Het drama communicatie
Misschien ken je het privé wel (de vraag stellen is hem beantwoorden). Ruzies ontstaan niet om inhoudelijke redenen, het gaat vooral om de manier waarop de inhoud wordt gecommuniceerd. Of wanneer. "Dat had je gewoon niet/anders moeten zeggen," is dan vaak de conclusie. Niet dat ik ruzies heb...
En zo gaat het op de werkvloer ook. Tijdens medewerkertevredenheidsonderzoeken (past niet op het Scrabblebord) is het steevast (één van de) belangrijkste reden(en) om te klagen: de communicatie. De communicatie onderling, tussen werkvloer en top, maar vooral van top naar werkvloer. Ook al hebben we deze verantwoordelijkheid afgedragen aan een speciale afdeling, het gaat gewoon nooit goed genoeg.
En hoe komt dat dan? Ik denk dat het simpelweg er bij hoort. Mensen zijn geen sterren in communiceren en we moeten accepteren dat mensen hier af en toe steekjes in laten vallen. Te makkelijk? Wellicht. Wellicht ook niet. Door alle nieuwe manieren van communiceren zijn we een stuk meer gaan communiceren. Maar of we ook beter zijn gaan communiceren? We moeten zoveel informatie verwerken op een dag dat het eigenlijk onmogelijk is geworden om dit op een verantwoorde manier te delen. Dan gebeurt het wel eens dat de informatie op een verkeerde manier wordt gedeeld of met de verkeerde personen.
Jammer, helaas, ik denk dat we er ons bij neer moeten leggen dat slechte communicatie voorkomt, maar we moeten natuurlijk wel onze uiterste best doen om goed te communiceren. Paradoxaal? Zeker weten!
Update: Binnen een uur voortschrijdend inzicht! Je kunt er namelijk wél iets aan doen: mensen met elkaar in gesprek brengen. En dan niet op het niveau "Je vergeet altijd het dopje terug op de tandpasta te doen," maar op het niveau van drijfveren en beweegredenen. Er gaan namelijk keuzes vooraf aan problemen (niet kiezen is ook een keuze!) en er liggen bepaalde patronen aan ten grondslag. Door die te bespreken kun je een gesprek voeren op niveau, zonder de ballast van de inhoud.