Discover Top Posts Tagged with #majapiekos

“Ogromnie małe”

Urodziłam się w czasach, w których większość rzeczy i informacji jest natychmiast dostępna. Jesteśmy przyzwyczajeni do funkcjonowania w ciągłym pośpiechu, do nieustannego bodźcowania się obrazami i treściami. Media społecznościowe sprawiły, że coraz trudniej jest nam skupić uwagę na czymś, co trwa dłużej niż kilka minut.

Żyjemy w świecie nadmiaru. Wyprodukowaliśmy ilość ubrań wystarczającą dla kilku kolejnych pokoleń. W zamkniętych śmietnikach lądują produkty w pełni zdatne do spożycia, podczas gdy w innych częściach świata ludzie wciąż głodują. Paradoksalnie, im więcej posiadamy, tym bardziej odczuwalna staje się pustka. W tym nadmiarze stopniowo tracimy wrażliwość i człowieczeństwo.

To przytłoczenie codziennością, skalą problemów i tempem współczesnego świata sprawia, że czuję się “mała”. I właśnie o tym jest ten cykl. O doświadczeniu bycia „ogromnie małym”, jednostką zagubioną w świecie nadmiaru i obojętności.

Fotografie wykonuję z perspektywy podłogi, aby wzmocnić poczucie braku znaczenia i bezsilności wobec otaczającej mnie rzeczywistości. Niska perspektywa staje się metaforą mojego miejsca w świecie, który jest przytłaczająco wielki, a jednocześnie coraz bardziej pusty.

#majapiekos #grafika 1 #iswuz

„Monolog uliczny”

Graffiti jest nieodłączną częścią polskich osiedli. Zdążyliśmy się do nich przyzwyczaić, mijamy je codziennie, nie poświęcając im nawet chwili uwagi. Pomiędzy dopracowanymi, estetycznymi muralami istnieje jednak inna warstwa miejskich zapisów, proste słowa, hasła, często wulgarne. Pozostawione na ścianach, klatkach schodowych i murach. To właśnie na nich skupia się mój cykl.

Fotografuję te zapiski w sposób prosty, jako ślady czyjegoś impulsu, emocji lub potrzeby wypowiedzenia się. Choć część z nich wynika z frustracji, gniewu czy nienawiści, wiele można odczytać jako zapis ulotnej chwili, myśli, sprzeciwu lub próby zaznaczenia swojej obecności. Są one formą anonimowego monologu, który na chwilę zostaje w przestrzeni publicznej, zanim zniknie pod warstwą farby lub czasu.

Uważam, że nawet najbardziej agresywne hasła zasługują na moment uwagi i refleksji, nie po to by je usprawiedliwiać, lecz by zastanowić się skąd się biorą i co mówią o miejscu, w którym powstały. Chcę wysłuchać tych głosów i spojrzeć na nie nie jako na problem estetyczny, lecz jako na zapis emocji obecnych w miejskiej codzienności.

#majapiekos #grafika1 #iswuz

“Miejsca zapomniane”

Cykl “Miejsca zapomnianie” powstał z potrzeby zatrzymania się nad tymi przestrzeniami, które na co dzień mijamy niemal bezrefleksyjnie. Czasem wcale nie zauważamy ich obecności, a tym bardziej nie myślimy o ich historii. Skupiłam się na garażach, prostych, raczej użytkowych miejscach, które często bywają zaniedbane. Z jednej strony są one charakterystycznym elementem miejskich obrzeży, z drugiej zaś rzadko przyciągają naszą uwagę na dłużej. Z czasem przestają pełnić swoją funkcję, podupadają, a ich obecność przykrywa rutyna i obojętność. To właśnie w takim „znikaniu” tych miejsc znalazłam dla siebie temat.

Każdy garaż pokazuję przez dwa kadry. Pierwsze zdjęcie ukazuje całość, pokazuję wtedy budynek w szerokim kontekście, szary, prosty i trochę anonimowy. Chcę w ten sposób oddać to pierwsze, szybkie wrażenie, które mamy przechodząc obok tych miejsc bez zatrzymywania się. Drugie zdjęcie to zbliżenie na drobny fragment, znajdują się tam niewielkie ślady obecności ludzi, odpryski farby, rysy, zardzewiałe zawiasy, czy różne wzory powstałe przypadkowo na metalu.

Połączenie tych dwóch ujęć, daje okazję by zobaczyć jak zmienia się nasze postrzeganie miejsca, gdy poświęcimy mu chwilę uwagi. Z daleka garaże mogą wydawać się monotonne i bez wyrazu, ale gdy przyjrzymy się im z bliska, stają się nośnikami opowieści o czasie, o ludziach, którzy z nich korzystali i o przemijaniu ich pierwotnej roli.

To próba zastanowienia się nad tym, jak właściwie traktujemy przestrzeń miejską wokół nas. Zwykle zwracamy uwagę na te miejsca, które są ładne, zadbane albo mają jakąś estetyczną formę czy kolor. A przecież to właśnie te pozornie nieciekawe, zapomniane fragmenty miasta opowiadają chyba najwięcej o jego prawdziwym rytmie. To one, pokazują coś autentycznego o naszej relacji z przestrzenią, w której żyjemy.