απτό Εκείνο το εκτυφλωτικό μεσημέρι οι βόλτες στου Ψυρρή έμοιαζαν ανολοκλήρωτες. Το αστικό τοπίο συνέχιζε να προβάλλεται πάνω σε ιστορικά στρώματα κινηματογραφικής ζελατίνης, οι τραγουδιστές φωνές των κατοίκων της πόλης αναμιγνύονταν με το θόρυβο των οχημάτων και οι μυρωδιές των fast-food εδεσμάτων μετρίαζαν την ταγγισμένη γεύση του τσιμέντου στα στόματα. Και σκέφτηκε πως ίσως τα κέρματα στις απλωμένες παλάμες των άλλων αρκούσαν για να καμουφλάρει την όποια απτική ανεπάρκεια.
---
haptic During these sunny afternoons, our walks nearby Psirri neighborhood seemed to be incomplete. The urban landscape continued to be consisted of multiple celluloid layers, the melodic voices of the citizens were mixed with the traffic sounds and the smells of the ethnic fast-food meals were mitigating the rancid taste of cement in our mouths. And while something was missing, the coin offer to the palms of the others seemed to be the right camouflage to our haptic disability.