Sadece ümitsizlik içerisinde olduğumda ya da yalnız hissettiğimde tumblra giriyorum ve bunun farkında olmama rağmen her seferinde nasıl tumblrın beni mutsuz etmesinden yakınabiliyorum.
Gerçekten ironik.

seen from United States
seen from Australia

seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Yemen

seen from United States

seen from Kazakhstan
seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye
seen from United States
seen from Italy

seen from Germany

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United Kingdom
seen from Sweden

seen from Malaysia
seen from Türkiye
Sadece ümitsizlik içerisinde olduğumda ya da yalnız hissettiğimde tumblra giriyorum ve bunun farkında olmama rağmen her seferinde nasıl tumblrın beni mutsuz etmesinden yakınabiliyorum.
Gerçekten ironik.
GÜNCELLEME: 21/01/2019 01.00
Arada koşuşturmadan yorulup bir köşeye çekildiğimde en çok da ne yapmayı seviyorum biliyor musun, yeniden buraya gelip aynı tükenmişliği her seferinde tekrar tekrar yaşamayı. Hayır hayır, öyle hissetmekten kurtulduğumu düşünüyorum. Sadece bu blog o tükenmişliği daha önceden doldurmuş olduğum bir kutu gibi. Arada bu çok da sağlam olmayan kutunun içini açıp içime çekiyorum gece mavisini. Bir insan kötü hissediyorsa bunu neden yapar ki değil mi ? Neden kendini tekrar aynı olumsuz durumun içine bile isteye sokar ? Çünkü sanırım buna ihtiyacım var. Çok fazla koşuşturmacadan, plandan ve insandan sonra tekrar güvenli bölgeme dönüp yalnız kalmaya ihtiyacım var. Bazı insanlar yalnız kalmaktan korkarlar. Bense çok daha farklı dünyalarda yaşıyorum. Durup düşünebilmek için her zaman molalara ihtiyacım olacak. Ama artık birlikte yalnız kalabileceğim birine ihtiyacım var sanırım. Bilmiyorum, bazen yanında yabancı hissetmeyeceğim birine ihtiyaç duyuyorum. İnsanlardan kaçıp yalnız kalmak için planlarım var düşlediğim. Ama yabancı olmayanı bulmam gerek. Arayış umarım çok sürmez.
...
Beni kitleyen duygular yine buradalar. Ama bir kenarda oturup sadece kendimi dinleyeceğim bir vakit yok. Bu şekilde ilerlemem gerekecek. Bu zor, biliyorum ama yapmam gerek. Hayatların büyük kısımları gerekliliklerden meydana geliyor sanırım. "Gereklilikipi"ni her geçen gün çok daha fazla kullanmaya başlamak ve bir noktada buna zorunlu hale gelmek ne kadar kötü. Hayat ne kadar da hayal ettiğim gibi değilmiş. Sanırım istediğim şekli alabilmesi için çok çalışmam gerekecek. Bilmiyorum çocuk, sence bütün bunlar için çok yaşlı hissediyor olmam çok mu anormal ? Kendime çok kızıyorum aslında. Henüz 18 yaşındasın nasıl bu kadar yorgunsun diyorum. Buna verebilecek hiçbir net cevabım yok. Sadece birkaç teorim var. Onlardan biri olarak şöyle düşünüyorum. Ya yanlış zamanda doğmuşsam ? Bütün bunlar için gerçekten yaşlı olabilir miyim acaba ? Bunun cevabını bulacağım bir yere gideceğim bu yılın sonunda. İstediğim yere gidebilmem için bana şans diler misin ? Şimdiden teşekkür ederim. Bu konu hakkında başka bir düşüncemse şöyle : – a bu arada kafanı şişiriyorsam üzgünüm. Sadece birine anlatmam gerekti ve sen dinlemiş oldun. Bunun için de teşekkür ederim. – Kendimi bir parçası kayıp bir mekanik parça gibi düşünüyorum. Önemli bir parçam olmadığı için çalışabiliyor olsam da hem tam gücümle çalışamıyorum, hem de enerjim çabuk bitiyor. Tabii bunlar zihnimim en dibindeki şeyler. Ne düşünüyorsam söyleme konusunda kendime bir söz vermiştim. Sanırım sözüme uzun bir süre idare edecek kadar uydum bu gece :')
