A local celebrity in Friesland, but still not known outside this province of the Netherlands is Rienold Postma. Thom Mercuur who initiated the Museum Belvedere was an admirer and he organized several exhibitions with this painter , who is a master in smaller paintings. With a minimal composition he transforms his small works into a work with maximum exposure and effect. Just look at these two examples
left : “a girl struggling with her sweater” and on the Right “Two girlfriend walking on the dyke”. These are examples of his art and i think they are impressive. When you leaf trough the book on Postma ( available at www.ftn-books.com) you will soon experience the power of these small paintings. These are realistic paintings that are on the border of being completely abstract.
The works by Rienold Postma can be seen at the Museum Belvedere near Heerenveen.
https://www.museumbelvedere.nl
Rienold Postma (1950) A local celebrity in Friesland, but still not known outside this province of the Netherlands is Rienold Postma.
In de westvleugel van Museum Belvédère is de ruimte onder verdeeld in zogenoemde kabinetten. Iedere zo gevormde kamer heeft een eigen karakter en daarmee een persoonlijke uitstraling. Er worden relaties gelegd tussen de diverse onderdelen in de vaste collectie. Op dit moment beslaan hoogtepunten uit het werk dat Thom Mercuur verzamelde voor Belvédère de vier centrale kamers. Als eerbetoon aan de onlangs overleden initiatiefnemer van het museum. Daarnaast zijn er drie kamers ingericht met werk van even zoveel gastkunstenaars. Deze opstelling is nog te zien tot 1e Pinksterdag 15 mei, daarna wordt deze vleugel uitgeruimd en ingericht voor en door Noorderlicht.
Op de valreep keek ik en kan nog gekeken worden naar onder meer geschilderde portretten van Christiaan Kuitwaard, schilderijen van de Deense kunstenaar John Kørner en werk van de 80-jarige Martin Tissing.
Deze laatste doet een stevig beroep op de verbeelding van de bezoeker. Het werk hangt doelbewust onder ooghoogte – eigenlijk ga je door de knieën om te kijken als een kind. Tissing schildert vrolijk laagdrempelig werk. Evenwel zonder voorstelling met eenvoudige vormen, zet het wel aan tot denken en overdenken. De Tao, de alomvattende uit zichzelf bestaande oneindige tijdloze kosmische eenheid, valt ook nauwelijks af te beelden in tastbare vorm. De bron van alles én de bestemming van alles zonder begin en zonder einde. Tissing ziet het als een doos, waarmee openschuivend een beeld ontstaat, en dat tegelijk een kist is, dichtschuivend het beeld opslokt. De schilder zweeft zijn beeltenissen, legt een onweerlegbare emotie binnen de kaders. Het landschap van de ziel, het Al. De naïeve sterrenhemel, gezet in vrolijk flonkerende kleuren, heeft veel weg van een kerkhof waar het feestelijk feest is. Op zijn leeftijd is Martin Tissing intuïtief bezig met een naderend levenseinde. Dat valt te lezen uit de elementen die zijn landschappen scheppen.
De Deense kunstenaar John Kørner staat met beide benen in de Friese klei en laat dat onmiskenbaar zien. In zijn kleurige werk, dat als is het in de aquareltechniek op het doek gezet, brengt hij een actueel probleem te berde. De vluchtelingenstroom wordt door hem in enkele symbolen verwerkt in een schetsmatig opgezet landschap. Het maakt van de omgeving iets onwerkelijks, een irreële droomwereld waarbij de verdunde verf naar alle kanten uitspat. Kørner maakt een geschilderde collage door abstract tegen realiteit af te zetten, fantasie op te voeren in de werkelijkheid. Er is veel plek gelaten voor het onbewerkte witte doek. Het geeft de composities een vluchtig karakter. Maar je kunt niet kortstondig kijken, want de mysterieuze kracht die van het werk uitgaat geeft geen ruimte aan een oppervlakkig beschouwen.
De dichters die Christiaan Kuitwaard op het podium van zijn kunsten zet zijn vooral aan het peinzen. Denkend aan een nieuw thema, een volgende regel. Overwegende een rijmschema te gebruiken of juist niet. Mijmerend welke zin volgt op het eerder bedachte vers. De poëten gaan op in hun werk. Op die manier, in dat moment, heeft Kuitwaard ze geportretteerd. Het past bij deze vorm van kunst: het afwegen, bezinnen, wikken en wegen. Het wachten op inspiratie. De schilder heeft die sfeer goed weten te pakken in een stijl met potlood en verdunde inkt. Doordat de ogen geloken of zelfs geheel gesloten zijn is er geen communicatie. De beschouwer kijkt eigenlijk naar een stilleven, een onderwerp vastgelegd in het proces van de tijd.
