fragment
of het leven nou raast of voorbij kabbelt weet ik niet, ik weet alleen dat het voortdurend beweegt en ik de lust niet meer heb om er naar te kijken. het sleurt me mee, want uitzetten kan ik het niet. het is alsof er alleen fragmenten overgebleven zijn, die zich steeds blijven herhalen met een oneindige ruis op de achtergrond. ik weet niet waarom ik nog huil, want nadenken doe ik niet meer — mijn hoofd staat op nul en mijn hart op honderd en eigenlijk is het allemaal veels te veel.
kon ik maar even ontsnappen, even wegstappen van mijn lichaam en terugkomen wanneer er weer een rede is om oprecht te lachen of echt te willen. maar nee, het leven sleept me mee en gaat maar door en door en door.
het ruist en het suist tussen mijn oren door, als een kapotte radio die ik niet uitzetten kan.
dus ik wacht.
