seen from France
seen from India
seen from Lithuania
seen from Germany
seen from United Kingdom
seen from Türkiye
seen from Malaysia
seen from United States
seen from China
seen from Malaysia
seen from China
seen from United States
seen from Belgium
seen from Malaysia
seen from China
seen from Malaysia
seen from Malaysia
seen from United States
seen from China
seen from Netherlands
Omslachtig.
In de betoverende en tegelijk grimmige wereld van sprookjes is niets zo eenvoudig als het lijkt, en de keuzes van de wolf in Roodkapje illustreren op meesterlijke wijze de complexiteit van schijnbaar irrationeel handelen, dat bij nadere beschouwing een doolhof aan betekenislagen, morele ambiguïteiten en diepgewortelde instincten onthult. Waarom koos de wolf, een wezen dat gekenmerkt wordt door…
Uit mijn liggende lichaam komt een lichaam overeind zitten. Het gaat het hok uit, het van wit licht overstromende hok, en rent naar de rand van het dak. En daarna komt er nog een lichaam uit me tevoorschijn. En nog een. En overal komen lichamen vandaag en rennen naar de rand van het dak.
Soms hoor ik het theater van een omvallende, krakende, ritselende en suizende boom die in zijn val gestuit wordt door de krakende, ritselende, zuchtende takken van een andere boom, waarna weer stilte intreedt, alsof de ruimte rondom mijn gebouw vacuüm getrokken wordt.
Misschien beeld ik me jou in om de heel eenvoudige reden dat het leven onuitstaanbaar lijkt zonder verhaal.
Alles is weerkaatsing, flikkering, glans, geflonker, explosie, uitbarsting, nevel, plasma. Materie die zich probeert te ordenen, een hologram, simulatie, schaduw, illusie, droom, kleur, straling die opflitst en uitdooft terwijl elders in het heelal straling opflitst en uitdooft en elders iets zich in een moleculensliert uitrekt en uitgerafeld een zwart gat in gezogen wordt en er, nauwelijks een fractie van een seconde, straling te zien is, van dezelfde intensiteit als straling, opgewekt door een eicel die binnengedrongen wordt een zaadcel. En weer uitdooft. Niets. Even: straling. Daarna weer niets, eindeloos, uitdijend, stil, luchtledig zwart. Waarna weer een flits. Waarin zich een beeld aftekent. En dan opnieuw zwart.
(...)
Een ster die er miljaren jaren over doet om te krimpen (steeds trager en moeizamer) en dan plots razendsnel terugveert en explodeert.
(...)
(...) leerde ik van een druipsteen wat traagheid was.
Ik was op mechanische wijze efficiënt.
Over elkaar heen buitelend en heen en weer geblazen vervolgen de morphovlinders in rukjes hun weg tussen de zwiepende takken (alsof er telkens enkele frames uit de film weggeknipt zijn).
en zo ver ik kon kijken waren boomkruinen, een encyclopedie van loofbomen, sommige roestbruin, maar de meeste groen en slank en in hun verlangen naar de zon