Tentoonstellingen westvleugel Museum Belvédère Heerenveen/Oranjewoud, Mooi van Mercuur, Martin Tissing – 80, Outdoor Struggling, Dichters als Stilleven, tot en met 15 mei 2016.
Sjoerd de Vries en De Deelen. De kunstenaar en het natuurgebied, ze horen ondeelbaar bij elkaar. Het is “zijn” landschap. Het gebied mag dan door mensenhanden zijn gemaakt, die werkende mens verliet het en vervolgens nam de natuur er bezit van en vormde winderig haar kunststuk. Het wuivende riet, het stromende water en de drijvende lucht, het is terug te vinden in de composities van Sjoerd de Vries.
In een stijl gevat die zo diep graaft als de veenmannen de grond in gingen. In gelaagd karton, de omslagen van boeken, worden de beeltenissen gekerft - bewerkt met schildersmes en strijkbout. De Vries wroet als het ware het beeld omhoog uit het materiaal, geeft het kleur en lijn en vlak. Door die specifieke techniek graaft hij zich letterlijk door de huid om er zijn composities uit op te diepen.
Ze ontstaan zoals de beeldhouwer uit de steen de beeltenis pakt en hakt. Het was er al, de kunstenaar maakt het enkel zichtbaar. En ik pak een boek uit mijn kast: zal er een De Vries in schuilen? Alleen Sjoerd kan daar een antwoord op geven. Hij haalt uit het kaft de essentie van het landschap naar voren, de kern van de omgeving. Niet in een realistisch plaatje, maar als een versimpeld lijkende beeltenis.
Portretten van het Deel
Tussen Akkrum en Heerenveen ligt “het Deel”, geroemd om de talloze rijk dragende braamstruiken en de landschappelijke rust. Het landschap ligt er strak en zwijgzaam bij, doorregen met water en boomwallen. De oevers omzoomd met brede rietkragen. Een bron van inspiratie, een poel van ongebreidelde dichtkunst. Schilder Sjoerd de Vries vond er zichzelf op zijn zoektocht door de kunst.
De lofzang op dat landschap klinkt na in een groot aantal kunstwerken. Portretten van een realiteit die alweer verdwenen lijkt. Want zoals de Vries “het Deel” weergeeft, zo valt het nauwelijks terug te vinden. Het is zijn droomwereld geïnspireerd op de werkelijkheid. In dit werk vindt hij de schepping opnieuw uit. Construeert de omgeving nogmaals.
Gemaal van Thom Mercuur
In het Gemaal van Thom Mercuur worden de werken tentoongesteld, en ze horen dààr eigenlijk ook alleen maar thuis. Deze plek langs de Hooivaart in Gersloot is bijzonder om te zijn. Hier vloeit de echte Deel over in “het Deel” zoals de Vries het heeft weergegeven. Met het ene oog gericht op het werk en het andere oog scheel naar buiten kijkend vervagen de lijsten en de kozijnen; het beeld is de werkelijkheid en de werkelijkheid het beeld.
In de doorleefde werkstukken, met een intens trieste grauwheid - de schemer tussen dag en nacht, de natuur in afwachting - is de Vries op zijn best. Daarin legt hij tastbaar een deel van zichzelf. Wordt het geheel in tint wat helder dan grijnst de kunstenaar het leven tegemoet. In het helle licht van de dag is de spanning verdwenen, de kleuren worden zacht en de sfeer is er één van kinderlijke schoonheid. Onbedorven en onbevangen straalt de compositie de toeschouwer tegemoet.
Verbeeldend kunstenaar tot kunstschilder
Wanneer Sjoerd de Vries zijn landschap strak en zonder opsmuk gestalte geeft is er harmonie in beeltenis en voorbeeld. De werkelijkheid is versimpeld tot een handvol verborgen geometrische vormen. Het gras is op het water gestapeld en daartussendoor is het riet gemetseld. Boven die muur, deze schuttingen van ijzig bevroren riet, dansen golven van bezwangerde lucht. Wordt er meer kleur dan de tinten grijs en het verdorde geel ingebracht dan verdwijnt het mysterie, dan alleen is de techniek die wordt ondersteunt door een te schilderachtig karakter interessant. Het kerven wordt minder en meer is de penseelvoering onderdeel van de stijl. De Vries wordt van verbeeldend kunstenaar de kunstschilder, waarbij de beeltenis meer op dan in het karton zit. Het vroege werk heeft meer de verwondering, de bewondering van de omgeving. Dan nog graaft Sjoerd diep om in die omgeving binnen te komen, zich één te weten met het landschap. Na al die jaren is het landmeten verleden tijd en maakt De Vries variaties op zijn eerdere werken.
Expositie "Sjoerd de Vries en De Deelen" in het Tripgemaal, Hooivaartsweg 14 in Gersloot. Tot 3 november.
