie to przyjemne jest obcowanie z mężczyzną, jak wiele radości sprawia połączenie ciała kobiety i mężczyzny.

Edetta nie mogła sobie do końca przypomnieć, na czym dokładnie polega to połączenie, pamiętała jednak bardzo dokładnie jak służka ostrzegała ją o tym, że za pierwszym razem może ją boleć tam na dole.

Królewna delikatnie dotknęła miejsca, o którym mówiła służka i poczuła gwałtowny dreszcz rozchodzący się po całym ciele, w tym momencie drzwi komnaty otworzyły się i stanął w nich król Stanisław.

Edetta gwałtownie ukryła dłonie za plecami i wbiła wzrok w swoje srebrne pantofelki sprowadzone na tę okazję z sąsiedniego królestwa.

-       Przepraszam, że ci przeszkadzam córeczko, ale powinnaś wiedzieć, że do ceremonii powitania twoich gości pozostało już niewiele czasu. Jesteś już gotowa?- Stanisław Mądry, pomimo że był wspaniałym królem nie zdołał oprzeć się nieubłaganemu upływowi czasu, który przez ostatnie lata zdołał pochylić jego niegdyś zawsze wyprostowaną sylwetkę, przysłonić bladą mgiełką dawniej przeszywające oczy oraz pokryć siwizną czarne jeszcze jakiś czas temu włosy. Jedyne, co jeszcze pozostało Stanisławowi z młodych lat to jego głęboki, władczy ton głosu, który nie zmienił się odkąd pamiętała Edetta.

-       Tak ojcze, jestem gotowa tylko…- Edetta zająknęła się na chwilę spoglądając na ojca, który mogłaby przysiąc w ciągu ostatnich kilku lat postarzał się, co najmniej o kolejne dwadzieścia. Królewna, u której od zawsze widok ojca wywoływał radość i szczęście teraz patrząc na niego czuła żal i bezgraniczną tęsknotę za minionymi latami.

-       Rozumiem moja kochana. Wiem, że jesteś zdenerwowana i martwisz się nadchodzącymi godzinami. Musisz jednak zrozumieć, że przyszłość królestwa i rodziny królewskiej jest w twoich rękach. Wiem, jaka to odpowiedzialność, ale nie zamartwiaj się. Na pewno będziesz dobrą królową, wierzę w ciebie. A jeśli chodzi o twojego przyszłego męża to wiedz, że tatuś pomoże ci dobrze wybrać.

Stanisław uśmiechnął się dobrotliwie wyciągając niegdyś potężne, teraz słabe i drżące ramiona w stronę córki.

Uśmiech ojca na chwilę przypomniał królewnie dzieciństwo i wszystkie rozterki uleciały jak za sprawą jakiegoś zaklęcia.

Edetta przytuliła ojca uważając przy tym jednak, aby nie ścisnąć go zbyt mocno.

W tym samym momencie nieznany jeszcze nikomu młodzieniec na białym rumaku wjechał na most prowadzący do zamku.

Strażnicy miejscy pilnujący wejścia na widok przybysza zerknęli na siebie, po czym zwrócili wzrok w kierunku zbliżającego się nieśpiesznie jeźdźca.

Rober wstrzymał rumaka, zwinnie zeskoczył z siodła i ukłonił się lekko strażnikom.

-       Witajcie w zamku króla Stanisława Lubowida zwanego Mądrym przybyszu, czy moglibyśmy poznać cel waszej wizyty?

-       Moglibyście- Rober uśmiechnął się lekko na widok kamiennych twarzy strażników- Nazywam się Sir Rober rycerz herbu Ognistej Lilii, przybywam do waszego pięknego królestwa z odległej krainy gnany pragnieniem poślubienia słynącej ze swego dobra królewny Edetty córki miłościwie panującego króla Stanisława Mądrego.

-       A cóż to za odległa kraina, z której przybywacie?

-       Dajże spokój młodzieńcowi przyjacielu. Nie zadręczaj pana rycerza tymi pytaniami. Widzisz przecie, że zdrożony i pewnikiem głodny po wielu dniach w kulbace- Starszy strażnik zdecydowanie wolał wrócić do swojego poprzedniego zajęcia, którym było jedzenie jabłka, niż brać na spytki każdego przybywającego do zamku- Zachodźcie, zatrzymajcie się w karczmie i zjedzcie porządny posiłek. Witamy w zamku i życzymy szczęścia w turnieju szanowny rycerzu.