Hayatımın "ve son" yazacak sahnesini çoktan belirlemiş durumdayım biliyor musun ? Evet bunu uzun zamandır düşünüyorum. O güne ulaşmak için bütün bu çabam anladığım kadarıyla. İronik bir şekilde yine gece mavisiyle bitecek. Yine o nefesi içime çekerek son bulacak hikayem, biliyorum. Ama bu sefer birkaç farklılık olacak. O nefesi paylaşabileceğim 'yabancı olmayan' ı bulmuş olacağım ve gece mavisinden tam bir gökyüzü kadar olacak. Tam bir gökyüzü kadar. Ne kadar da çok. Bu birçok parçası eksik olan rüyayı görmek beni neden bu kadar mutlu ediyor bilmiyorum. Ne kadar süreceğini de kestiremiyorum ama birgün olacak. Sonundaysa Gece'ye anlatabileceğim bir öyküm olmuş olacak. Şunu da biliyorum ki Gece hikayeleri çok seviyor olacak. İşte bu benim rüyam. Hâlâ oradaysan ve gerçekten zaman ayırıp okuduysan çocuk, bunun benim için anlamı büyüktü. Teşekkür ederim. Beklediğimden çok daha az teşekür var. Sen ne dersin :D Herneyse bu beni uzun bir süre götürür. Eğer konuşmak istersen ben dinlerim çocuk. Kim olduğunu bilmiyorum ama sevdim seni. Kendine iyi bak olur mu ? Hangi zaman dilimindeysen güzel geçsin :')
İnsanlar neden aptaldır çocuk ? Sanırım buna verilebilecek net bir yanıt yok. Ne mutluydum oysa. İyi bir şeyler olmuş diyordum. Tertemiz aptalmış. Belki de ben aptalımdır ha ? Bunca insan hep birlikte yanlış yapıyor olamazlar ya. Ben tek başıma nasıl haklı olabilirim hem karşımda o kadar insan duruyorken ? Umarım ben hata yapıyorumdur çocuk, umarım ben yanlış anlamışımdır her şeyi. Düşündüğüm gibi değilse ama çok yazık be. İnsanlar gözümün önünde çürüyüp gidiyorlar. Bu beni çok rahatsız ediyor, dayanamıyorum. İnsanları anlamaya çalışmakla geçti ömrümün bu kısmı. Başaramadım ama, anlayamadım. Dışarıdan gelmiş gibi hissetmekten çok sıkılıyorum bazen. Ben de karışayım diyorum sürünün içine. Onu da beceremiyorum. Gelmesi uzun sürecek geceyi beklemek gerekecek çocuk. Yine bütün dünyanın yükü omuzlarımda ha ne dersin :')
Here I am back
This time I’ll try something different. This blog hides some part of my childhood and every time I feel sick and sad I return to this fucking place. I can’t say I don’t particularly hate this site, but all I remember about it is negative thoughts and sadness. However, here I am back again writing my blues. My life is not going well. I am in a good university, I am studying a major that I am happy with but I cannot achieve the success, aaand I don’t know why. I guess I didn’t understand how life works properly. I am a pessimist. The country I live in is in a really bad shape right know okay, but I think this situation affects me too much. Like I can’t do shit right now but as seeing this much negative news and conditions, I am drifting into a rabbit hole. On top of everything I think I fell in love, but also I am not sure as I cannot understand my own feeling for gods sake. Don’t understand it wrong I am not happy about it. I am not happy at all. This feelings give me nothing more than pain. Also I cant see the path I want to go. I don't know what to do. I am sad. These games that I am wanted to play is not for me I can see, but there is nothing I can do I guess. Let the games begin. I’ll fight with all my might and than we see who run out first. Stay tuned :)
İnsanlar hasta olduklarında ve uyumaya gittiklerinde rüyalarında ne görüyorlar bilmiyorum ama ben bütün gece kabus olarak Helms Deep'de orklara karşı bir savunma yaptım. Daha az rahatsız olabilecek yatış pozisyonlarına geçmek farklı komutlar vermemi sağlıyordu. Teğmeni olarak Haldir'e hizmet etmek bir şerefti :')
★
Bu kadar süre, düşünce içinde boğulma aktivitesi için yeterli sanırım. Emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. Artık dağılabilirim.
Kendimi kısır döngüye girmiş bir boşluğun içinde bulalı 15 gün oluyor. Kendime bırakmak istesem bu yıllarca sürecek gibi. Artık kurtulmam gerek. Kendime hayatın anlamını isteklerini başardıktan sonra sorgula diyeceğim. Gitmem gerek. Her zamanki gibi buraya lanet okuyorum. Tumblr hesabıma her yeniden girme denememde beni gerçekten mutsuz eden bir şey gerçekleşiyor. Ama ben her şeye rağmen dönüp dolaşıp burada buluyorum kendimi. İşte bahsettiğim kısır döngü de bu noktada devreye giriyor. Ne demiş usta: "Do or do not. There is no try." Döngüyü kırıp istediğim şeyi yapmam gerek. Deneyeceğim sözü hiçbir zaman yeterli olmayacak. Herneyse bir süre daha yok olmam gerek var olabilmek için. Benden bu kadar görüşürüz.