Op mijn schoot vanavond. 💖 ~ Mijn kleine wijfje. Dit jaar is het tien jaar geleden dat ik, we wees werden. Hoe ouder deze wordt (volgende maand al acht), hoe harder ik hen mis. Wat had ik het hen toch gegund. Wat had ik haar toch graag willen laten zien, horen ook vooral. Want weinig zo mooi als kinderstemmen en -verhalen. Maar ja. Het is niet anders. Ze fantaseert soms hoe het zou zijn om bij oma te logeren, koekjes bakken, met oma naar de stad, met oma en opa... Dat is ook fijn; fantaseren. Soms een beetje huilen moet ze, maar ja, dat is dan ook zo weer voorbij. Want zo zijn ze. Ik niet. 😉 Maar ik ben ook geen acht meer. ~ Je vindt in het begin houvasten. Je ziet redenen waarom. Je hoort hun stem nog. Je ruikt ze nog. Ik gooide zo laatst het potje van haar dagcreme weg. Bij het opendraaien van de deksel kwam de, haar, geur niet meer tevoorschijn. Haar dagcreme is zelfs dood. Is dat dan zo'n punt dat je niet meer loopt te huilen? Dat het gewoon hoort te zijn? Want het is al zo lang geleden... Dus ja, wat heb je te janken. Ik mis ze. Hard. Veel en vaak ook. Maar mijn mooie Nova Mieke houdt haar springlevend. Ik dus ook. 💕 Ze moesten eens weten. En zien. En horen. #moederzondermoeder #ikvindhaarnogaltijd #zelfszondertezoeken #goddank https://www.instagram.com/p/CZsKoGqsVG3Rpm0QsLpBmRt76jxdGl4A8ewpwI0/?utm_medium=tumblr