-       Dziękuje mości panowie.

Rober skłonił się obu strażnikom i wszedł przez bramę prowadząc za sobą swojego konia. Po kilkunastu krokach do jego uszu doleciały jeszcze odległe słowa strażników.

-        Dlaczego nie pozwoliłeś mi go przepytać? Nigdy nie słyszałem o rycerzach Ognistej Lilii. Widziałeś jego konia? Potężny wierzchowiec. Widać, że bojowa bestia, a on? Co to za rycerz bez zbroi i miecza? Wystrojony jakby już został królem. Chudy jakiś, co? Może by kapitanowi powiedzieć?

-       Gówno tam, od razu kapitanowi… chcesz jabłko?

Rober przestał się śmiać dopiero wchodząc do karczmy.

W budynku panował spory tłok. Większość mężczyzn ze względu na zbliżający się turniej porzuciła swoje codzienne obowiązki i pomimo wczesnej pory poprawiała sobie humor spożywając alkohol. Zatrudnione w karczmie dziewki miały pełne ręce roboty z uzupełnianiem trunków w kuflach klientów. Od czasu do czasu kilka osób wybuchało donośnym śmiechem.

Czarnoksiężnikowi udało się przecisnąć wreszcie w pobliże kontuaru, za którym spocony z wysiłku otyły karczmarz nalewał trunki gościom.

-       Witajcie panie- Karczmarz na chwilę przerwał pracę spoglądając ciekawie na przybysza- witajcie w Karczmie Pod Pękniętym Dzbanem, co podać?

-       Wodę- Rober musiał podnieść głos, aby przekrzyczeć gwar panujący w budynku.

-       Mogę wiedzieć, jaki macie interes w naszym pięknym zamku?- Zapytał karczmarz wytrwale poszukując pod ladą czystego kielicha.

-       Przybyłem starać się o rękę królewny.

-       Aaaaa- Karczmarz przetarł znaleziony kielich swoim niezbyt czystym fartuchem i napełnił go po brzegi wodą ze srebrnego dzbana.- Czyli waszmość szlachcic tak? Jak was zwą, jeśli wolno spytać?

-       Nazywam się Sir Rober, jestem rycerzem Ognistej Lilii.

-       Aaaaa… wybaczcie panie rycerzu żem nie odgadł od razu. Zmylił mnie wasz szlachecki strój, bo widzicie wszyscy rycerze, którzy przybyli po rękę księżniczki siedzą tam przy oknie.

Karczmarz stanął na palcach, wychylił się przez kontuar i grubym jak kiełbasa palcem pokazał coś ponad głowami siedzących za stołami gości. Rober spojrzał we wskazanym kierunku i zobaczył pod samą ścianą suto zastawiony stół, przy którym siedziało rozmawiając głośno kilkunastu rosłych mężczyzn zakutych w połyskujące zbroje.

-       A zatem to są moi konkurenci karczmarzu?

-       Tamci panowie to rycerska część twoich jak ich raczyłeś nazwać konkurentów. Z tego, co mi wiadomo przybyło też na zamek kilku zamożnych szlachciców, jednak oni najwyraźniej nie uważają mojej karczmy za godną odwiedzenia.

Karczmarz skrzywił się i splunął potężnie w znajdujący się akurat pod ręką kufel, po czym zaczął go pieczołowicie polerować.

Rober nieśpiesznie wypił lodowato zimną wodę, odprowadził swojego konia do stajni i udał się w stronę zamku.

Na dziedzińcu zamkowym specjalnie przyozdobionym na tę okazję kolorowymi wstęgami i proporcami z herbem królewskim zebrały się tłumy mieszkańców. Każdy chciał uczestniczyć w tym historycznym wydarzeniu. Każdy chciał widzieć, którego z kandydatów wybierze królewna.

W centralnym punkcie dziedzińca, przed wejściem do zamku ustawiono dwa wspaniałe siedziska, na których już niebawem zasiąść miała Edetta wraz ze swoim ojcem.

