İçinden küfürler savurarak yürüyor ve yatakhaneyi arıyordu Evanna. Bu okula gelmeyi kendisi seçmemişti, bir yaratığa dönüşmeyi de öyle. Fakat onu buraya getirip bu hayata zorlayan şey kaderdi. Veya ailesi. Daha okula girişi bile olaylı olmuş, açılan bavul fermuarını kapatmaya çalışırken parmağını kenarına sıkıştırmıştı. Şimdi sızlayan bir parmağı, taşıması gereken ağır bavulları ve burada geçireceği aylar yüzünden büyük kaygıları vardı. Ve tabi iki saattir ona bakan birisi... Yaklaşık aynı tempoda yürüdükleri için ve acıdan sürekli oflayıp durduğu için kendisine bakılmasını başlarda umursamıyordu fakat o kişi her kimse gerçekten fazla ilgileniyor gibiydi. Evanna kendisini tutamadı ve yanındaki kişiye döndü. "Bana neden bakıp duruyorsun bilmiyorum ama eğer bavullarımı taşımama yardım etme amaçlı değilse nedeni pek de umrumda değil."