Rober podchodząc bliżej zauważył, a właściwie nie zauważył przesadnych jak to się przyjęło w okolicznych królestwach środków ochrony rodziny królewskiej. Gdzieniegdzie, co prawda stało kilku strażników miejskich jednak ich wypolerowane ceremonialne zbroje nie oferowały ochrony nawet przed umiejętnie użytym nożem do masła. Wyprężeni strażnicy stojący na baczność ze wzrokiem skierowanym w błękitne niebo przypominali czarnoksiężnikowi marnie wyrzeźbione posągi. A do ich obecnych obowiązków należało chyba jedynie wskazywanie ruchem głowy kierunków zbłąkanym gościom.

Mieszkańcy królestwa oraz zaproszeni goście zajmowali wyznaczone miejsca formując na dziedzińcu półokrąg zwrócony w kierunku dwóch pustych jeszcze siedzisk.

Rober obserwując panujące wokół zamieszanie dostrzegł pośród tłumu niskiego grubego człowieczka zmierzającego zamaszystym krokiem w jego kierunku.

Otyły jegomość z zaciętym wyrazem twarzy przedzierał się przez grupę napotkanych po drodze wstawionych już lekko bywalców karczmy.

-       Cholerne chłopstwo!- ryknął grubas, kiedy kolejny zataczający się mieszczanin omal go nie przewrócił- Jeszcze jeden z was zastąpi mi drogę, to każę z niego pasy drzeć! Jestem królewskim namiestnikiem do cholery! Należy mi się cholerny szacunek od bandy zapijaczonych nierobów!

Przebycie zatłoczonego odcinka trzydziestu stóp zajęło przystrojonemu w jedwabną szatę namiestnikowi dobre kilka minut.

Rober cierpliwie obserwował zmagania urzędnika królewskiego uśmiechając się nieznacznie.

Namiestnik wyrwawszy się wreszcie z napierającego na niego ze wszystkich stron tłumu zatrzymał się dysząc ciężko i obejmując się za swój okazały brzuch.

-       Ty jesteś Rober- stwierdził raczej, niż zapytał ocierając białą chusteczką krople potu spływające mu po twarzy.

-       Rozpoznaliście mnie drogi panie namiestniku, jestem pod wrażeniem. Aczkolwiek proponuję jednak przenieść naszą rozmowę w cień tamtego drzewa, jako że jeszcze chwila w promieniach słońca, a gotowiście panie wypocić z siebie cały swój sumiennie zbierany przez te wszystkie lata tłuszcz.

Namiestnik skrzywił się wyraźnie na wzmiankę o swojej nadwadze, jednak bez słowa podążył za czarnoksiężnikiem ściskając w dłoni mokrą od potu chusteczkę.

Kiedy znaleźli się na uboczu urzędnik oparł się o pień drzewa, aż te zakołysało się lekko.

-       Miałem nadzieję, że się nie pojawisz czarnoksiężniku- namiestnik uniósł głowę, jako że był o wiele niższy od Robera.

-       A ja miałem nadzieję, że nie dożyjesz mojego przybycia Gebels.

-       No tośmy się wzajemnie zawiedli.

Namiestnik Gebels wyjął z kieszeni złożony na pół kawałek pergaminu i podał go czarnoksiężnikowi.

-       Co to jest namiestniku?

-       Nie tytułuj mnie namiestnikiem czarnoksiężniku. Na czas zmagań o majtki panny królewny zostałem awansowany na posłańca przez tego jej cholernego tatuśka. Do moich nowych obowiązków należy teraz latanie za napalonymi na jej cnotę szlachetkami, albo rycerzykami i dostarczanie im oficjalnie napisanych przez jej wysokość puszczalską lis…

Gebels nawet nie zauważył, kiedy dłoń czarnoksiężnika znalazła się na jego pulchnej szyi.

-       Gebels czy ty naprawdę jesteś aż tak głupi?- Twarz Robera zbliżyła się do zaskoczonej twarzy namiestnika. Urzędnik wyraźnie widział ogień w oczach człowieka, który krył się pod maską zielonookiego młodzieńca.

-       O co ci chhhh…- Przed oczyma namiestnika pojawiły się czarne plamy, kiedy dłoń na jego szyi zacisnęła się jeszcze mocniej.

-       Pamiętaj, komu zawdzięczasz ostatnie dziesięć lat życia parszywy wieprzu.

Twarz Robera zbliżyła się jeszcze bardziej. Namiestnik poczuł wyraźnie smród gnijącego ciała wydobywający się z ust czarnoksiężnika. Smród, o którym starał się zapomnieć przez ostatnie lata.

Gebels pamiętał doskonale, co wydarzyło się przed dziesięcioma laty. Chociaż bardzo starał się o wszystkim zapomnieć, nie potrafił.

Gebels mieszkał w swojej rodzinnej wiosce od trzydziestu lat. I mieszkałby tam zapewne do dnia obecnego ze swoją bogobojną matką, pracowitym ojcem i potulną siostrą gdyby nie fakt, że pechowa wioska stanęła pewnego razu na drodze czarnoksiężnika Robera, który będąc w podróży z zasady nie omijał przeszkód tylko usuwał je ze swojej drogi za pomocą ognistej kuli.

Jadąc stępem przez płonącą wieś wśród krzyku rozpaczy i jęku dogorywających ofiar uwagę czarnoksiężnika przykuł mężczyzna siedzący pośród dogasających szczątków chaty, otoczony nadwęglonymi ciałami i zaśmiewający się do rozpuku.

-       Na co się gapisz, do cholery?!- krzyknął nieznajomy widząc zakapturzoną postać przejeżdżającą obok.

Rober zatrzymał konia i z autentycznym zdumieniem zbliżył się do wychudzonego mężczyzny, który ignorując go całkowicie powrócił do zdejmowania obrączek ślubnych ze zwęglonych palców rodziców wciąż się przy tym śmiejąc.

-       Jak ci na imię hieno?

-       Nie twój interes- odburknął nieznajomy, po chwili dodał jednak- Gebels, i nie jestem hieną do cholery. Te usmażone przez ciebie ciała to moja rodzina. Więc mam chyba prawo do jakiegoś cholernego spadku prawda?

-       Nie boisz się mnie jak inni Gebels- Rober był wyraźnie zainteresowany osobliwym postępowaniem spotkanego człowieka.

-       Boję się nieznajomy, ale jest mi wszystko jedno. Myślisz, że co mi zostanie, kiedy odjedziesz? Prędzej czy później i tak zdechnę z głodu w jakimś rowie. Jaki jest, więc sens płaszczyć się przed tobą?

Właśnie wtedy mroczne myśli Robera dotyczące młodej jeszcze królewny Edetty zaczęły krążyć po nowych torach. Czarnoksiężnik uznał, że na pewno nie zaszkodzi mieć oswojonego szczura na zamku Stanisława.

I w ten właśnie sposób po nagłym i niewyjaśnionym zaginięciu poprzedniego namiestnika królestwo Morandii otrzymało nowego urzędnika.

Gebels szybko dostosował się do uczciwych i praworządnych zasad panujących na zamku, jednak, kiedy tylko nadarzyła się okazja bezlitośnie napychał sakiewkę królewskim złotem.

Teraz ciężko walcząc o każdy kolejny oddech Gebels przypomniał sobie po raz kolejny wydarzenia minionych lat. Jednak nawet teraz pomimo dłoni czarnoksiężnika bezlitośnie zaciskającej się na jego gardle Gebels nie żałował, że wtedy zgodził się pomóc Roberowi. Ostatnie dziesięć lat rozpustnego życia w luksusie było tego warte.

-       Śmiało… zabij mnie… dość już żyłem…- wycharczał ciężko łapiąc oddech.

Rober po raz kolejny uśmiechnął się prawie opiekuńczo i zwolnił uścisk. Gebels nie czuł już w nozdrzach wiercącego smrodu zgnilizny. Oddech Robera znowu pachniał miętą, a oczy na powrót zielone lśniły niewinnością.

-       Szkoda zachodu. Niedługo sam zdechniesz. Jeżeli jednak jeszcze raz źle się wyrazisz o królewnie zabiję cię bez ostrzeżenia, przywrócę do życia i zabiję jeszcze raz. Dotarło?

-       Tak, do cholery.

Podczas gdy Gebels krztusił się próbując rozmasować zaczerwienioną szyję Rober stał odwrócony do niego plecami ze wzrokiem utkwionym w pergaminie, który otrzymał od namiestnika.

Górna część listu ozdobiona była królewską pieczęcią. Pergamin zapisany był starannym odręcznym pismem.

Czarnoksiężnik zaczął czytać...